இறுதி சுவாசம்

ச. விசயலட்சுமியின் பெருவெளிப்பெண் கவிதைத்தொகுப்பில் சமுதாயச் சிந்தனைகள்

2012-03-01T11:03:00.002-08:00

முனைவர் கோ.குணசேகர்

தமிழ்த்துறைத் தலைவர்

ஆச்சாரியா கலை மற் றும் அறிவியல் கல்லூரி

வில்லியனூர்,

புதுச்சேரி - 605 110.

புதுக்கவிதை தமிழக இலக்கியக் களத்தில் கால்கொண்டபோது எண்ணற்ற விமர்சனங்களைச் சந்தித்தது. ஆனால் கல்விகற்றோர்களால் வாசகர்களால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட பின்பு புதுக்கவிதைத்துறை பல்நோக்கில் வளர்ந்தது. வட்டார நோக்கிலும், புதிய புதிய உத்திமுறைகளைக் கொண்டும் இன்றைக்கும் குறிப்பிடத்தக்கதொரு வளர்ச்சி நிலையை எட்டியிருக்கின்றது. புதுக்கவிதைத் துறையில் ஆண்களுக்கு நிகராகப் பெண்கவிஞர்களும் மிகச் சிறந்த கவிதைத் தொகுப்புகளைப் படைத்திருக்கிறார்கள். அவை பெண்களின் உணர்வுகளையும், அவர்களின் இருப்பினையும் தெளிவாக்குகின்றன.

அவ்வகையில் ச.விசயலட்சுமி படைத்திருக்கும் பெருவெளிப்பெண் என்னும் கவிதைத் தொகுப்பு, பெண்களுக்குச் சமுதாயத்தில் நிகழும் அவலங்களையும், அவர்கள் உரிமை பெறவேண்டியதன் அவசியத்தையும் வலியுறுத்துகின்றது.

பெண்களை ஒதுக்கி வைத்தல் :

பெண்கள் மாதவிலக்குக் காலத்தில் தனித்து இருக்க வேண்டும், அவர்கள்

பொருள்களைத் தொட்டால் தீட்டு, எதனையும் தொடங்கக்கூடாது, ஒதுக்குப்புறமாக இருக்க வேண்டும் என எண்ணற்ற கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படுகின்றன. பெண்கள் வயிற்று வலியில் துடிக்கும்போது அவர்களை யாரும் கண்டுகொள்ளாத நிலையும் ஆதரவாகப் பார்க்கக்கூட மனிதர்கள் அற்ற நிலையும் நிலவுகிறது.

“உடல் சோர்வு

உணர்வை அழுத்த

மனசு சுத்தமாயிருந்தால்

நாளுங் கிழமையுமாய்

உட்காருவியா இப்படி

மூலையில் முடங்கு

தீவிரமானது தீண்டாமை

வயிற்றில் முற்றிய வலி

வயிற்றுக்குத் தேவையில்லை மருத்துவம்

ஆதரவாய் ஒரு பார்வை இல்லை

தோரணமும் அபிஷேகமும்

அறுசுவை உண்டியோடு தீபாராதனை

எரிகிறது மனமும் (ப.23)”

மாதவிலக்காவது இயல்பான நிகழ்வு எனினும், மாத விடாய் வருகின்றன நாள் விழா நாளாகவும் வழிபாட்டிற்கு உரிய நாளாகவும் அமைந்துவிட்டால் வலித் துன்பத்தோடு அவர்கள் அனுபவிக்கின்ற மனத் துன்பங்களும் ஏராளம் என்பதே கவிதையின் பொருளாகிறது. பெண்கள் உணர்வுள்ள பொருளாக, அவளுக்கும் மனசு உண்டு என மதிக்க வேண்டும் என்னும் குரல் சமூகத்தை நோக்கியதாக ஓங்கி ஒலிக்கிறது.

பெண்களின் நிலை :

பெண்கள் காலந்தோறும் அடக்கு முறைக்கு உட்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். போகப் பொருளாகப் பார்க்கப்பட்டிருக்கிறார்களே தவிர, மனுசி என்னும் சிந்தனை கொண்டு பார்க்கப்படவில்லை. உலகில் வாழ்வதற்கு மக்கள் இனத்தைப் படைத்துக் கொடுப்பது பெண். ஆனால் அவள் சமுதாயத்தால் அனுபவிக்கும் இன்னல்கள் ஏராளம் என்பதைக் கவிதையில் பதிவு செய்கிறார், ஆசிரியர்.

உயிர்ப்புகளின் கருவு+லமாய்

மரபணுக்களின் கிடங்காய்

அகிலத்தின் இரகசியமாய்

கருக்களைச் சுமந்து

உயிரொலி மீட்டி

உயிர்ப் பெருக்கமும்

உலகின் இயக்கமுமாய்

யாம்

சுற்றிப் புகையும்

புரியாத பலப்பல தத்துவங்கள்

தொடரும் வன்முறைகள்

ஈட்டிகளாகவும் ஆயுதங்களாகவும்

எம்மீது தொடுக்கப்படும் வன்முறைகளைப்

புனிதப் போர்களெனச் சாற்றிக் கொள்ளலாம். (பக்.24-25)

உலக சமுதாயத்தைப் பொறுத்தவரை பெண் என்பவள் உயிர்களை உற்பத்தி செய்து கொடுக்கும் இயந்திரமாகவே இருக்கிறாள். அவ்வாறுதான் சமூகத்தால் நினைக்கப்படுகிறாள். பெண் என்பவள் ரகசியப் பொருள் என்றும் அவளின் கடமை உயிரைப் பெற்றுக் கொடுப்பது மட்டுமே என்றும் மரபு ரீதியான சிந்தனை மக்களின் மனத்தில் ஊறியிருக்கிறது. கருவைச் சுமக்கும் போது அவள் படும் துன்பங்கள் ஏராளம். ஆனால் கல்விகற்று அறிவில் சிறந்த புதுமைப் பெண்ணால் இத்தனை தடைகளையும் மீறி சுயத் தன்மையுடன் கற்க இயலும் என்னும் சிந்தனையை வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றார்.

முற்போக்குச் சிந்தனை :

பெண்கள் பலவீனமானவர்கள் என்னும் கருத்து ஆண் வர்க்கத்தால் புனையப்பட்டது. இயற்கையில் பெண் என்பவள் போராடும் குணம் மிக்கவள். பொறுமைமிக்கவள் காலத்தின் போக்கில் அவள் சில வேளைகளில் ஏமாற்றுக் காரர்களால் கயவஞ்சகர்களால் ஏமாற்றப்படுகிறாள். பழிச்சொல்லை ஏற்கிறாள். இவள் குணம் கெட்டவள் என்னும் நடத்தை கெட்டவள் என்றும் முத்திரை குத்தப்படுகிறாள். இத்தகைய நிலைக்கு அடிமைப்பட்டுப் போராடும் குணம் இல்லாத பெண்கள் வீழ்ந்து போகிறார்கள். ஆனால் போராடும் குணம் கொண்ட பெண்கள் எந்த நிலையில் இருந்தும் போராடி மீண்டும் வரும் தன்மையாளர்கள்

என்பதைக் கவிஞர் விசயலட்சுமி தெளிவுபடுத்தியிருக்கின்றார்.

பெறாமலிருந்தேன்

பெற்றிழந்தேன்

ஒன்றைப் பெற்றேன்

பட்டப் பெயர்பல திசைப் பாய்ச்சலாய்

பட்டப் பெயருக்குப் பயந்து

வரையறையின்றி அளித்தேன்

மகளும் தாயும் ஒரே நேரத்தில்

வயசாகியும் முந்தி சுருக்கல

வசைப் பேச்சு வசீகரிப்பில்

கூத்துப்பார்க்கும் கூட்டம் என்னைச் சுற்றி ……

போதும் நிறுத்து என

ஆயுதங்களின்

முற்றுகை தொடர

எல்லாவற்றிற்கும் நானே காரணம் என்ற

இரைச்சலுக்கு மத்தியில்

குத்தகைக்குவிட்ட யோனி மீட்டு

மீண்டும் உயிர்த்தெழுவேன் (ப.27)

பெண்ணின் உயிர்தெழும் ஆழமான நம்பிக்கையை இக்கவிதை விதைக்கிறது. பெண் என்பவள் வீழ்ந்துவிடுபவள் அல்ல. தக்க சமயத்தில் தடைகள் அனைத்தையும் வென்று வெற்றி பெறும் இயல்பினாள் என்னும் செய்தி பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. சமுதாயத்தில் அவலமான சூழ்நிலைக்கு உள்ளாகி எழ முடியாமல் சிக்கல்களில் விழுந்து அழிந்துபோன பெண்ணைப் பற்றியதாக அமையாமல் விசயலட்சுமியின் குரல், தவறான பாதைக்குச் சென்றிருந்தாலும் உட்பட்டிருந்தாலும் அதனைக் கடந்து மீண்டும் தன்னிலை அடைந்து சாதனை படைக்கும் வல்லமை உடையவள் என்பதையே கவிதைமுன்னிறுத்துகிறது.

அடக்குமுறை :

குடும்பம் என்னும் அமைப்பே நல்விளைவுகள் பலவற்றின் நடப்புக்குக்

காரணமாகின்றது. குடும்பத்தில் பெண் என்பவள் மதிக்கப்பட வேண்டும். அவளுக்கான உரிமைகள் நிலைநாட்டப்பட வேண்டும் என்னும் சிந்தனைகள் ஆசிரியரின் கவிதைகளின் வாயிலாக வெளிப்படுகின்றன. குடும்பத்தில் கல்வி அறிவற்ற சூழலில் கிராமத்துப் பெண் எதிர்கொள்ளக்கூடிய அடக்குமுறைகள் பல.

கருக்கலிலே களையெடுக்கப்போன

என் ஆத்தா

பொழுது சாய வீடுவரும்….

அப்பன் மீசை பார்த்து என்

அடிவயிறு கலங்கும்

அதுகை அருவாமாதி;ரி …

கூயிப் பணங்கேட்டு

ஆத்தாவ இழுத்தடிக்கும்

உடம்பு முச்சூட வீக்கம் கொப்பளிக்கும்…..(பக்.28-29)

இக்கவிதை பெண்ணுக்கு நடக்கும் அடக்கு முறையினை வன்முறையினை எடுத்துக் காட்டுகிறது. பெண் என்பவள் ஆணுக்கு அடக்குமுறைப் பொருள். அவன் கொடுமைப்படுத்தி இன்பம் காண்பதற்கான சாதனம் என்றவாறாக அமையும் கவிதையின் போக்கு அடிமைப்பட்டு வெளியேற முடியாத எண்ணற்ற பெண்களின் குரலாக ஒலிக்கிறது.

சமுதாயத்திற்கான செய்தி

பெண், இலக்கியத்தில் வருணிக்கப்படுகிறாள். படைப்பிலக்கியங்களில் அழகுப்

பெட்டகமாய் விவரிக்கப்படுகிறாள். மொத்தத்தில் அவள் அலங்காரப் பொருளாகவும் அன்னநடை உடையவளாகவும் கிளிப்பேச்சு உடையவளாகவும் கூறப்படுகிறாளே தவிர அவளுடைய ஆசை என்ன? விருப்பம் என்ன? சமூகத்தில் அவளுக்கான இடம் என்ன என்பவை எல்லாம் யாராலும் சிந்திக்கப்படுவதற்கு உரியதாக இல்லை. பெண்தானே என்னும் ஏளனப் போக்கே நிலவுகிறது. இந்நிலையில் புதுமைப் பெண்ணின் குரலாகக் கவிதை ஒன்றைக் கவிஞர்

விசயலட்சுமி அமைந்திருக்கின்றார். பெண்கள் போகப் பொருளாக நினைக்கப்பட்டு அவர்களைக் கண்களால் காண்பவர்கள் அவர்களுக்கும் உணர்வு, உயிர், துடிப்பு அத்தனையும் உண்டு என்பதை உணர வேண்டும் என்னும் சிந்தனையினைக் கவிஞர் வலியுறுத்துகிறார்.

குனிந்ததலை

கிளிப்பேச்சு

அன்னநடை

அலங்காரப்பொருட்கள்

என

அடுக்கியது போதும்

என் முகவரி தேடினால்

நான் துறந்தவற்றைத்

தொடுப்பதேன்!

உடல்மேயும் விழிகளே

எம் உயிர்த்துடிப்பைச்

சுவாசிக்கக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள் (ப.33).

இவ்வாறான கவிதைகள் விசயலட்சுமியின் குரல் பெண்களுக்கான உரிமைகளை

மீட்டுக்கொடுப்பதாகவும், சமூகத்தில் அவர்களின் இருப்பை அர்த்தப்படுத்துவதாகவும் அமைகிறது. பெண்கள் மதிக்கப்படவேண்டும். அவர்களின் உணர்வுகள் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்னும் சிந்தனை கவிதைகளில் தெளிவுபடுத்தப்படுகிறது.

பெண்களின் உணர்வுகள் மதிக்கப்படவேண்டும் . அவர்களின் உடல் கூறையும்

நிகழ்வுகளையும் காரணம் காட்டி ஒதுக்கி வைக்கக்கூடாது என்னும் சிந்தனை

வெளிக்காட்டப்படுகிறது.

ƒæ

பெண்கள் மீதான அடக்கு முறையும் தவறான பார்வையும் நீங்க வேண்டும் என்னும் கருத்து முன்வைக்கப்படுகிறது. எத்தகைய சோதனைகளையும் வென்று வாகைசூடும் தன்மையில் பெண் என்னும் சிந்தனை முன்வைக்கப்படுகிறது.

ச. விசயலட்சுமி - பெருவெளிப்பெண்

சென்னை :

மித்ர ஆர்ட்ஸ் ரூ கிரியேஷன்ஸ்

முதல் பதிப்பு : டிசம்பர், 2007.

பெருநகரில் நிலைகொள்ளாது அலையும் உப்புநாய்கள் …

2012-02-15T04:09:00.001-08:00

நாவலுக்கான முன்னுரை

பார்க்கிற கேட்கிற எல்லாக் கதைகளைவிடவும் பெருநகரங்கள் பிரம்மாண்டமானதொரு கதையாய் எப்பொழுதும் என் முன்னால் விரிந்து கிடக்கின்றன. பகலில் வெவ்வேறான முகம் கொண்டிருக்கும் அத்தனை நகரங்களும் இரவில் ஒரேமாதிரியானவைகளாய்த்தான் இருக்கின்றன. இரவுகளில் பாதுகாப்பற்றதாய்ப் போயிருக்கும் நகரங்களில் மெளனம் மட்டுந்தான் எல்லாவற்றையும் இயக்கிக் கொண்டிருக்கின்றது. எல்லா வீதிகளிலும் யாரோ சிலர் மெளனத்தின் நீள் கயிறுகளைப் பிடித்தபடி இரவையும் பகலையும் பிணைக்கும் அத்யாவசியாமனதொரு வேலையை செய்கின்றனர். அவர்களின் விரல் வழி இரவு காற்றென கரைந்து எல்லோரின் நினைவுகளுக்குள்ளும் சொல்லாத கதைகளாய் நிரம்புகின்றன. ஏதேதோ கிராமங்களிலிருந்து பிழைப்பிற்காக சென்னை வருகிறவர்களின் கனவுகள் தங்களின் விருப்பங்களின் வழியாயும், யாரோ சிலரின் நினைவுகளின் வாயிலாகவும் இந்நகரின் எல்லா ரகசியங்களையும் தெரிந்து கொள்ளவே விழைகின்றன.

விரல்களை மடித்து விரிக்கையில அதிலிருக்கும் ஈரமும் வெறுமையும் ஒருபோதும் புரிந்து கொள்ள முடியா கதைகளே, கடந்த காலத்தின் தடயங்கள் அவ்வளவையும் தொலைத்துவிட்டு மனிதன் தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொள்வதைப்போல் கதைகளும் காலத்திற்கேற்றாற்போல் தானாய் புதுப்பித்துக் கொள்கின்றன. கடந்து செல்லும் எல்லோரிடமிருந்தும் எனக்கான கதைகளை பெற்றுக்கொள்கிறேன், அல்லது திருடுகிறேன். சில நூறு ரூபாய்களுக்காக மட்டுமே நாள் முழுக்க அலைந்து திரியும் எவ்வளவோபேர் ஒருபோதும் தீர்க்க முடியா வன்மங்களோடு நமக்கு வெகு சமீபமாய் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்தத்தலைமுறையின் கதைசொல்லி எல்லாவற்றோடும் சேர்த்து வன்மத்திற்கும் தன்னைப் பழக்கிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது, எழுதா வன்மம் ஏற்படுத்தும் அழுத்தம் எல்லாவிதமான குற்றங்களுக்கும் தூண்டுவதோடு அதனை நியாயப்படுத்தவும் சொல்கிறது. சலிப்பும், ஏமாற்றங்களும் சகமனிதனுக்கு வாதையை ரசிக்கக் கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறது, அந்தரங்கமாக ஒவ்வொரு மனிதனும் வலிகளை விரும்புகிறான், வாதை ஒரு ருசியென்பதையும் மீறி சாகசம். வாதையும் வன்மமும் மட்டுமே எனக்கு எழுதுவதற்கு விருப்பமானவைகளாய் இருக்கின்றன. எழுத்தின் மூலமாய் வன்மத்திற்கும் வாதைக்கும் என்னைப் பழக்குகிறேன்.

2008 ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் நாவல் எழுத வேண்டுமென்கிற தீவிரத்தோடு வேகமாய்த் துவங்கி ஒரு நூற்றி ஐம்பது பக்கங்களை எழுதி வைத்திருந்தேன். பிறகு வெவ்வேறு காரணங்களால் அதனைத் தொடர முடியாமல் போய் மீண்டும் நாவல் எழுத வேண்டுமென நினைத்தபொழுது முதலில் எழுதிய நூற்றி ஐம்பது பக்கங்கள் என்னை திருப்தி செய்திருக்கவில்லை. அந்தக் காகிதங்களை குப்பைகளோடு குப்பைகளாய் நல்ல மதுவருந்திய ஒரு தினத்தில் கிழித்துத் தூக்கிப்போட்டபின் சென்னையின் சில தெருக்களும் சில மனிதர்களும் மட்டும் கதைகளாய் எனக்குள் சுற்றிக்கொண்டிருந்தனர்.

இன்னொரு முறை நாவல் எழுத வேண்டுமென்கிற விருப்பம் எழுந்த தினங்களில் பாதி விலைக்கு வாங்கிய ஒரு மெமரி கார்டிலிருந்து எனக்குத் தெரியாத யாரோ ஒருவனின் நிர்வாணங்களையும் அவனின் ரகசியங்களையும் நண்பன் நரேஷ் எடுத்துக் காட்டினான். இன்னொருபுறம் வேலை காரணமாய் பிரம்மாண்டமான கட்டிடங்களின் கட்டிடப்பணி நடைபெறுகையில் போய்வர நேர்ந்த பொழுது அந்தக் கட்டிடங்கள் முழுக்க வேறு வேறு ஊர்களிலிருந்து வந்து வேலை பார்க்கும் ஆந்திராக்காரர்களும், ஒரிஸ்ஸாக்காரர்களும் இதுவரை பார்க்காத இன்னொரு வாழ்வை புரிந்து கொள்ள வைத்தனர். எல்லாப் பெருநகரங்களிலும் இப்படி உழைப்பிற்காக தேசாந்திரிகளாய்ச் சுற்றுகிற ஆயிரக்கணக்கானவர்களை இந்தச் சில வருடங்கள் அதிகமாய்ப் பார்க்க முடிகிறது. சொந்த ஊரிலிருந்து வெளியேறுகிற இவர்களில் பெரும்பாலனவர்களுக்கு இன்னொருமுறை ஊர் திரும்புவது விருப்பமற்ற ஒன்றாகவே இருக்கிறது. சொந்த ஊரைப்பற்றின இவர்களின் நினைவுகள் மீதுதான் நெடுஞ்சாலைகள் இரக்கமற்ற கதைகளாய் நீண்டு கொண்டிருக்கின்றன. இப்படி அங்கும் இங்குமாய் என்னோடு பயணித்துக் கொண்டிருந்த சிலரைச் சுற்றித்தான் உப்புநாய்களுக்கான சொற்களையும் வாழ்வையும் யோசித்தேன்.

நாவல் எழுதத்துவங்கியதும் அதில் எதையெல்லாம் வைக்கலாம், பேசலாமென ஓராயிரம் விசயங்களை பெங்களூர் பாலாவிடமும், தூரன் குணாவிடமும் பேசித்தீர்த்தேன். இதை எழுதத் துவங்கின தினத்திலிருந்து முடித்து வைக்கிற நாட்கள் வரை அவர்கள் தொடர்ந்து பகிர்ந்து கொண்ட கருத்துக்கள் ஏராளம். பாதி நாவல் முடிந்த நிலையில் தற்செயலாய் பழக்கமான நண்பன் நேசமித்ரன் இந் நாவலின் சின்ன சின்னப் பகுதியைக்கூட விலாவரியாய் பேசவும் தொடர்ந்து நாவல் குறித்து உரையாடுவதுமாய் தன்னுடைய பங்களிப்பை செய்து வந்தான். சென்னையிலிருந்து எழுதத்துவங்கிய நாவல் பெங்களூருக்கும், நைஜீரியாவிற்கும் நகர்ந்து வாசிக்கப்பட்டு விவாதிக்கப்பட்டு பிறகு அங்குமிங்குமாய் சுற்றி மதுரையில் வந்து முடிந்திருக்கிறது. நாவலின் இறுதியான வடிவம் வருகிற வரை இந்த மூன்று பேரின் பங்கும் முக்கியமானது. இவர்களோடு சேர்த்து தொடர்ந்து எனது கதைகளைக் குறித்து உற்சாகமாக பேசிவரும் எழுத்தாளர்கள் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், நாஞ்சில் நாடன், ந.முருகேசபாண்டியன் இவர்களுக்கும் நன்றி சொல்ல கடமைப் பட்டிருக்கிறேன்.

அரவான் படப்பிடிப்பு முடிகிற சமயமாய் நாவலை எழுத நினைத்து எழுதுவதற்கான ஒரு இடம் தேவைப்பட்டவன் யோசிக்காமல் சரணடைந்த இடம் சிந்தாதிரிப்பேட்டை வீடு. இரவு பகலென தொடர்ந்து தட்டச்சு செய்வதற்கான மனநிலையை வீட்டில் உருவாக்கித் தந்த சுபத்ரா அம்மா, விஜி, என் குட்டித் தங்கைகளான நிவேதிதா, பாரதிக்கும் நாவல் முடியப்போகிற நேரத்தில் சென்னைப் பற்றின சில முக்கியமான தகவல்களைச் சேகரித்துத் தந்த பழனி அண்ணன், எல்லோரையும்விட எனது ஒவ்வொரு எழுத்தையும் பெருங்காதலோடு வாசித்தும் அதனை அழகான நூல்களாக்கித் தரும் சுதீர்செந்தில் இவர்கள் எல்லோருமே இந்த நாவலை சாத்தியப்படுத்தியவர்கள். இவர்கள் அவ்வளவு பேருக்குமே என்றென்றைக்குமாய் நிறைய அன்புகள் .

தீராத ப்ரியங்களுடன்

லக்‌ஷ்மி சரவணக்குமார்

சென்னை

9176891732

எனது சிறுகதைத் தொகுப்பிற்கு ச.விசயலட்சுமி எழுதிய முன்னுரை....

2012-01-13T02:08:00.000-08:00

விழிபடலத்தில் சுழலுமொரு உலகமும் மௌனத்தின் பெருங்குரலும்

வெறும் பார்வையாளர் ஒவ்வொருவரும் ஒன்று கோழையாகஇருக்கவேண்டும் அல்லது துரோகியாக இருக்க வேண்டும் _ஃப்ரான்ஸ் ஃபனான்

பசுமை போர்த்திய நிலத்தின் மேற்பரப்பு பழுப்புநிறமாகத்தொடங்கியதன் பின்னணியில் வாழ்நிலை ஒரு கோணத்திலிருந்து மறுகோணத்தை நோக்கி புரண்டதோடு அதன் நுட்பமான வலைகளுக்குள் பிடித்துக்கொள்ள தயாரிப்புகளோடு பதுங்கியிருக்கியிருக்கிறது.இதனிடமிருந்து தப்பமுடியாமலும் ஒப்புக்கொள்ளவியலாமலுமான இடைவெளி எச்சமாய் எழுந்தவாறிருக்கின்றன.

இயற்கைக்கும் இயற்கையாய் அமைந்த உடலுக்கும் சமகால வாழ்க்கைக்குமான ஒத்திசைவற்ற அம்சங்கள் சிந்தனையின் வேர்க்கால்களை அசைக்கிறது.உயிர்பிடித்து வாழவும் வாழ்க்கைக்கென சிறிது ருசியிருக்கிறதாவென தேடவும் தொடங்குகிற மனசின் அந்தகாரப்பகுதி முழுமையாய் வெளிப்படாமல் பார்த்துக்கொள்ளப் பழக்கிவைக்கப் படுகிறோம்.வெளியுலகிற்கு தக்கவகையில் உள்ளுணர்வை பதப்படுத்துகிறோம்.உள்ளதை உள்ளபடி வெளிப்படுத்தினால் அக்கம்பக்கத்தினர் உள்ளிட்ட சமூகம் தன்னை பார்க்கும் விதம் குறித்த ஐயத்தை சுமந்து கொண்டு வாழ்கிறோம்.

கைகால் விரல் நகங்களை, பற்களை இளைப்பாற விடுவதால் அவை மூளைகளில் முளைத்துச் செழித்துகொண்டிருக்கிறது.அறியாமையை அடிப்பொடியாக்கி ஏவிக்கொள்ளப்பழகிக்கொண்டு அதிகாரம் செலுத்த விழைகிறோம்.மூளையும் மூளையும் கைகுலுக்கிக் கொள்கிற அரசியல் பழைமை, நவீனம், அறிவியல், மலைகள், மணல், காடு,விதை, குழந்தைகள், புழு, பூச்சிகள் அனைத்தையும் கபளீகரம் செய்துவருகிறது.எல்லா தட்பவெப்பங்களிலும் மூளையுள்ளவர்களாக காட்டிக்கொள்ள முயற்சிக்கிறவர்கள்,

வசதிகளுக்காக புகழுக்காக அதிகாரத்திற்காக நொடிகளைக் கணக்கிட்டு வருகிறவர்களுக்கிடையே அன்றாட வாழ்க்கைக்காக அலைக்கழிந்து கொண்டிருப்பவர்கள் நிச்சயமற்ற நாட்களோடு தவித்துக்கொண்டிருக்கின்றனர்.சாமானியர்களெனக் கருதி கருத்து சுதந்திரமற்ற நிலையை தக்கவைக்க அத்தனை வழிமுறைகளும் ஆதிக்கத்தின் மறைமுக சக்திகளால் முன்வைக்கப் படுகிறது.

@அரசியல்,சமூக விமர்சனங்களை வெளிப்படையாகக் கூறுவதற்கும் கருத்துத்தெரிவிப்பதால் நேரும் பின் விளைவுகளுக்கும் அச்சமுற்று நீர்த்துப்போவதும் மக்களின் உண்மையான ஓர்மை குரல்களை ஊடகங்கள் மழுப்புவதும் மறைப்பதுமான நிலையில் குறிப்பிட்ட மொழியில் அம்மண்சார்ந்த மாற்றங்களையும் இன்னபிற விமர்சனங்களையும் புதிய திறப்புகளையும் படைப்பாளிகள் படைப்புகளின் மூலமாக மக்களிடம் கொண்டு செல்கின்றனர் என்கிற நிதர்சனம் படைப்பாளிகள் தரப்பிலிருந்து பெருமைகொள்ளச்செய்வதாயிருக்கிறது.மக்களின் மனசாட்சிகளாக பேசுவதான படைப்புகள் புதிய பல கட்டுடைப்புகளை நிகழ்த்துகின்றன.

. .ஒரு படைப்பு உரக்க அரசியலைப் பேசவேண்டிய அவசியமில்லை.வாசகனுக்கும் படைப்புக்குமான இடைவெளி குறையக்குறைய படைப்பு பரவலாகிறது.அவ்வகையில் வாசகருக்கு நெருக்கமானதொரு வாழ்க்கையில் அவர்கள் காணாமல் தவறவிட்ட நுட்பமான விஷயங்களைத் தொட்டுக்காட்டினால் அவன் அட இப்படியா? என நின்று கவனிக்க வாய்ப்புதருகிற படைப்புகள் முக்கியமானவை. தமிழில் புதுமைப்பித்தன் துவங்கி தஞ்சை ப்ரகாஷ், ஜி.நாகராஜன், கந்தர்வன் என வாழ்க்கையின் ரத்தமும் சதையுமான பதிவுகளையும் மண்டோவையும் படித்தபின் மனம் ஓயாமல் பிசைந்துகொண்டிருந்தது. மண்டைக்குள் கிர்ரென இரத்தம் பரபரத்து ஓடியதை வெளியே சொன்னால் அகவயமான இந்த பித்துநிலை புரியாது என வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாமல் உணர்ந்து இரசித்திருக்கிறேன்.இவர்களது எழுத்துகள் மரபார்ந்த எழுத்துகளில் இருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட வகைமையாக இருக்கிறது. பேசக்கூசிய வார்த்தைகளென தவிர்க்கப்பட்டதை வாழ்க்கையாக்கிக் கொண்டவர்களின் கதையைப் பேசியது.

யதார்த்தம்,வட்டாரவழக்கு,அகமனதின் ஓட்டம்,பின்நவீனத்துவம்,தலித்திய வாழ்க்கை என தமிழ்ச்சிறுகதைகள் பயணப்பட்டிருக்கிறது.மரபார்ந்த ,பண்பாடு சார்ந்தவற்றை கேள்விக்குட்படுத்திவருவது போன்றே காலத்திற்கு ஏற்ப புதுப்புது அலைகளில் வெளிப்படுவது அவசியம்.

சமகால வாழ்வின் அசல் தன்மையை விமர்சனம் செய்யாமல் பாத்திரங்களின் மூலம் உலவ விடுகிற லக்‌ஷ்மிசரவணகுமாரின் கதைகளில் வன்மத்தைத் தேக்கிக் கொண்டிருக்கிற உடல்,நிராசைகளால் நிரம்பிய,அழுக்குகளால் ஆக்கிரமிக்கப் பட்டிருக்கிற உடல் எவ்வித நிர்பந்தங்களுமில்லாமல் பாலுறவைத் தேர்ந்துகொள்கின்றன.

பாலியல் கதைகளாக மேலோட்டமாகக் கருதுகிற பொதுப்புத்தியிலிருந்து வெளியேறி இக்கதைகளின் பின்னிலவும் அரசியல் முக்கியமானது. பண்பாட்டினையும் மரபார்ந்தவற்றையும் பரிசீலிக்க சொல்லுவது காலத்தின் அவசியமாகிறது.அவற்றோடு சமகாலத்தில் மண்ணிலிருந்தும் தனக்கான வாழ்வாதாரத்தினை இழந்தும் பிழைப்புக்காக பிடுங்கி எறியப்படும் சாமானிய மக்களின் அல்லற்பாடு வயிற்றுப்பசிக்கு இணையாக உடல்பசியை தணித்துக்கொண்டு ஆறுதலடைகிறது.

லக்‌ஷ்மியின் முதலிரண்டு தொகுப்புகளான நீலநதி,யாக்கையில் கதைமாந்தர்களில் பெண்கள் பிரதானமாக முன்னிறுத்தப்படுகின்றனர். உடலை வர்க்கத்தின் பின்னணியில் பகுத்துப் பார்க்கமுடியும்.இங்கு நிலவுகிற பொருளாதார அடுக்குகளுக்கேற்ப அவர்களின் மனமும் தைரியமும் இயங்குகிறது.நடுத்தட்டுவர்கத்தினர் கட்டிக்காப்பாற்றும் பிம்பத்தினை அடித்தட்டு மக்கள் உடைத்து நொறுக்கியிருப்பர். அன்றாட வாழ்க்கைக்கு உடலை மூலதனமாகக் கொண்டவர்கள் வேறெதையும் பொருட்டாக நினைத்துக்கொண்டிருப்பதில்லை.உழைத்துக்களைத்திருக்கிற மக்களுக்கு அன்றைய களைப்புக்கான தீர்வொன்று போதுமானதாயிருக்கிறது.

விளிம்புநிலை மகளிர் உணர்வுப்பெருக்கெடுத்து அழுது கொண்டிருப்பதில்லை.நடுத்தரப் பெண்களிடத்திலிருக்கும் அச்சமில்லை.பெண்ணுக்கான தேவையை,பெண் பாலியல் தொழிலாளியாவதை,உடனடியாக பெண்ணுடல் தயக்கமின்றி தயாரிப்பின்றி மிகக்குறைந்த பணத்திற்காக இறக்கப்படுவதைப் பேசுகின்ற கதைகளாக லக்‌ஷ்மியுடைய கதைகள் இருக்கின்றன.நடைமுறையில் அதிகாரமும்,அடிமைத்தனமும் பாயாத பெண்கள் இல்லை.இவர்களது உடல் வண்மை மிக்கதாயிருந்தாலும் கூட நினைத்தவிடத்தில் பயன்படுத்திக்கொண்டு,வன்முறை செலுத்தப்படுகிறது.

அய்யோபாவம் என்றோ இந்தநிலைமாற வேண்டுமென்றோ வெளிப்படையாக கருத்துகளை முன்வைக்காமல் கதைகளும் பாத்திரங்களும் வாசிப்பவரின் மன ஓட்டத்தினை அசைக்கின்ற இடத்தில் அழகியலோடு கதையாகின்றன.எழுத்து ஏற்படுத்தும் அதிர்வில் வாசகமனம் படபடக்கிறது;சபிக்கிறது;என்னசெய்யலாமென உக்கிரம் கொள்கிறது.இத்தகு புள்ளிக்கு மனங்களை நகர்த்துகிற நேர்த்தி குறிப்பிடத்தக்கது.

கதைகளில் அதிகமும் பெண்களை மையப்படுத்தியிருப்பதால் எதிர்பாலினரை ஆசிரியர் பயன்படுத்துவதற்குரிய இணைவுக்குக் காரணமென்ன? என்று பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.பெண்களின் வாழ்க்கை - பெண்களை எழுதுவதன் மூலம் உண்டாகிற உண்டாக்குகிற கிளர்ச்சி இவற்றிற்கிடையிலான இடைவெளி மிகக்குறைவு.இதனை கவனத்தில் கொண்டு நுட்மாய் இயக்கவேண்டியிருக்கிறது.

முந்தைய தொகுப்புகளிலிருந்து மாறுபட்ட கதைகளைக் கொண்டிருக்கிறது வசுந்தரா எனும் நீலப்பறவை. பரிட்சார்த்த முயற்சிகளைக் கைவிடாமலிருப்பதுதான் எழுத்தின் உயிர்ப்பு.இந்தத் தொகுப்பிலும் அத்தகு முயற்சிகளைக் காணமுடிகிறது.

வடிவத்தில்,உத்தியில், கருத்தில் என மூன்று இடங்களிலும் தொழிற்பட்டிருக்கிறது.தேர்ந்தெடுத்திருக்கிற மாறுபட்ட கதைக்களங்கள், கதாபாத்திரங்கள் கவனிக்கப்பட வேண்டிய மற்றொரு விளிம்பைக்காட்டுகிறது. ஓடிப்போன அத்தைக்கு கொடுக்கப்படும் இடம் குழந்தை மனநிலையில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. தன்விருப்பத்திற்காக உடன்போக்கியவள் குறித்து சங்கப் பாடல்களில் பதிவு இருக்கிறது நற்றாயும் செவிலித்தாயும் பதற்றங்கொண்டு தேடுவதைப் பார்க்கிறோம்.

காலம் மாறினாலும் மாறாத ஒன்றாக அப்படி செய்தவளின் மீது கையாளப்படுகிற புறக்கணிப்பு இக்கதையின் அடிநாதம்.இன்னும் மாற்றமில்லாதிருக்கும் பெண்களின் நிலையைக்காட்டுகிறது

ஆட்டத்தின் விதிகள் கதைத்தலைவி குழுநடனமாடுபவளாயிருந்து,திருவிழாவில் ஆடுகிறாள்.”முப்பதைக்கடந்த பெண்களுக்கு உண்மையில் சினிமாவில் எந்தப்பிரயோசனமும் இருக்கப்போவதில்லை தான் எம்மாத்திரம்”என சினிமா கனவிலிருந்து விடுவித்துக்கொண்டு வாழத்தொடங்குகிறாள்.

முதல் தகவல் அறிக்கை கதையின் ஒச்சம்மா பெண்வடிவாய்இருக்கும் அர்த்தநாரி,அவளது தாய்மைமனதையும் மீறி அவள் தாயாகவில்லை என்பதன் வசவு குற்றவாளிக்கூண்டில் நிறுத்துவதாய் இருக்க அத்தனை தைரியமும் பலமும் கொண்டவள் தற்கொலையைத்தேர்கிறாள்.ஒரு நபரை வெவ்வேறு கோணங்களில் அறிமுகப்படுத்துகிற உத்தி இக்கதையின் தனிச்சிறப்பு.

நீலநதி, முதல் தகவல் அறிக்கை,வசுந்தரா எனும் நீலப்பறவை ,முத்துப்பிள்ளைகிணறு ,ஆட்டத்தின் விதிகள் ஆகியன இத்தொகுப்பில் முக்கியமான கதைகள்.

வாழ்க்கை திசைமாறிப்போவது,உடல் மூலதனமாக இருப்பதும் அந்த உடலுக்கு முடியாதென்ற நிலையில் மனிதம் தொலைப்பதும்,ஆளுமைகள் தடம்புரண்டு போவது என்கிற கதைகளுக்கான ஓட்டங்களைக் கொண்டிருக்கிற மொழி சிறப்பாக கையாளப்பட்டிருக்கிறது. நமக்கு வெளியே இருக்கும் மொழிதான் நமக்கு அணுக்கமாகிறது.அகவயமாக செயல்படுகிறது.

லக்‌ஷ்மிசரவணகுமாரின் மொழி வசப்படுத்தக்கூடியது;கட்டுக்கோப்பான அமைப்பைக்கொண்டிருப்பது;தேர்ந்த வார்த்தைகளின் கோவை. ”கூட்டுப்பண்பு முக்காலத்திற்கும் உரியது.கால,இட,மொழி வேறுபாடுகளுக்கு ஏற்ப வடிவங்களே மாறுபடும்.ஆனால்,மூலம் ஒன்றே ”எனும் யூங்கின் கருத்தையும் கவனத்தில் கொண்டுபார்க்கையில் எதையும் இலாவகமாக வெளிப்படுத்தக்கூடிய மொழி லக்‌ஷ்மி சரவணகுமாரின் தேர்ந்த ஆயுதம் . ஆயுதத்தை எத்திசையில் சுழற்றலாமென்பதன் விழிப்புணர்வோடான தீவிரத்தைக் கைவிடாது தொடர வாழ்த்துகள் ……

எனதருகில் சில மொழிகள்....

2012-01-12T20:21:00.000-08:00

நூல் வெளியீடு குறித்து இருந்த ஆர்வமெல்லாம் டிசம்பர் 31 லேயே முடிந்து போனாலும் சின்னதாய் நண்பர்களின் அன்பிற்காக இன்னொருமுறை முயற்சித்துப் பார்க்கலாம் என்றிருந்தது. (அதிகபட்சமாய் எனது நண்பர்களென சொல்வதென்றால் மூன்று அல்லது நான்கு பேர்தான். என் எதிரிகளை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன், நண்பர்களிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்று.... யாருக்குப் பொருந்துமோ இல்லையோ எனக்கு மிக நன்றாய் பொருந்தும்....)
புத்தக வெளியீடு குறித்து தொடர்ந்து நம்பிக்கையளிக்கும்படி பேசியதில் மயூ முக்கியமானவள். ஒரு வழியாக ஜனவரி 8ம் தேதி வெளியிட முடிவு செய்தாயிற்று.... யாரைக் கூப்பிடவேண்டும், எப்படி நிகழ்வை நடத்த வேண்டுமென்கிற எந்தக் கூறுவாறும் எனக்கில்லை.... ஆனாலும் என்ன நடக்கிறதோ நடக்கட்டுமென அமைதியாக இருந்துவிட்டேன்.... சக்தி ஜோதியின் நூலை வெளியிட வந்த வண்ணதாசனையே எனது நூலையும் வெளியிடச் சொல்லிவிட்டேன்...
எனது அதிர்ஸ்டம் அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் கொஞ்சம் வாசகர் கூட்டம் தாரளமாய் இருந்தது.. இல்லாவிட்டால் நிலமை கொடூரமாகியிருக்கும்... எனது நெருக்கமான நண்பர்கள் வினோத், கலை, சதீஸ், விவேக், முகேஷ் வந்திருந்தனர். இவர்கள் யாருக்கும் இலக்கியத்தோடு வாசகன் என்பதைத் தாண்டி எந்த தொடர்பும் இல்லாதது எனக்கு நிம்மதி...
இதில்லாமல் கொஞ்சம் இலக்கிய நண்பர்களும் கலந்து கொண்டது சந்தோசம்.,... நல்ல வேளையாக சினிமாக்காரர்கள் யாரும் ஸ்டால் பக்கம் வரவில்லை., வந்திருந்தால் அவர்களையும் நிகழ்வில் கலந்து கொள்ளச் சொல்லும் துர்பாக்கியம் நிகழ்ந்திருக்கும்.
என் எழுத்தைக் குறித்த மற்றவர்களின் அபிப்பிராயங்கள் எப்பொழுதும் எனக்கு வினோதமாகத்தான் இருக்கிறது. பலரும் படித்துவிட்டு என் முகத்திற்கு நேராக ஒன்றையும் மற்றவர்களிடம் ஒன்றையுமாய் பேசுவது ஏன்?... படித்ததை என்ன உணர்கிறோமோ அதை நேரடியாக பதிவு செய்வதுதானே இலக்கிய நேர்மை.... உண்மையில் இது இந்த தலைமுறை எழுத்தாளனுக்குத்தான் இது இல்லையோ எனத் தோன்றுகிறது.
எழுத்தாளார் சோ.தர்மனிடன் என்னை அறிமுகப்படுத்தும் எழுத்தாளர் பிரபஞ்சனுக்கு தமிழின் மிக முக்கியமான எழுத்தாளன் என என்னை அறிமுகப்படுத்துவதில் எந்த தயக்கமும் இருந்திருக்கவில்லை. நாஞ்சில் நாடன் தனது நண்பர்களின் முன்னால் எனக்கு விருப்பமான இளையதலைமுறை எழுத்தாளன் என சந்தோசமாக அறிமுகப்படுத்துகிறார். எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் தனது பெரும்பாலான உரைகளின் எனது கதைகள் குறித்து பேசுகிறார்... முந்தைய தலைமுறை எழுத்தாளர்களிடம் இருக்கிற அந்த நேர்மை ஏன் இளையதலைமுறை எழுத்தாளர்களிடம் இல்லாமல் போகிறது?
நண்பன் நிலா ரசிகன் நாவல் மிக நன்றாய் வந்திருப்பதாகச் சொல்லிவிட்டு விமர்சனக்கூட்டம் யாராவது நடத்துகிறார்களா எனக்க்கேட்டார்.... எந்தக் காலத்திலும் எனக்கு ஒருவரும் நடத்த மாட்டார்களென்றேன். நீல நதிக்கும், யாக்கைக்கும் நடத்தியிருக்கவில்லை (கோவையில் இளஞ்சேரல் ஒரு கூட்டம் நடத்தினார் என்பதை வரலாற்றின் மிக முக்கியமான பதிவாக நான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்..) ஒருவேளை என் நண்பர்கள் எதிர்பார்க்கிறபடி நான் இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம்.
போகட்டும்....
நிகழ்ச்சி நன்றாக நடந்தது. வந்து கலந்து கொள்ள முடியாமல் போனாலும் எனது நண்பன் ஏகப்பன் கடல் கடந்து தனது அன்பான வார்த்தைகளால் சந்தோசப்படுத்தினான். அப்படியே மயூவும்... நாவலுக்கு விமர்சனம் எழுதுவதாகச் சொன்னாள். எனக்கு ஒருவகையில் சந்தோசம்.

குறிப்பு : உயிர் எழுத்தின் எல்லா நூல் வெளியீட்டு விழாவுக்கும் என்னைதான் தொகுத்து வழங்கவிட்டார்கள். ஆனால் ஒருவர் கூட அதை இதுவரை குரிப்பிட்டதாய்த் தெரியவில்லை.... ஒருவேளை நம்மபையன் தானே என்கிற அன்போ?..,...

நாவலிலிருந்து ஒரு சிறு பகுதி

2012-01-10T19:55:00.000-08:00

கோடைபுற்களின் இடப்பெயர்வு…

“ஒவ்வொரு பொருளும் தன் ஸ்திதியிலேயே இருக்கவே ஆசைப்படுகிறது. ஒரு கல் எப்போதும் கல்லாகவேயிருக்க விரும்புகிறது. புலி தானொரு புலியாயிருக்கவே ஆசைப்படுகிறது.”

- ஸ்பினோசா

ஆதம்மா இந்த நகருக்கு வந்த நாள் முதல் ஒருமுறையேனும் கடற்கரைக்குப் போகவேண்டுமென ஆசைகொண்டிருந்தாள். வெக்கையும் உலர்மணலும் நிரம்பிய தன்னூரில் குடிக்கத் தண்ணீர் எடுக்க வேண்டு ஒவ்வொரு நாளும் அதிகாலையில் அவள் இரண்டு மூன்று கிலோமீட்டர்கள் நடக்க வேண்டும். அப்பொழுதெல்லாம் தண்ணீர் பேரதிசயம். ஊரிலிருக்கும் எல்லோரையும் போலவே இவர்கள் குடும்பமும் கிடைத்த வேலைகளைச் செய்வதற்காக சொந்த ஊரைவிட்டுக் கிளம்பினார். ராஜஸ்தானிற்கும் மஹாராஷ்டிராவிற்குமாக இவளின் சொந்தக்காரர்கள் நிறையபேர் நகர்ந்து போனாலும் இவள் அப்பாவான ராஜீவுக்கு அவ்வளவு தூரம் போவதில் விருப்பமில்லை, வீட்டிலிருந்து கொஞ்சம் பொருட்களைக் கட்டிக்கொண்டு சென்னைக்கு வந்திறங்கிய தினத்தில் மொத்த நகரும் பெருமழை பெய்து நிறைந்திருந்தது. சாலைகள், ரயில்வே தண்டவாளங்கள் வீடுகள் அவ்வளவிலும் மழைநீர் தேங்கிய குளமென தளும்பிக்கொண்டிருந்தன. இந்த ஊரில் வெயிலே இருக்கப்போவதில்லையென எண்ணிக்கொள்ள முடிகிற அளவிற்கு அழகானதாயிருந்தது சென்னை. பின்னிரவு அவர்கள் ரயிலேறியபொழுது கூட்டத்தில் இடமின்றி அவர்கள் மூன்றுபேரும் சரியாய் உறங்கியிருக்கவில்லை. அதிலும் தமிழ்நாடு பார்டரை நெருங்கும்போதே நல்ல குளிர்வேறு. ஆதம்மா அம்மாவை இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு சாய்ந்திருந்தாள். முழுமையாய் கை கால்களை நீட்டி உட்கார இடமில்லாமல் தரையில் உட்கார்ந்து பாதிக் கால்களை இருக்கைக்கு அடியில் நீட்டி சாய்ந்திருந்தாள். ராஜீ எதிர்த்தாற்போல் ஒரு சீட்டில் சாய்ந்து நின்றுகொண்டிருந்தான். நடக்கப் பாதை எதுவுமில்லாததால் பாத்ரூம் போகவேண்டி அடிக்கடி ஆட்கள் தலை முதல் உடல் வரை அவ்வளவையும் தாண்டிச் சென்றனர். பாதிக் கண்களை மூடியும் மூடாமலும் ராஜீவின் மனைவி உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள். ஆதம்மா மட்டும் அவள் மடியில் சாய்ந்து கால்களை நன்றாக நீட்டி தூங்கினாள்.

இவர்களோடு சேர்ந்து ஜம்பலமடுகிலிருந்து இன்னும் சில குடும்பங்களும் வந்திருந்தனர். அதிகாலையில் அவ்வளவு பேரும் செண்ட்ரல் ஸ்டேஷனில் இறங்கி அம்பத்தூர் போகிற பேருந்திற்கு வழிகேட்டு நின்ற பொழுது இந்நகரம் இன்னும் சில அகதிகளை தனக்குள் வாங்கிக் கொண்டது. எப்பொழுதும் உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் செண்ட்ரல் ஸ்டேஷனை ஒட்டிய மரங்கள் அவ்வளவு பெரிய இரைச்சல்களுக்கு மத்தியிலும் சலனிமின்றி நின்றிருந்தன. அவ்வளவு பெரிய ஸ்டேஷனும், சாரைசாரையாக மக்கள் வந்து போவதுமாய் இருப்பதைப் பார்க்க, இந்த ஊர் கடப்பாவை விடவும் பெரியதென நினைத்து சந்தோசப்பட்டாள். பேருந்து செல்லும் வழி முழுக்க கடைவீதிகளும் பெரிய பெரிய கட்டிடங்களுமாய் அவள் முன்பின் பார்த்திராததொரு உலகமயிருந்தது. அந்த பஸ் அப்படியே இன்னொரு சுற்று சுற்றிவிட்டு வந்து இறக்கிவிட்டால்கூட சந்தோசப்பட்டிருப்பாள். அவர்கள் தங்குவதற்கும் வேலை செய்வதற்கும் ஒரேயிடம்தான். தூரத்திலிருந்து பார்க்கும் பொழுதே அந்தக் கட்டிடம் தெரிந்தது. பதிமூன்று மாடிக் கட்டிடம். பார்க்கையில் மலைப்பாகவும் அந்தக் கட்டிடத்தில்தான் வேலை பார்க்கப் போகிறோமென நினைக்கவும் ஆச்சர்யமாயிருந்தது அவளுக்கு. கீழ்நின்று அன்று பகலில் அடிக்கடி கட்டிடத்தில் உயரத்தை குனிந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். மழைபெய்ததால் வேலை நடந்திருக்கவில்லை. வேகமாக கட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்த அந்தக் கட்டிடத்தினடியில் இவர்களை மாதிரி நிறையபேர் தெலுங்கு பேசுகிற ஆட்கள் சின்ன சின்னதாய் டெண்ட் அடித்து அங்கே சமைத்துக் கொண்டிருந்தனர். சின்னதொரு வீடாகவே ஒவ்வொரு டெண்ட்டும் மாறியிருந்தது. மழையின் ஈரம் மிகச் சிறிதளவே உள்ளே எட்டியிருந்தது. குழந்தைகள் விளையாடுவதும் சண்டைபோடுவதுமாய் அந்த இடம் சந்தோசம் நிரம்பியதாகப்பட்டது ஆதம்மாவுக்கு. இவர்களோடு வந்திருந்த குடும்பங்கள் எல்லாம் ஒரேயிடத்தில் டெண்ட் அடித்துக் கொண்டனர். எல்லோருக்கும் சேர்த்து சமைத்துக் கொண்டனர். கதை பேசிக்கொள்வதும் விளையாடுவதுமாய் ஆதம்மா அங்கிருந்த குழந்தைகளுடன் வெகுசீக்கிரமாகவே இணக்கமாகிவிட்டாள். விளையாடும் பொழுதுதான் ஒரு சிறுவன் ’இந்த ஊரில் கடலிருக்கிறதென்றான்.’ ஆதம்மாவுக்கு கண்கள் ஆர்வத்தில் விரிந்து கொண்டன. ‘நீ போயிருக்கியா?...’ அவன் பெருமையாய் ’ஆமாம்’ என்றான். ‘இன்னொரு நாள் லீவ் விடுகிற பொழுது அவளையும் கூட்டிப்போவதாகச் சொன்னான்’. அவளுக்கு அந்த இன்னொரு நாள் நாளையே இருக்கக்கூடாதாவென ஆசையாயிருந்தது. அந்த நாளை வந்து சில மாதங்களாகியும் வந்திருக்கவில்லை. கடலைப் பார்க்க முடியாத ஏக்கமிருந்ததே தவிர இங்கிருப்பது அபரிமிதமான சந்தோசம் கொண்டிருந்தாள். மாலை ஏழெட்டு மணிக்குமேல் அந்தபகுதியை சுற்றி வரும்பொழுது சந்தோசமாயிருக்கும். சுற்றிலும் வசதியானவர்களின் குடியிருப்புகள் வேறு. பெண்கள், முதியவர்களென வெவ்வேறு வயதுகளில் நிறையபேர் நாய்களுடனும் தனித்தும் வாக்கிங் போய்க்கொண்டிருப்பார்கள். இன்னும்கூட எதற்காக அவர்கள் இப்படி நடக்கிறார்கள் என்பது இவளுக்கு விளங்கியிருக்கவில்லை. ஆனால் அப்படி அவர்கள் நடப்பதைப் பார்க்கவே உற்சாகமாயிருக்கும். அதிலும் உடல்பெருத்தவர்கள் சத்தமாகச் சிரித்தபடியே நடப்பதும் கொஞ்ச தூரம் போனபின் நின்று மூச்சு வாங்குவதும் பார்க்க சிரிப்பாயிருக்கும் அவளுக்கு.

வறட்சியும் வெறுமையும் நிரந்தர உறவுகளாகிவிட்ட தன் நிலத்தின் நினைவுகள் இப்ப்பொழுதும் அவள் மனம் முழுக்க விரிந்து கிடந்தன. பறவைகள் பல வருடங்களாய் வரத்துக் குறைந்து சில மாதங்களுக்கு முன்பு ஊரில் பறவைகளின் ஒலியே இல்லை என்கிற அளவிற்கு மாறிப்போயிருந்ந்தது. ஆதம்மா பறவைகளைவிடவும் உடும்புகளுடனும் கோடைவிஷமேறிய ஸர்ப்பங்களுடனும் விளையாடவே அதிகம் விருப்பங்கொண்டிருந்தாள். அந்த நிலத்திற்கிருக்கும் இறுக்கமும் வெக்கையும் இவர்களின் உடல்களிலும் நிரம்பி ஓடியிருந்தது. பெண்கள் சூன்யக்காரிகளைப் போலவே எப்பொழுதும் நடமாடிக்கொண்டிருந்தனர். அங்கிருந்த வீடுகள் பெரும்பாலும் இடிந்து ஆட்களின்றிதானிருந்தது. அவர்களுக்கு மழை வரும் திசையின் மீது முன்பிருந்த நம்பிக்கைகள் யாவும் பொய்த்துப்போனதொன்றாகவும் எரிச்சல் கொள்ளும் விசயமாகவும் மாறிப்போயிருந்தது. ஜம்பலமடுகுவிலிருந்து கண்டிக்கோட்டா வரையிலும் பாறை வெடிப்புகளும் காய்ந்த புற்களும் விரவிக்கிடந்தன. ஆதம்மாவுக்கு அவள் பார்த்ததிலேயே பெரிய ஊர் கடப்பாவும் இப்பொழுது சென்னையும்தான், கடப்பாவில் கடலில்லை ஆனால் கடலை விடவும் பிரம்மாண்டமான வெயிலிருந்தது. சென்னைக்குப் போகிறோமென வீட்டில் எல்லோருமாக முடிவெடுத்த பொழுது இவளுக்கு மனம் முழுக்க குதூகலம், புது ஊர், இனி தினம் தண்ணீர் எடுக்க நடக்க வேண்டியதில்லை. எல்லோருக்கும் வேலை கிடைக்கும்பட்சத்தில் இரண்டு வேளையாவது சாப்பிடலாம். தன் வயிற்றிடமும் உடலிடமும் உற்சாக வார்த்தைகள் கூறி தேற்றி வைத்திருந்தாள். சிறுமியென்றும் குமரியென்றும் சொல்ல முடியாத பருவம் அவளுக்கு. வயது பதினாறை நெருங்கியிருந்தும் அவள் பூக்கவில்லை. அவள் வயதுப் பெண்கள் ஊரிலும் ஜம்பலமடுகிலும் இப்பொழுது பிற்பகல் தாண்டியபிறகே ‘ ‘ போகிறார்கள். இவள் இன்னும் உடும்புகளுடனும் பாம்புகளுடனும் விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறாள். இந்த ஊரிலிருந்து பிடிக்கப்பட்ட பாம்புகளுக்கு எங்கிருந்தோ நல்ல விலை கொடுக்க வியாபாரிகள் தேடிவந்தபடியிருந்தனர். இதைக் கொண்டுபோய் என்ன செய்வார்களென ஊர்க்காரர்கள் எல்லோருக்குமே தெரிந்து கொள்ள ஆசைதான். ‘தெரிந்து கொண்டு என்னவாகப் போகிறதென’ அப்படி யோசிப்பதோடு நிறுத்திவிடுவார்கள். பாம்புகளைப் போலவே உடும்புகளும் அதிகமாய் வாங்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. ஆதம்மாவுக்கு பாம்புகளின் உடல்வாகு பிடித்திருந்தது. அதனை கையில் நழுவிச்சென்றாலும் தீண்டமுடியாதபடி லாவகமாய் பிடிக்கும் திறனை யாரும் சொல்லித்தராமலேயே கற்றுக்கொண்டிருந்தாள். வெவ்வேறு நிறங்களில், உயரத்தில் நஞ்சு மிகுந்த நஞ்சில்லாத பாம்புகளை அவள் பிடிப்பதும் அதனை பாதுகாப்பாக அப்பாவிடம் கொடுப்பதும் அவளைப் பொறுத்தவரை விளையாட்டாகவே செய்துகொண்டிருந்தாள். ஸர்ப்பத்தின் நஞ்சு அவள் விரல் ரேகைகளில் படிந்ததனூடாகவே அவள் இன்னும் பூப்பெய்தியிருக்கவ்வில்லை என ஊரில் பெரியவர்கள் சொல்ல ராஜீவிற்கும் அவன் மனைவிக்கும் கவலையாகிவிட்டது. மகளுக்கு நாகதோஷம் இருப்பதாக யாரும் சொல்லாமலேயே அவர்கள் நம்பினார்கள்.

அவளிடம் யாரும் கேட்காதபொழுதும் அவள் பாம்புகளைப் பிடித்து வந்து தருவதை மட்டும் ஒருபோதும் நிறுத்தியிருக்கவில்லை. அம்மா முதலில் சொல்லிப் பார்த்தாள். பிறகு கோபமாக திட்டும்பொழுது ‘தனக்கு பொம்மைகள் என்று எதுவும் இல்லாததால் விளையாடுவதற்கு இதுமட்டும்தான் கிடைக்கிறதென’ ஆதம்மா அழுதாள். அம்மாவிற்கு பொம்மை என்கிற வார்த்தையே பல வருடங்களுக்குப் பிறகு கேட்டதால் புதிதாய்த் தெரிந்தது. அவளுமே பால்யத்தின் பொம்மைகள் வைத்து விளையாடியதில்லை. அந்த ஊரிலிருந்து சொற்ப குழந்தைகளிடமே பொம்மைகளிருந்தன. அதுவும் மண் பொம்மைகள். ஆதம்மா தனக்கு பிளாஸ்டிக்கில் செய்யப்பட்ட பொம்மைகள் வேண்டுமென்று அழுதது அப்பாவுடன் ஒருமுறை கடப்பா போய் வந்த பிறகுதான். இவள் வயதிற்கு அவளின் குழந்தையைத் தூக்கித்தான் அவள் விளையாடியிருக்க வேண்டும், பொம்மைக் கேட்கும் இவளை என்ன செய்வது? ராஜீவுக்கும் இவள் அம்மாவுக்கும் தீர்க்கமுடியாத கேள்வியாகிப்ப்போனது. இந்த வறண்ட காட்டையும், வெயிலையும் தவிர்த்துப் போனால் அவள் சரியாகக்கூடுமென அம்மாதான் முதலில் யோசனை சொன்னாள். ராஜீ அதன்பிறகு மூன்று தினங்கள் வீட்டிற்குத் திருமபவேயில்லை. வீட்டில் அம்மாவும் இவளும் மட்டுமேயிருந்தனர். கடைசியாயிருந்த கேழ்வரகில் அவர்கள் களி செய்து தின்றனர். அந்த மூன்று நாட்களின் பகல் வேளைகளிலும் ஆதம்மா எங்கேனும் காடுகளிலோ புதர்களிலோ இருந்து கிழங்குகள், காய்களைத் தேடி எடுத்து வருவாள். அப்படித் திரும்பிவருகிற நேரத்தில் அவளுடல் வெக்கையின் ரேகையோடிப் போயிருக்கும். வீட்டின் எல்லா மூலைகளிலும் மண்சுவர் உதிர்ந்து வெடிப்பு விழுந்திருக்க அந்த வெடிப்புகளின் ஊடாக வெக்கையும் காற்றும் ஒரே சமயத்தில் கசிந்து வரும். அம்மா வீட்டிற்கு உள்ளேயுமில்லாமல் வெளியேயுமில்லாமல் பாதி வாசலில் படுத்தபடிதான் எப்பொழுதும் கிடப்பாள். வாசலையொட்டிய கல்லில் பகலில் குடித்த வெக்கையெல்லாம் உதிர்ந்து மெல்லிய குளிர்ச்சி ஏரிக்கிடக்க ஆதம்மா எப்பொழுதும் அதில் உறங்குவாள். ராஜீ அந்தக்கல்லில் உறங்குகிற நாளில் அவனை இறுக்கக் கட்டிக் கொண்டு இவளும் உறங்குவாள். உறங்குகையில் எப்பொழுதும் வாயில் விரல் சப்புகிற பழக்கமிருந்தது அவளுக்கு. நல்ல அயர்ச்சியில் உறங்கும்போது எடுத்துவிட்டாலும் மீண்டும் அவளின் கை தானாகவே வாய்க்குப் போகும். தான் தூக்கி விளையாடிய ஸர்ப்பங்களின் வாசனை அவ்வளவையும் சுவைக்கிறதான உணர்வின்றியே அவள் சப்பிக்கொண்டிருப்பாள்.

மூன்றாவது நாள் இருட்டி நீண்ட நேரத்திற்கு வீட்டுத் திரும்பிய ராஜீ தன்னோடு ஒரு பெரிய பொதியைத் தூக்கி வந்திருந்தான். அம்மாவும் ஆதம்மாவும் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். எதுவுமே பேசாமல் தட்டில் வைத்துக் கொண்டிருந்த களியைக் கிளறி கிளறிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் ‘இந்த ஊர் வேணாம்…மெட்றாஸ் போயிரலாம்…அங்க நம்மாளுக நிறைய இப்போ கட்டிட வேலைக்குப் போறாங்க…அவங்களோட போயிடலாம்…” அம்மாவும் மகளும் தங்களுக்குத் தெரியாத அந்த ஊரின் இயக்கத்தை சில நொடிகள் கண்களுக்குள் ஓட்டிப் பார்த்துக்கொண்டனர். ஆதம்மாவின் உடல் முழுக்க தான் தூக்கி விளையாடிய ஸர்ப்பங்களின் ஊறலிருப்பதாய் உணர்ந்தால். இனி ஒருபோதும் ஸர்ப்பங்களோடு விளையாட முடியாமல் போகுமோவென கவலையாயிருந்தது. ஊரின் மிக நீண்டகால வெறுமையில் ஒவ்வொரு நாளும் அதன் நிசப்தம் பெருகியோடிக் கொண்டிருந்தது வீதிகளில். உடல் முழுக்க புழுதியப்ப நாய்கள் எதையோத் தேடி சதாவும் அந்த வீதிகளுக்குள் ஓடுவதும் எதையாவதுப் பார்த்துக் குரைப்பதுமாயிருக்கும். முதலில் இரக்கப்பட்ட மிஞ்சுகிறதை எடுத்து அந்த நாய்களுக்கும் கொஞ்சம் திண்ணக் கொடுத்த ஊர்க்காரர்கள் இப்பொழுது நாய்கள் குரைக்கிற பொழுது தங்களின் செவிகள் மரத்துப்போய்விட்டதாய் நினைத்துக்கொண்டனர். தானியமென்று எதுவும் யார் வீட்டிலும் இருந்திருக்கவில்லை. அந்த ஊரின் வெளிக்கு மேலாக அங்கிருந்த புலம்பெயர்ந்தவர்களின் வயிறுகளும், என்னவானாலும் அந்நிலத்தை விட்டுப்போவதில்லையென உறுதியோடு கிடந்தவர்களின் வயிறுகளும் பிரம்மாண்டமாய் சுருங்கி விரிந்து கொண்டிருந்தன இடைவெளியின்றி.

இந்த ஊர் அவளுக்குப் பிடித்திருக்கிறதுதான், ஆனால் ஏதோவொன்றை எல்லா வீதிகளிலும் வேலை செய்கிற நேரங்களில் பெரும்பாலனவர்களின் முகங்களிலும் தேடிக்கொண்டிருந்தாள். பலர் மனித அசைவின்றி மனிதனும் மிருகமுமல்லாத ஜீவராசிகளாகவும் உணர்ச்சியற்றவர்களாகவும் கிடந்தனர். இன்னும் சில நாட்களில் தானும் அப்படியாகிவிடுவமோ என்கிற அச்சம் அவளுக்கு.

இந்த வருசம் புத்தகத் திருவிழாவில்....

2012-01-09T21:30:00.000-08:00

புத்தகங்கள் வாசிக்கத் துவங்கிய வயதில் ஒரு நல்லப் புத்தகத்தை சொந்தமாக வாங்க முடியாதளவிற்கு துரதிர்ஸ்டசாலி நான். ஊரிலிருந்த ஒரு பெரிய இலக்கியவாதியிடம் அப்பொழுது நான் வாசிக்க ஒரு சில புத்தகங்களைக் கேட்டுப் போகையில் ஒரு பொருட்டாகக் கூட என்னை மதித்திருக்கவில்லை. லைப்ரைரியில இருக்க புத்தகத்த எல்லாம் படிச்சிட்டியா எங்கிட்ட வந்து கேக்கற?...
எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.... வேறு வழியே இல்லை என்ற நிலையில் வீட்டிற்குத் திரும்பியவனுக்கு பக்கத்துவீட்டிலிருந்த ஒரு டீச்சர் நூலகத்தில் எனக்கு உறுப்பினர் அட்டை எடுத்துக் கொடுத்தார்....
இரவுகளில் தறி ஓட்டுகிற வேலை... பகலில் நூலகம்....நல்ல வேளை அந்த மாபெரும் எழுத்தாளன் எனக்குப் புத்தகம் தந்திருக்கவில்லை. தந்திருந்தால் நான் நூலகம் போயிருக்க மாட்டேன்...
தூசுகளும் குப்பைகளுமாய் அடர்ந்திருந்த நூலகத்தின் அத்தனை அடுக்குகளுக்குள்ளும் பகல் முழுக்க அலைந்து திரிந்தன என் கண்கள்., ஒரு நான்கு வருடங்கள் என்னுடைய பகல் நேரங்கள் முழுக்க அந்த நூலகத்தில் கழிந்தன... அங்கு வருகிற நிறையபேர் நான் அங்கு வேலை பார்ப்பதாகத்தான் நினைத்திருந்தார்கள்.
அட்டை கிழிந்த புத்தகங்கள்....யாருமே கையிலெடுத்துப் பார்க்காத முக்கியமான புத்தகங்கள் இப்படி அந்த நூலகத்தின் அத்தனை புத்தகங்களையும் எடுத்து வாசித்து விடுவேன்... தமிழின் அத்தனை எழுத்தாளர்களையும் அந்த நூலகம்தான் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியது....
அப்பொழுதும் கூட சொந்தமாக காசு குடுத்து ஒரு புத்தகம் வாங்க முடியாத அளவிற்கு துரதிர்ஸ்டசாலியாகத்தான் இருந்தேன்...
பிறகு அலைச்சல்.... இடப்பெயர்வு.... எல்லாம் நிகழ்ந்தது...நானும் எழுதினேன்... எல்லோராலும் புறக்கணிக்கப்பட்டாலும் இப்பொழுதும் புறக்கணிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் தொடர்ந்து எழுதுவதாலும் வாசிப்பதாலும் மட்டுமே எனது இருப்பை உறுதி செய்கிறேன்....
எனது முதல் புத்தகம் வெளியிடப்பட்ட பொழுது நான் அந்த நிகழ்வுக்குத் தாமதமாகவே சென்றேன்...
இரண்டாவது புத்தகம் வெளியிடப்பட்ட பொழுது நான் நிகழ்வுக்குப் போக முடியவில்லை. இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு எனது இரண்டு புத்தகங்கள் வெளியிடப்பட்ட பொழுது நிஜமாகவே சந்தோசமாய் இருந்தேன்...
புத்தகங்கள் வந்தது ஒரு காரணமென்றால் இன்னொரு புறம் இந்த வருடம் நிறைய பத்தகங்கள் வாங்கியிருக்கிறேன்... இங்கே வீட்டில் வைக்க இடமில்லாமல் எல்லா இடங்களிலும் நுழைத்து பாதியை எனது தலை மாட்டில் வேறு வைத்திருக்கிறேன்....
விடிய விடிய தூங்காமல் நான் புத்தக்ங்களை ஆசையோடு புரட்டிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து விஜி “லூசாகிடாதடா...” சொல்லி விட்டுப் போகிறார்... எத்தனை வருடங்கள் ஆனாலும் புத்தகங்களைப் பார்க்கிற பொழுது இருக்கிற ஆர்வத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
முதல் நாளிலேயே முக்கியமான மொழிபெயர்ப்புகளை வ.உ.சி நூலகத்திலிருந்து நல்ல டிஸ்கவுண்ட்டில் வாங்கினோம்....
ஆயிரத்து ஓர் இரவுகள் - தமிழில் முழுத் தொகுப்பு
ஜாக்லாண்டன் கதைகள்
சர்வதேசக் கதைகள்
கெஞ்சிக் கதை - முதல் ஜப்பானிய நாவல்
அதோடு இன்னும் சில மொழிபெயர்ப்பு நூல்களும் உடன் ஏ.கே.செட்டியாரின் நூல்களும்...
பிறகு சாகித்திய அகாதெமியில்
பாதிக்கு விலையில் இந்திய மொழிபெயர்ப்புகள்
தயவுசெய்து சாகித்திய அகாதெமி ஸ்டாலுக்குப் போங்கள்.
அற்புதமான புத்தகங்கள் எல்லாம் மிக மிக குறைந்த விலையில் போட்டிருக்கிறார்கள்.
பிறகு முன்றில் போய்
சிலுவையில் தொங்கும் சாத்தான் - கூகி வா தியாங்கோ
எங்கள் தந்தையரைப் புதைப்பதற்கு -நாவல்
மார்த்தா த்ராபாவின் ஒரு ப்ரெஞ்ச் நாவல் எல்லாம் வாங்கிவிட்டு
பாரதி புத்தகாலயத்தில் கொஞ்சம் புத்தகங்கள் வாங்கினோம்
முக்கியமான அல்பேனிய நாவலான பெனி என்னும் சிறுவன்...
மீண்டும் சுற்றி வந்த பொழுது பொண்ணியில் பூமணியின் ஐந்து நாவல்களை வாங்கினோம்...
கடைசியாக கிளம்பும் முன் சில கவிதைத் தொகுப்புகள்
மேலும் சில மொழிபெயர்ப்புகளென சுமக்க முடியாமல் சுமந்தபடி வீடு வந்து சேர்ந்தோம்....
இரண்டாவது முறை போன பொழுது எனது நூல் வெளியீட்டு விழாவை முடித்து விட்டு விட்டுப்போன மொழிபெயர்ப்புகளை சேகரிக்கத் துவங்கினேன்...
கையிலிருந்த கடைசி ரூபாய் வரை புத்தகம் வாங்கிய பொழுதுதான் அப்பாடாவென நிம்மதியாய் இருந்தது.
புத்தகங்களை எவ்வளவு தூக்கினாலும் சுமை தெரிவதில்லை... புத்தகங்கள் வாங்காமல் பையில் பணத்தை சுமப்பதுதான் பெரிய கவலையாக இருக்கிறது...
நேற்று மாலை புத்தகக் கண்காட்சிக்கு எதிராக பிளாட்ஃபார்மில் சுற்றியபொழுது அதிர்ச்சி... காவ்யா பதிப்பகத்தின் முக்கியமான பல புத்தகங்கள் இருபது ரூபாய்க்கு...
ஒரு ப்ரெஞ்ச் நாவல்... யமுனா ராஜேந்திரனின் ஒரு கட்டுரைத் தொகுப்பு
ரமேஸ் ப்ரேமின் சொல் என்றொரு சொல், வெறும் முப்பது ரூபாய்க்கு 'dictionary of drinks' என்னும் பொக்கிஷம்....மொத்தமாக நூறு ரூபாய்....
உள்ளே ஆதிரன் கண்ணி பட்டார்... அவர் சில புத்தகங்களை வாங்கித் தந்தார்.
வனவாசி, பிற்காலப்புலவர்கள், சமணக்கதைகள் இப்படி..... இப்படி சின்ன சின்னதாய் சில புத்தகங்கள் சேகரித்த பின் கடைசியாய் வந்த சந்திரா காலச்சுவடு பதிப்பகத்திலிருந்து ஒரு துருக்கிய மொழிபெயர்ப்பு நாவலை வாங்கித் தந்தார்.
மனமும் நிறைந்து போனது...
இன்னும் வாங்க வேண்டிய புத்தகங்கள் என கொஞ்சம் இருக்கிறது...
என் மீது ப்ரியமும் அக்கறையும் இருக்கிற நண்பர்கள் தாரளமாக வந்து அன்பு செய்யலாம்....
அதிகபட்சம் இன்னும் ஒரு இரண்டாயிரம் ரூபாய்க்கான புத்தகங்கள் வாங்க வேண்டியிருக்கிறது....

முத்துப்பிள்ளை கிணறு…

2011-10-30T09:27:00.001-07:00

கோடை ஒரு வற்றா ஆறென அந்த வருடத்தின் பிற்பகுதி முழுக்க கரிசல் நிலம் முழுக்க விரிந்து கிடந்தது. வெயிலடித்துச் செத்துப்ப்போன ஆடுகள் தோலுரிக்கப்பட்டு இறைச்சிகளாய் உப்புக்கண்டம் போடப்பட்டு தெருவில் எலக்ட்ரிக் போஸ்ட் மரங்களில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. எல்லாவற்றிலும் வெயிலின் வாசனை. பாய்கடை ஆட்டுக்கால் சூப் இப்பொழுதெல்லாம் சுவையற்று நீர்த்துப் போயிருக்கிறது. தனித்துவமான காரணங்களெதுவுமில்ல, முன்பு ஆடுகள் உயிரோடு அறுக்கப்பட்டன, இப்பொழுது இறந்து பல மணிநேரங்களுக்குப் பிறகு அறுக்கப்படுகின்றன. அப்படியும்கூட ஊர்களில் பாதி வீடுகளுக்குமேல் சோளமும், கம்பும் தீர்ந்து போய் சனம் கீக்காட்டுக்கு நாத்து நடப்போக நேரம் பாத்துக் கொண்டிருந்தது. அடுத்த மழைக்காலம் வந்து வெதச்சு அறுக்க நாளிருக்கு நிறைய. பிள்ளைகள் எப்படி பசி தாங்கும்? சோளம் கசக்கி வாய் நெறய மெல்லும் சின்னப்பிள்ளைகள் இப்பொழுது வெறும் வாயை மென்றுகொண்டிருக்கின்றன. சம்சாரி வீடுகளில் குதிர்கள் தீர்ந்து மஞ்சள் பைகளிலும், துணிப்பைகளிலும் சேகரித்து கொஞ்ச நஞ்ச தான்யங்களில் பொழுதோடிக்கொண்டிருந்தது.

மாயாண்டிப் பெருசு செத்தாலும் செத்தது ஆதக்காளுக்கு வைத்திருக்கும் ஒரு பிள்ளையைப் பார்க்கவும் செரமமாகிப் போனது. பனங்கிழங்கும், சோளமாவும் எத்தனை நாளைக்கு பசியாற்றும். பிள்ளை சொங்குவத்திப்போய்க் கிடந்தது. ஆன கஞ்சியில்லாமல் கை காலெல்லாம் தோலுரிந்து தேவாங்கைப் போலிருந்தாள் மகள். அம்மா இடுப்பிலும் தோளிலுமாய்த் தூக்கியபடியே திரிந்தாள். ஊரிலிருந்த பாதிச்சனம் ஊர்மாறி போய்விட்டது பஞ்சம் பிழைக்க. மிச்சமிருந்த சனத்துக்கு இன்னும் கொஞ்சம் தாக்குப் பிடிக்கத் தெம்பிருந்தது. ஆதக்காளுக்கு கருசக்காட்டு வைராக்கியம், அத்தனை சீக்கிரத்தில் தீர்ந்து போகாது. ஏதாவது வேலை செய்து பிள்ளையை பாத்துக்க நினைத்தாள். இந்த பொட்டலில் கருவேல மரத்தைத் தவிர என்ன இருக்கிறது? அதைத்தான் வெட்டினாள். புகைமூட்டம் போட்டாள். அடுப்புக்கரி போட்டு பி்ழைக்கும்படியாகத்தான் இருந்தது தினமும்.

சாத்தூரிலிருந்தும், விருதுநகரிலிருந்தும் கரியெடுக்க வண்டி வந்தது. மொத்த கருவேலங்காட்டையும் கரிமூட்டம் போடும் ஆவேசமிருந்தது ஊரிலிருந்த சனத்துக்கு. கிடைக்கிற எல்லாத்தையும் தோண்டி தோண்டி வெட்டி எடுத்தனர். ஊர் முழுக்க புகைமூட்டம் பகலையும் இருட்டாக்கியது. ஆதக்காளுக்கு புகை நெஞ்சுக்குள் ஒரு வளையமாய் தீராது சுற்றிக்கொண்டிருந்தது. அவள் இருமியும் துப்பியும் எப்படியும் அதை தீர்த்துவிட நினைத்தாள். ஆதக்காளோடு சேர்த்து பிள்ளையும் முள்ளுவெட்ட வந்தது. வெட்டிப் போட்டு முள்ளுமரங்கள் அம்பாரமாய் குவிந்து கிடக்க, அவளை மாதிரியான சின்னப்பிள்ளைகள் கையில் பன ஓலையை சேகரித்து காக்கா முள் குத்தி காத்தாடி விட்டு விளையாடினர். அவர்களின் காத்தாடிதான் ஊரில் எல்லா வீதிகளிலும் ஓடியது. வெக்கையாய் இருக்கிற நேரத்திலெல்லாம் வேகமாய் ஓடி காத்தாடி சுற்றவிடுவார்கள். பிள்ளைகளோடு சேர்ந்து பெரியவர்களும் காத்தாடி விடுவதுண்டு. வெயில் குறைந்த மாலை நேரங்களில் காத்தாடியும் ஓய்ந்து அவர்கள் களைத்து விழும்போது கொஞ்சம்பேர் மட்டும் வெட்டிய முள்ளையெல்லாம் இழுத்து மூட்டம் போட சேகரித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

ஆதக்காளுக்குப் பிள்ளையை நாலெழுத்து படிக்க வைத்துவிட ஆசையான ஆசை. இந்த ஊரிலிருந்தால் காலமு முழுக்க கஞ்சிக்கு போராடியே கருமாயம் தீந்துபோகுமென நினைத்தவள் பிள்ளையைக் கூட்டிக்கொண்டு சாத்தூருக்கோ சிவகாசிக்கோ போய்விடலாமென நினைத்தாள். வேலைக்கா பஞ்சம். சிவகாசிக்குப் போய் பசி என்று இருந்துவிட்டவர்கள் யாருமில்லை. எப்படியும் பிழைத்துக் கொள்ளலாம். ஒரு தடவைக்கு நாலுதடவை எல்லோரிடமும் ஆலோசனைக் கேட்டாள் . எல்லோரும் ஒரே மாதிரியாகவே சொன்னார்கள். ”எது செஞ்சாலும் யோசிச்சு செய்த்தா?... பிள்ள படிக்கனும்னு நினக்கிறது வாஸ்தவந்தேன். ஆனா புது ஊரு புது மனுசங்க எல்லாம் நமக்கு ஒத்துவருமான்னு தெரியனும்ல…” அவளும் யோசித்துப் பார்த்தாள். என்னவானாலும் ஆகட்டும் பிள்ளையைப் படிக்கப் போட்டுவிட வேண்டுமென ஒரே முடிவை ஒரு நல்ல நாளில் சிவகாசிக்கு மிச்சமிருந்த கொஞ்சம் மூட்டை முடிச்சுகளை அள்ளிக்கொண்டு கிளம்பிவிட்டாள்.

வாட்டர் டேங்க் ஸ்டாப்பிற்கும் சாச்சியார்புரத்திற்கும் நடுவில் ஊரை ரெண்டாக பிரிக்கும் ரயில்வே லைன் ஒன்று இருக்கிறது. அதிலிருந்து சாச்சியாபுரம் போற பாதையில் ஒரு சின்ன சந்துக்குள் பழைய குடிசை ஒன்றுதான் வாடகைக்குக் கிடைத்தது. அதுக்கே ஐநூறூ ரூபாய் கேட்பார்களென்று இவள் கொஞ்சமும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. ஊரிலென்றால் நல்லது கெட்டதுக்கு சொந்தம் சுருத்து என கொஞ்சம் பேர் எப்போதுமிருப்பார்கள். இங்கே ஒரு அவசரத்துக்கு யாரிடமும் போய் நிற்கமுடியும். பொதுவாக சிவகாசி வருகிற ஊர் ஆட்கள் பாதிப்பேர் பட்டாசுக் கம்பெனிக்கும், தீப்பட்டியாபிசிற்கும் வேலைக்குப் போவார்கள். ஆதக்கா சஃபயருக்குப் போனாள். சிவகாசியிலேயே பெரிய பிரிண்டிங் கம்பெனி அதுதான். உள்ளே போனால் சின்ன ஊருக்குள் போனது மாதிரி இருக்கும். ஆனாலும் முதலாளி மார் இன்னும் பழைய மோட்டார் சைக்கிளில்தான் வருவார்கள். இவளுக்கு வாரச்சம்பளம். எட்டுமணிநேர வேலை போக நாலுமணி நேர ஓட்டியும் பார்த்தாள். எப்படிப் பார்த்தாளும் நாளுக்கு நூற்றி இருபது ரூபாய். வாரத்துக்கு எட்நூத்தி நாப்பது ரூபாய். போதும்தான். இனி கொஞ்சம் பிரச்சனையில்லை என நிம்மதி வந்தது அவளுக்கு.

பிரிண்டிங் செக்சன் பக்கம் பெரும்பாலும் ஆண்களுக்குத்தான் வேலை இருக்கும் இவள் இருந்தது பைண்டிங், பேக்கிங் செக்சனில். இவளோடு சேர்ந்து ஒரு எழுபது எண்பது பொம்பளைகள் வேலை பார்த்தனர். எல்லாம் சுற்றியிருக்கும் கருசக்காட்டுக் கிராமங்களிலிருந்து பிழைக்க வந்த சீவன்கள். ஊருக்கு நல்லது கெட்டதுக்குக் கூட போவதில்லையென அவர்கள் சொல்வதை எல்லாம் பாக்க கஷ்டமாக இருக்கும் தானும் அப்படி இருந்துவிடக்கூடாதென நினைப்பாள். ஊர் என்னவானாலும் முக்கியம். ஊரும், சாவடி தெருவும் அவளுக்கு நினைப்பிலிருந்து அழிக்க முடியாதது. கீழத்தெரு முழுக்க இவள் குழந்தையாக இருந்த பொழுதிலிருந்து விளையாடி உருண்டு வளர்ந்து, பின் இவள் மகளும் அதே தெருவில்தான் வளர்ந்தாள். அந்த தெருவின் புழுதியும் வெக்கையும் இன்னும் அவளுக்குள் இருக்கின்றன.

அவளுக்கு பேக்கிங்வேலை பிடித்திருந்தது, ஆனால் அத்தனை பெரிய கனத்தை தூக்குவது மட்டும்தான் கொஞ்சம் சிரமமாக இருந்தது. வேற வேற உர்களுக்கு பார்சல் எடுப்பார்கள். பண்டல் பண்டலாக போஸ்டர்களை கட்டி எடுக்க வேண்டும். முதுகு வளைந்து நெளிந்து ஒருவழியாகிவிடும். பொட்டக்காடு முழுக்க அலைந்து முள்ளு வெட்டியவளுக்கு இதுவொன்றும் அப்படி சிரமமான வேலையாக இல்லை. எல்லாம் சினிமா போஸ்டர்கள். தமிழ் படம், இந்திப்படம், இங்கிலீஸ்படம் எல்லாம் அங்கு அச்சானது. எல்லா ஊர்களிலிருந்தும் ஆட்கள் வந்து போவார்கள். போஸ்டர்களில்தான் ஆதக்கா எல்லாப் படங்களையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் பார்க்காத படங்களே இல்லை. தான் பார்க்கிற படங்களைப் பற்றியெல்லாம் தன் மகளிடம் போய் கதை சொல்லுவாள். இந்த ஊருக்கு வந்த கொஞ்ச நாளிலேயே பிள்ளை கொஞ்சம் தெளுச்சியாய் இருந்தது. தண்ணிக்குத்தான் சிரமமே தவிர, சுற்றிலுமிருந்த ஆட்கள்கூட இப்பொழுது நன்றாக பழகியிருந்தனர். குடிக்கிற தண்ணிக்கு ஒரு பானைக்கு மூன்று ரூபாய் குடுத்தாள். இந்த ஊரில் தண்ணி வைத்து செய்கிற ஏவாரம்தான் எல்லாத்தையும்விட சிறப்பாக இருந்தது. ஊர் முழுக்க வேலை வேலையென ஒரு சுடுகாடு போலவே இருக்கும். எல்லோருக்குமே வேலை மட்டும்தான், வேலை விட்டால் வீடு வந்து படுக்க நேரம் சரியாயிருக்கும். உடலும் அசந்து போகும்.

ஆதக்காளை எல்லோருக்கும் பிடித்துப் போனது, நல்ல உழைப்பாளி என முதலாளியே நேரில் இவளைக் கூப்பிட்டு சொன்னதும் அவளுக்க்கு அவ்வளவு பெருமை. பார்க்கிற எல்லோரிடமும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். அவர் சொன்னதினாலேயே இன்னும் கடுமையாக உழைக்க வேண்டுமென ஆசை வந்தது. நிறைய ஓட்டி பாத்தாள். பிள்ளை இப்பொழுது பள்ளிக்கூடம் போகிறாள். நேரடியாக ஒன்னாம் வகுப்பு. வீட்டுக்குப் பக்கத்திலேயே இருந்த ஒரு பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்த்துவிட்டிருந்தாள். அவள் எழுத்துக்கூட்டி அ ஆ வனா படிப்பதைப் பார்க்கிற பொழுது மனசு குளிர்ந்தது ஆத்தாளுக்கு. இந்தப்பிள்லை நன்றாகப் படித்து வந்தாளென்றால் நாம் பட்டக் கருமாயமெல்லாம் சரியாப்போகுமென நினைத்துக் கொள்ளுவாள். பள்ளிக்கூடம் போகிற பிள்ளை சாய்ந்தரம் வந்தாளென்றால் பக்கத்து வீடுகளில்தான் விளையாடிக் கொண்டிருப்பாள். யாரும் உன் பிள்ளை என் பிள்ளையென பிரித்துப் பார்ப்பதில்லை. படிப்பிலும் விளையாட்டிலும் அந்தப் பிள்ளை படு சுட்டி. ‘ஏ முத்துமாரி…’ இரவு ஆதக்கா கூப்பிடுகிற நேரத்துக்கு பாதித் தூக்கத்தில் கிடப்பாள் முத்து. அவளைத் தோளில் தூக்கிக்கொண்டு போகக்கூட ஆதக்காவுக்குத் தெம்பிருக்காது. விட்டால் நடந்தபடியே தூங்குவாள். படுத்து மீண்டும் அடுத்தநாள் காலை எழுந்து வேலைக்குப் போகத்தான் சரியாயிருக்கும்.

புதிதாய் நிறைய பேர் வேலைக்கு வந்து சேர்ந்தபடியேயிருக்கிறார்கள் கம்பெனியில். எல்லோருக்கும் வேலை கொடுக்க வேண்டியே கம்பெனி பெரிதாகிக் கொண்டிருந்தது. வருடத்திற்கு இரண்டு போனஸ், நல்ல சம்பளம், அதில்லாமல் ஒரு குடும்பம்போல் பாதுகாப்பு என எல்லாமும் கிடைத்தது கம்பெனியில். ஆதக்காளிடம் கொஞ்சம் காசிருந்தால் சின்னதாக வீட்டிலேயே முதலாளிகளுக்கு ஒரு கோவில் கட்டி விடுவாள், அவ்வளவு மரியாதை. தீபாவளி நெருங்கியது. நேற்றுத்தான் போனஸ்கூட கம்பெனியில் குடுத்திருந்தார்கள். நிறைய ஆர்டர் வந்திருந்தது, வேலையை முடித்துக் கொடுக்க வேண்டிய அவசரம். எல்லாம் இரவு பகலென வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அவசரமாக சில பண்டல்களை வண்டியில் ஏற்ற பெண்கள் அரக்க பறக்க ஓடிக்கொண்டிருந்தனர். ஆதக்கா ஒரு பெரிய பண்டலை தூக்கிக் கொண்டு போனாள். அரைகுறையாய் கட்டப்பட்டிருந்த பண்டல் பாதியில் உருவ படிக்கட்டில் வழுக்கி உருண்டாள். அங்கிருந்த பரபரப்பிலும் சத்தத்திலும் இவளுக்கு என்ன நடந்ததென்று எல்லோருக்கும் தெரிய சில நிமிடங்கள் ஆனது. விழுந்த இடத்தை விட்டு எழுந்திருக்கவே முடியவில்லை. இன்னும் அதே இடத்திலேயே கிடந்தாள். முதுகில் நல்ல அடி. அவள் அலறல் அந்த கூடம் முழுக்க எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது. ஓடி வந்த பெண்கள் அவளைத் தூக்கி கம்பெனி வண்டியில் ஏற்றி ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்பினர். அவளைப் பார்த்துக்கொள்ள இரண்டு பெண்கள்.

மருந்துக்குக் கூட அவள் இதுக்கு முன் ஆஸ்பத்திரிக்குப் போனதில்லை. ஒரு காய்ச்சல், தலைவலியென்று வந்தாலும் கை காலில் அடிபட்டாலும் எல்லாமே கை வைத்தியம்தான். எல்லாத்துக்கும் கை வைத்தியம் கற்றுத் தந்திருந்தார்கள் வீட்டில். இப்பொழுது அந்த வைத்தியமும் மறந்து போனது, ஊரின் அந்த துணிவும் தொலைந்து போனது. ஆஸ்பத்திரியில் விழுந்ந்ததும் தான் பிள்ளை நினைப்பு வந்தது. அதற்குள்ளாக மகளைப் பார்க்க யாரோ வீட்டிற்குப் போயிருந்தார்கள். சொந்த பந்தம் யாரும் இருக்கிறார்களாவென கேட்டதற்கு யாரைச் சொல்வதென்கிற குழப்பம் ஆதக்காளுக்கு. அமைதியாயிருந்தாள். மூக்கொழுக வந்து நின்ற மகளைப் பார்க்க ஆத்தமாட்டாமல் இருந்தது. எழுந்து நடக்க எப்படியும் ரெண்டு மாதம் ஆகும் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். ’பொழப்பு என்னாகுமோ?’ மனமெல்லாம் தவியாய் தவித்துப் போனது. ஊருக்கு ஆள் சொல்லி விட்டாள். பெரியாத்தாகாரிதான் வந்திருந்தாள். பாவம் இந்த வயதில் அவளைப் பார்த்துக் கொள்ளவே ஒரு ஆள் வேண்டும், இதில் இவளையும் பார்த்துக் கொள்வதென்றால்?... கொஞ்சம் சரியானதும் அவளை அனுப்பிவிட வேண்டுமென நினைத்துக் கொண்டாள்.

பிள்ளை பள்ளிக்கூடம் போவதில்லை இப்பொழுது. அம்மா ஆஸ்பத்திரியில் விழுந்த நாளிலிருந்து அங்கேயேதான் கிடையாய்க் கிடக்கிறாள். இப்பொழுதுதான் நடை பழகிய சின்னப்பிள்ளையாய் அந்த ஆஸ்பத்திரி முழுக்க அந்தக் குழந்தை ஓடிக்கொண்டிருந்தது. எல்லோருக்கும் முத்து மாரியைப் பிடிக்கும். அந்தக் குழந்தையுடன் விளையாட யாருக்குத்தான் பிடிக்காமல் போகும். கிழவி ஒரு பதினைந்து நாள் உடனிருந்து இவளைப் பார்த்துக் கொண்டாள். அவ்வப்பொழுது கம்பெனியிலிருந்து வந்து பார்த்துக் கொண்டார்கள். முதலாளி ஆஸ்பத்திரி செலவுக்கு பணம் தந்து கொண்டிருந்தார். ஒரு மாசம் கிட்ட போயிருக்கும். கொஞ்சம் தேவலை என்பது போலிருந்தது. ஆனால் இனிமேல் கனமான வேலை எதுவும் செய்யக்கூடாதென டாக்டர்கள் சொல்லிவிட்டார்கள். கனமான வேலை செய்யாமல் எப்படி இருக்க முடியும். அவளுக்கும் புரியவில்லை. கம்பெனியிலிருந்து ஆள் வந்திருந்தார்கள் பார்க்க. கொஞ்சம் பெரிய ஆட்கள். கையில் ஒரு தொகையை இவளுக்கு செலவுக்குக் கொடுத்தார்கள். ஒரு பத்தாயிரம் கிட்ட இருக்கும். முதலாளி தரச்சொன்னதாய்ச் சொல்லிக் கொடுத்தார்கள். ’இனி எப்பிடிம்மா கம்பெனில வந்து வேல செய்வ?....அதான் முதலாளி இதக் குடுத்து விட்டாரு… மேல் சொகமானதுக்கப்பறம் வந்து ஒருவாட்டி முதலாளியப் பாத்துட்டு போம்மா…” சொல்லிவிட்டு சாதாரணமாகப் போய்விட்டார்கள். அவ்வளவு நாட்களும் சாதரணமாக இருந்த ஆஸ்பத்திரி நாட்கள் இப்பொழுது அவளுக்கு நரகமாகியிருந்தது. அடுத்து என்ன செய்யப்போகிறோமென குழப்பமும் தவிப்புமாய்க் கிடந்தாள். வேறு எங்கும் வேலைக்குப் போக முடியுமாவெனத் தெரியவில்லை. தெரிந்தவர்களிடம் சொல்லிவிட்டுப் பார்த்தாள். வேட்டுக் கம்பெனி, தீப்பட்டிக் கம்பெனி எல்லா இடத்திலும் இவளுக்கு வேலைதர ஒருவரும் முன்வரவில்லை. வீட்டு வாடகை, ஆஸ்பத்திரியில் இருக்கயில் சாப்பாட்டுச் செலவு எல்லாத்துக்கும் சரியாகப் போனது. வெறுங்கையோடு இனி என்னச் செய்யப்போகிறோமென கலங்கி நிற்கையில் மறுபடியும் ஊருக்கே போய்விடலாமென நினைத்தாள். ஆஸ்பத்திரியிலிருந்து கிளம்புகிற தினத்தில் அந்த ஊர் தந்த எதுவும் அவளிடம் மிஞ்சியிருக்கவில்லை.

வெயில் எங்கும் நிறைந்திருந்தது ஊரில். அவளுக்குக் கண்ணீரும் காய்ந்து இப்பொழுது உடலில் ஈரமின்றிக் கிடந்தாள். இத்தனை நாளுக்குப் பிறகு வந்தும் கருவேங்காடு குறைந்திருக்கவில்லை. வீடு இப்பொழுது வீடாக இல்லை, எல்லாம் மாறிப்போயிருக்கிறது. அந்த வீட்டை சரிசெய்யவே ஒருநாள் பிற்பகலாகிப்போனது. ஆத்தளும் மகளுமாய் இருந்த அந்த வீட்டிற்குள் மறுபடியும் இருட்டடைந்து போனது. ஆதக்கா அழுதது அன்று அவளின் மகளுக்குக்கூட தெரிந்திருக்காது. முன்னைப்போல் முள்ளுவெட்டக்கூடப் போகமுடியவில்லை. ஆதக்காளுக்கு இப்படியாகிப்போனதே என துடித்துப்போன சொந்தமெல்லாம் ஆத்தமாட்டாமல் அவளுக்கு நாலு நல்ல வார்த்தை சொல்லி தெம்பாக பார்த்துக் கொண்டார்கள். வீட்டிலிருந்து தானியத்தில் ஆளுக்குக் கொஞ்சம் தந்து கொஞ்சநாள் அவளுக்கு பசியாற்றிக் கொண்டிருந்த சனத்திற்கு தங்களது பாடே செரமமாகத்தான் இருந்தது. கீழத்தெரு சூன்யமாகியிருந்தது பசியாலும், வெறுமையாலும். பெரும் வயிறு கொண்ட மிருகங்கள் சதாவும் அவ்வீதியின்மேல் அலறிக்கொண்டிருந்தன.

யாரிடமும் எதுவும் கேட்டுவிடக்கூடாதென்கிற வைராக்யம்தான் இவளுக்கும். என்ன செய்தும் பொறுத்திருக்க முடியவில்லை, பசியையும் வெயிலையும். முற்றிய வெறிநாயின் தீவிரத்தோடு ஊரைச் சூழ்ந்திருந்த வெறுமை ஒவ்வொருவராய் காவு கொள்வதும், ஊரிலிருந்து துரத்துவதுமாயிருந்தது. முத்துமாரி பசிக்கிது பசிக்கிதென அலறும் குரலுக்கு இப்பொழுது யாரும் செவி சாய்ப்பதுகூட இல்லை. சும்மாவே இருந்ததில் ஆதக்காளுக்கு உடல் இன்னும் மோசமாகித்தான் போனது. உடலிலும் மனதிலும் தெம்பில்லை. ஊர்க்கொடை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. முன்னெல்லாம் கொடை வந்தால் ஊர்க்கஞ்சி போடுவார்கள். மூன்று நாட்களுக்கு ஊரில் ஊர்க்கஞ்சிதான். இப்பொழுது ஊரிலேயே கஞ்சி இல்லை, இதில் ஊர்க்கஞ்சிக்கு எங்கு போவது. எல்லோருக்குமே ஊர்க்கொடையப் பற்றி பேசவே அச்சம். எல்லோர் வயிறும் ஒரு பெருந்தீணிக்குத் தயாராகத்தான் இருக்கிறது, தானிய,ம்?... வழக்கமாக கொடை போடுவதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு பாதி ராத்திரி தாண்டி மகளைத் தூக்கிக் கொண்டு ஆதக்கா ஊரிலிருந்து சாத்தூர் போகும் காட்டுப்பாதையில் நடக்கத் துவங்கினாள். இருட்டையும் மீறி படர்ந்து கிடந்த வெளிச்சத்தில் இன்னும் பகலின் வெம்மை. இந்த ஊர் இப்படித்தான் இருந்தது இதற்கு முன்னும். சனம் அப்பொழுதும் இப்படித்தான் பஞ்சம் பிழைக்கப் போனது, ஆனாலும் இந்த ஊர் அழிந்துபோகவில்லை. எதோவொரு காலம் கஷ்டமென்றால் இன்னொரு காலம் சந்தோசம்.

ஊர்ப்பனைகள் வரிசையாய் காவல் காத்துக் கொண்டிருந்தன ஊரை, பனம்பழம் எதும் விழுந்து கிடக்கிறதாவெனத் தேடிப்பார்த்தாள். எல்லாம் பாம்புகள் ஊர்ந்த தடம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்த நிலம். சட்டையுரித்து சட்டையுரித்து வெக்கையாகிப்போன இடம். பனம்பழமும் இல்லாமல், எப்பொழுதோ உதிர்ந்து போன மஞ்சணத்தி மரங்களைப் பார்த்தவள் எரிந்துபோன அம்மரங்களைப் போலவே மனமெரிய வேகமாக நடந்தாள். இன்னும் ஊரெல்லையைத் தாண்டவில்லை. கம்மாய் வறண்டு பாளம் பாளமாய்க் கிடந்தது. சின்ன உயிர்கூட இருப்பதற்கான அடையாளமின்றி எரிந்து கொண்டிருந்தது ஊர். தன் கடந்த கால நினைவுகளின் மீது கனவுகளையும், விருப்பங்களையும் எரித்துக் கொண்டிருக்கும் ஊர். யாருமற்ற வெறுமையை சகிக்க முடியாத துயரம். அந்த அகாலத்தில் முத்துமாரி பசி பசி என அலறுவதை அவளை விடவும் பெரும்பசியிலிருந்த ஆதக்காளால் சகிக்க முடியவில்லை. எவ்வளவு அலறியும் அவள் குரல் வற்றியிருக்கவில்லை. இருட்டைக் கிழித்து வேகமாக நடந்து கொண்டிருந்தவள் ஊருக்கு வெளியே கொடிக்கா கிணறு தாண்டும்போது ஒரு நிமிசம் நின்றாள். எப்பொழுது தண்ணீர் வற்றிப்போன அந்தக் கெணற்றில் செத்தையும் குப்பையுமாய் அண்டிக்கிடந்தது. தண்ணீர் இருந்த காலத்தில் ஆழம் பார்க்க முடியாத கெணறு. அலறிக்கொண்டிருந்த பிள்ளையைக் கொண்டுபோய் கிணற்றில் தூக்கிப் போட்டாள். முதலில் பசி பசி என அலறிய பிள்ளையின் குரல் கொஞ்ச நேரத்தில் மங்கிக் காணாமல் போனது. ஊரைத் திரும்பிப் பார்க்காமல் சாத்தூர் ரோட்டில் ஆதக்கா வேகமாக நடந்து கொண்டிருந்தாள்.

முதல் தகவல் அறிக்கை...

2011-10-11T13:21:00.000-07:00

க/எ 108/ 66 நாதமுனி தெருவில் வசித்து வந்த (லேட்) பெரியமாயத் தேவரின் மனைவியான திருமதி.ஒச்சம்மாள் ( வயது 76 ) கடந்த 14.7.2008 அன்று அதே தெருவில் மேற்கண்ட இலக்கத்தில் இருக்கும் தனது வீட்டில் தூக்கு மாட்டி தற்கொலை செய்து கொண்டார். சம்பவம் கேள்விப்பட்டு 15. 7. 2008 காலை ஆறு மணியளவில் தலமைக் காவலர்கள் அ.சுப்பிரமணி மற்றும் ரத்தினம் ஆகியோர் சம்பவ இடத்திற்கு விரைந்து சென்று பார்த்த பொழுது அப்பொழுதுதான் வீட்டுக் கதவை உடைத்து இறங்கி இருந்தார்கள்.

கிழவி நல்ல கருத்த தேகம், பல் இன்னும் வலுவாய் இருக்கிறது. செத்து நீண்ட நேரமாகியிருந்ததில் நாக்கு நீலமாகிவிட்டது. இது விசயமாய் திருமங்கலம் நகர் காவல் நிலையத்தில் வழக்கு 15.7.2008 அன்று பதிவு செய்யப்பட்டது. மேலதிக கவனிப்பில் திருமங்கலம் நகர் அரசு மருத்துவர்கள் திரு . எஸ்.அழகன் மற்றும் திருமதி மணிமேகலை ஆகியோரின் பிரேத பரிசோதனை மற்றும் தீவிர விசாரணைக்குப் பிறகு ஒச்சம்மாள் அவர்களின் மரணம் குறித்த முதல் தகவல் அறிக்கைகள் பின்வருமாறு.

( பிரேத பரிசோதனை அறிக்கை தனியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது.)

இதுவிசயமாய் உதவி காவல் ஆய்வாளர் திரு. கு.ரவீந்திரன் அவர்களின் மேற்பார்வையில் கீழ்வரும் வாக்குமூலங்கள் பெறப்பட்டன.

( வாக்குமூலங்கள் யாவும் சாட்சிகளின் தெளிவான மனநிலையிலும் உடல்நிலையிலும் பெறப்பட்டவையே. )

தலமைக் காவலர் அ.சுப்பிரமணி மற்றும் எழுத்தர் உ.வ.ராமலிங்கம் ஆகியோரின் முன்னிலையில் வாக்குமூலம் பெறப்பட்டன.

சாட்சிகள் :

1 . மு.ஆறுமுகம் , த/பெ : முத்தைய்யா.

2 . த. மாசிலாமணி, த/பெ : தவசித்தேவர்.

3 . ரா. கண்ணப்பன் த/பெ : ராக்கைய்யன்

4 . சு. கோபிகிருஷ்ணன் த/பெ : சுப்பைய்யாக்கோணார்

5 . ஒ. பேச்சி த/பெ : ஒச்சாத்தேவர்.

1 . மு. ஆறுமுகம், க/எ 103/62 நாதமுனி தெரு என்பவரிடமிருந்து 16.7.2008 அன்று பெறப்பட்ட முதல் தகவல் அறிக்கை பின்வருமாறு.

சாட்சி ஆறுமுகம் கடந்த பதினெட்டு வருடங்களாக மேற்குறிப்பிட்டத் தெருவில் தனது குடும்பத்துடன் வசித்து வருக்கிறார். மதுரை மேலமாசி வீதியில் சாலையோர துணிக்கடை வியாபாரியான இவருக்கு மனைவியும் இரண்டு குழந்தைகளும் உள்ளனர். கொலை, கொள்ளை முதலிய எந்தவிதமான சமூக விரோத செயல்களிலும் இதற்குமுன்பு இவர் ஈடுபட்டதில்லை. இறந்துபோன ஒச்சம்மாள் குறித்து அவர் சொன்னவை….

“ நான் இளவட்டமா இருந்தப்ப இந்த தெருவுக்குக் குடிவந்தம்ங்க… கிழக்கும் மேற்குமா இந்தத் தெருவுல மொத்தமா ஒரு முப்பதுவீடு இருக்கும். ரெண்டு மாட்டுவண்டி நிதானமா உருண்டுபோற அகலமிருக்கும் வீதி. இப்ப மாதிரியில்ல. இங்க குடியிருந்ததுல பாதிபேருக்குமேல பட்டுநூல்க்காரவுகதேன். தறிச்சத்தம் நாலுதெரு தாண்டி கேக்கும்.

”காஞ்சிப் பட்டெல்லாம் இதுல கால்பங்கு வந்துடுமா

காசிப்பட்டெல்லாம் இது கண்ணெடுத்தும் பாத்துடுமா

பச்சப்பட்டுடுத்தி பவனிவரும் மீனாட்சி

மீனாட்சி மேனியில நான் நெஞ்ச பட்டுத்துணினு…”

அந்த வீட்டுப்பொம்பளைக பாட்டுப்பாடறதப் பாத்தா மத்த ஆளுக பொம்பளைகளுக்கெல்லாம் பொச்சுக்காப்பாதேன் இருக்கும். இந்த ஒச்சம்மா ஆத்தா மட்டுந்தேன் எல்லாத்தையும் அனுசரிச்சுப் போகும். ஏதாச்சும் சண்ட சத்தம்னா பாதிப்பேறு எனக்கென்னன்னு வேடிக்கப் பாப்பாக, இன்னும் சிலபேரு கதவப் பூட்டிக்கிட்டு இருந்துக்குவாக. இந்த ஆத்தா பகையாளி பங்காளின்னு யாரும் பாக்காம நாயம் பேசும். மகராசி, ஒத்தப் பொம்பளையா இருந்து பிள்ளய வளத்துச்சு. அப்பவே வயசு அறுவது இருக்கும். ஆனா தளராத உடம்பு. நல்ல உழைப்பு. சாணி தட்டு எருப்போடும், பால் பீய்ச்சி வீடுகளுக்குக் குடுக்கும், வெறகு பெறக்கிக் கொண்டு வந்து வீடுகளுக்குக் குடுக்கும். ரவையும் பகலும் ஏதாச்சும் வேல செஞ்சிக்கிட்டுத்தான் இருக்கும்.

ஒரு நல்ல நா ஒரு கெட்ட நாளுக்கு புதுத்துணிமணி உடுத்தாது, நல்ல சோறு ஆக்கித் திங்காது. ஏந்த்தா இப்பிடி இருக்கன்னு கேட்டா, “சீவி சிங்காரிச்சு எங்கப் போகப்போறோம்…எல்லாம் புருசன் போனதோட போச்சப்பா…” னு சொல்லிடும். வைராக்கியமா புள்ளைய படிக்க வெச்சுச்சு பாவம். ஒத்தப்பைய. நல்லாத்தேன் படிச்சான். சின்னவயசுலயே அப்பென் செத்துப் போனதால ஆத்தா வளத்த புள்ள பாருங்க… கருத்தா படிச்சு நல்ல வேலைக்கும் போயிட்டான். மகன் வேலைக்குப் போனாலும் விடாம இந்த ஆத்தா எருத்தட்டவும் பால் பீய்ச்சி விக்கவுமாத்தான் இருந்துச்சு. ஒதுங்க இருந்த ஒரு ஓட்டுவீடா ரெண்டா ஆக்குச்சு. அப்பறம் இன்னும் கொஞ்சம் காசு சேத்து அந்த ஓட்டுவீட்டுக்குப் பக்கத்துலயே ஒரு காரவீடு கட்டுச்சு. சும்மா சொல்லக்கூடாது அப்பிடியொரு உழைப்பு. ஆம்பள மாதிரி வேல பாக்கும்ங்க… யார் கண்பட்டுச்சோ மகனுக்கு கல்யாணம் பன்னிவெச்சு ஆறேழு வருசமாகியும் புள்ள குட்டி இல்ல. அந்த பையந்தான் வீட்டுக்காரம்மாவ எந்த நேரமும் சொல்லி சொல்லித் திட்டுவான். இந்த ஆத்தா மருமகள எங்கயும் விட்டுக் குடுக்காது. என்ன வேணும் ஏது வேணும்னு பாத்து பாத்து செய்யும்ங்க. மருமகளும் அப்பிடித்தான் இந்த ஆத்தா மேல அப்பிடியொரு பாசம். எந்த காலத்துலயும் கோயில் குளத்துக்குன்னு போகாத கிழவி மருமக கூப்புட்டா எதுக்கும் மாட்டேன்னு சொல்லாம கூடப்போவும். அந்தப்பையன் ”கூட வேல பாக்கற எல்ல்லோரும் என்னய கேவலமாப் பேசுறாய்ங்க… ஒரு புள்ளப் பெத்துத்தர வக்கில்லாட்டி எதுக்குடா பொண்டாட்டின்னு கேக்கறாங்க..” இப்படி சொல்லிச் சொல்லி இன்னொரு கல்யாணம் பன்னி வெய்க்கச் சொன்னான். அந்த ஆத்தா என்ன சொன்னாலும் காதிலயே வாங்கிக்காம இருந்துக்கிச்சு. என்ன நெனச்சானோ திடீர்னு ஒருநா ஊர்ல போயி சொந்தத்துல ஒரு புள்ளயப் பாத்துக் கெட்டிட்டு வந்துட்டான். அது இல்லாத வீட்டுப் புள்ள. காடு மேடுன்னு ஆடு வளத்துத் திரிஞ்ச புள்ள. நல்லா வாழ்ந்தா போதும்னு வந்திருச்சு. அன்னியோட அந்த ஆத்தா மகன தல மொழுகிடுச்சு. மூத்த மருமகள தன்னோடு வெச்சுக்கிட்டு மகன் வீட்டுக்குள்ள கடைசி வரயிலும் நொழயவே இல்ல. இத்தனைக்கும் ஓட்டு வீட்ல கெழவியும், பக்கத்துல காரவீட்ல மகனுமா இருந்தாக. ஆனாலும் பேசவே இல்ல, கெழவி மருமகளயும் பேசவிடல. புதுசா கல்யாணங் கட்டிட்டு வந்த புள்ள இந்த கெழவிகிட்ட நாலு நல்ல வார்த்த கேட்டுட மாட்டமான்னு தவியா தவிப்பா பாவம். அந்த ஆத்தா இல்லாத சமயத்துல மூத்த மருமகதே போயி அந்தப் புள்ளகிட்ட பேசும். இப்படி எந்தப் பிரச்சனையுமில்லாமா போனதுதான் ரெண்டாவது வந்த மருமக ஒரு புள்ளயப் பெத்துப்போடவும் அதுவரைக்கும் கெழவி பேசாதான்னு கெடந்தவ அந்தக் கெழவிய எங்கயாவது துரத்தனும்னு ஆத்தரப்பட ஆரமிச்சிட்டா.

இத்தன வருசம் தவங்கெடந்து ஒரு வாரிசு வந்திருக்கு, என்னன்னுகூட கேக்கலயேன்னு ஆத்தாமேல மகனுக்கும் கோவம். பொண்டாட்டியக் கூட்டிட்டு மதுரைக்கு குடிபோயிட்டான். கெழவி சாகவாசமே வேணாம்னு. மூத்த மருமக என்ன நெனச்சதோ பாவம் நான் எங்க ஆத்தா வீட்டுக்குப் போறேன்னு அதுவும் போயிடுச்சு. கெழவி இத்தன வருசத்துல எதுக்கும் கலங்காம இருந்து அன்னியோட தளர்ந்து போச்சு. பத்து நா முந்தி பெரிய மருமகளுக்கு மேலுக்கு சொகமில்லன்னு பாக்க போச்சு. ரெண்டு நாள்லயே அந்தப் புள்ள செத்துப்போனா. அன்னிக்கு வந்து விழுந்த கெழவிதான் வீட்ட விட்டு வெளிய வரவே இல்ல. பக்கத்துல யார்கிட்டயும் பேசவும் இல்ல, புருசன் செத்தப்பக்கூட கலங்காமக் கெடந்த கெழவிக்கு மருமக போனத தாங்க முடியல. நேத்து இப்பிடி செஞ்சுக்கிடுச்சு பாவம்.

2 . க/எ 105 / 64 என்ற இலக்கத்தில் அதே தெருவில் வசிக்கும் த. மாசிலாமணி என்பவரிடம் பெறப்பட்ட வாக்குமூலம்.

“என்னன்னு சொல்றதுங்க… இந்தக் கெழவி ஒரு கெட்டெண்ணம் புடிச்ச கெழவி. எந்த நேரமும் யாராயவது நோண்ட்டிக்கிட்டே இருக்கும். பக்கத்து வீடு, எதுத்த வீடுனு எல்லார் கிட்டயும் ஏதாச்சும் காரணத்த வெச்சு சண்ட போட்டுக்கிட்டேதான் இருக்கும். அது கண்ணு முன்னால யாரும் நல்லா இருந்துரக்கூடாது, அதுக்குத் தாங்காது. பெரிய மருமகள நல்லா பாத்துகிடுச்சுன்னு சொல்றதெல்லாம் சும்மாங்க. நல்லா அந்தப் பிள்ளய வெச்சு வேல வாங்கி எருத்தட்ட, பால்பீய்ச்சன்னு எல்லாத்துலயும் காசு பாத்துச்சு. எம்புட்டு காசு இருந்தாலும் பத்தாது அந்தக் கெழவிக்கு. அதனாலதேன் பெரிய மருமக ஓடிப்போயிருச்சு. என்னதான் கோவமா இருந்துட்டுப் போகட்டும் வீட்ல தவங்கெடந்து ஒரு வாரிசு வந்திருக்கு ஒரு வார்த்த என்னன்னு கேக்கனுமே?... அம்புட்டு தூரத்துக்கு வீம்பு அந்த ஆத்தாவுக்கு.

அந்தப்பையன் ரொம்ப நல்லவன், முடிஞ்ச மட்டிலும் ஆத்தாள தாங்க்கு தாங்குன்னு தாங்குவான். வாங்குற சம்பளத்த எல்லாத்தயும் ஆத்தா கிட்டயே கொடுத்துடுவான். என்ன செய்யும்னு தெரியல அம்புட்டுக் காசையும்?. பொறுத்துப் பொறுத்துப் பாத்தான் மகன், கெழவி திருந்தாதுன்னு கெளம்பிப் போயிட்டான். இந்தக் கெழவி கிட்ட யாரும் இருக்க முடியாதுங்க. புருஷங்காரனே இது இம்ச தாங்காமதான சீக்கிரமா போய்சேந்துட்டாரு. அப்பவும் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் வரனுமே… என்ன பொம்பளையோ? தெய்வம்ன்னு ஒன்னு இருக்கப்போயிதான இன்னைக்கு கேட்டிருக்கு… நாலு பேருக்கு நல்லது நெனைக்கலைன்னா இப்பிடி சாவுதேன் வரும்.”

( மாசிலாமணியின் இந்த வாக்குமூலம் குறித்து இன்னும் சிலரிடம் விசாரித்த போது, ஒச்சம்மாள் காரவீடு கட்டத்துவங்கும் போது பில்டிங் காண்டாக்டரான இவரை விடுத்து வேறு ஆளை விட்டு வீட்டைக் கட்டியதால் கெழவியின் மீது அவருக்கு நல்ல அபிப்பிராயம் இல்லை என்று தெரிய வருகிறது. இந்த முதல் தகவல் அறிக்கைக்கு இது அவசியமற்றதுதான் என்றாலும் மேற்கண்ட வாக்குமூலத்தின் நீட்சியாய் இதைப் பார்க்க வேண்டியுள்ளது. )

3 . க/எ 103 / 65 என்ற இலக்கத்தில் அதே தெருவில் வசிக்கும் திரு. ரா. கண்ணப்பன் என்பவரிடமிருந்து பெறப்பட்ட வாக்குமூலம்.

” நான் பக்கத்துல சிட்கோவுல ஒரு கம்பெனில தறி ஓட்றேங்க. டி.புதுப்பட்டி சொந்த ஊர். குடும்பத்தோட இந்த தெருவுக்குக் குடிவந்து பத்து வருசமாச்சு. இந்த ஆத்தாவோட ஒரு ஓட்டு வீட்ல ஆத்தாவும் இன்னொரு வீட்ல நாங்களும் இருந்தோம். அதனால கிட்டத்துல இருந்து நெறயப் பாத்துருக்கோம். ஒரு ஆறு வருசம் அந்த வீட்ல இருந்தோம். சொந்த பந்தம்னு யாரும் வந்து பாத்துட்டுப் போனதில்ல, இந்த ஆத்தாவும் யார் வீட்டுக்கும் போனதாத் தெரியல. கள்ளவீட்டு ஆளுகன்னு சடார்னு ஒட்டிக்கிரும். மத்த ஆளுகன்னா கொஞ்சம் தூரமாத்தான் வெச்சிருக்கும். நாங்க கோணார் வீட்டு ஆளுக, எங்ககிட்ட பெருசா பேச்சு வார்த்த எல்லாம் வெச்சுக்காது. அனாவசியமா நாங்களும் பேசறதில்ல. அந்த ஆத்தாவோட மூத்த மருமகளும் ஆத்தா மாதிரிதாங்க. பத்தாள் வேலைய ஒரு ஆளாச் செய்யும். புள்ள இல்லைன்னு அதுக்கு அம்புட்டு கவல. யாரு என்ன செஞ்சுட முடியும். விதிய மாத்த முடியுமா? பலநாள் நான் செகேண்ட் ஷிஃப்ட் முடிச்சு வர்றப்போ அந்த அக்கா மட்டும் தூங்காம நடந்துக்கிட்டு இருக்கும். எனக்கு நல்லா யாவகம் இருக்குங்க ஒரு நா இப்பிடித்தேன் செகேண்ட் ஷிஃப்ட் முடிச்சு வர்றேன் அந்த அக்கா நடந்து குடுத்துக்கிட்டு இருக்கு, ரோட்டுக் கரண்ட்டும் இல்லாம தெரு லைட் எரியல. நான் தெருவுல பாதித்தூரம் வரும்போதே யாரோ பாடற மாதிரி சத்தம்.

“மார்கழி மாசத்துல

மங்காத நேரத்துல

சரம் சரமா பூமால

கட்டிப்போட்டேன் ஆத்தாளுக்கு

ஆடி மாசக் கெழமயெல்லாம்

ஆறுவக சோறு செஞ்சு

படயலும் போட்டுப் பாத்தேன்

பந்தல்குடி கருப்பனுக்கு

வருசம் பல ஆச்சு

என் வாழ்க்கையும் வாழ்க்கையும் பாழாச்சு

பாவி வயித்துல ஒரு புழு பூச்சி வளரலயேன்னு…”

நான் தெருவுக்குள்ள வர வர பாட்டுச் சத்தம் மட்டும் கிட்டத்துல கேட்டுக்கிட்டே இருக்கு. என்னடா இது இந்த நேரத்துல முனி கினியா இருக்குமோன்னு நானும் பயந்துகிட்டே வந்தா இந்த அக்கா. “என்னக்கா தூங்கலையான்னு கேட்டா.’ எதுவும் பேசாம உக்காந்திருக்கு. இது எதுக்கு நம்மளுக்குக் கெரகம்னு நானும் விட்டுட்டேன். அந்த ஆத்தாவுக்கும், அது மருமகளுக்கும் முனியோட பாதம்ங்க. யாரையும் கிட்ட அண்டவிடாது. நல்லாப் பாத்துருக்கேன் ஒச்சம்மா ஆத்தாவுக்கு நல்லா பாதம் பெருசு பெருசா இருக்கும். எல்லாம் கடுசா உழச்சதால வந்ததுன்னு சொல்றாங்க, அப்பிடியில்ல முனியோட லட்சணம் அது. முனி ஆம்பளையாத்தான் இருக்க வெய்க்கும்ங்க. அதனாலதேன் அந்த அக்காவுக்கு புள்ளயே பொறக்கல. ஒச்சம்மா ஆத்தா கொஞ்சம் சிடுசிடுன்னு இருந்தாலும் யார்கூடயும் வம்புக்கெல்லாம் போய் நிக்காது. அந்த அக்காவும் அப்பிடித்தான். பெறகு இப்ப இருக்கற வீட்டுக்கு நான் வந்ததுக்கு அப்பறம் பெருசா பேச்சு வார்த்த இல்லங்க. என் வீட்டுக்காரிக்கும் அந்த அக்காவுக்கும் கொஞ்ச நல்ல நெருக்கம். அவதேன் அப்பப்ப போயி பாத்துட்டு வருவ. இன்னும் ஒரு விசயம் சொல்லனும். ஆனா அதச் சொன்னம்னா எங்க தப்பா ஆயிடுமோன்னு இருக்கு. இத வாய்த் தகவலா மட்டும் வெச்சுக்கங்க. எழுத்துல பதிய வேணாம். ‘அந்த ஆத்தாவுக்கு நெசத்துல பிள்ள இல்லங்க… இந்தப்பையன் அந்த ஆத்தாவோட மதினியா மகன். யாருக்கும் இந்த சமாச்சாரம் தெரியாது. ஆத்தாவுக்கும் அது வீட்டுக்காரருக்கும் மட்டுந்தேன் தெரியும். மதினியாளுக்கு ஆறு புள்ளைக. அதனால இந்தப்பையன் பொறந்தொண்ணயே போயித் தூக்கிட்டு வந்துடுச்சு. மகனோட இந்த ஊருக்கு வந்ததுன்னுதான் எல்லோருக்கும் தெரியும், மத்தபடி இந்த விசயம் யாருக்கும் தெரியாது. மகென் இப்பிடி போயிட்டானேன்னு ஆத்தா மாட்டாம ஒருநால் பெரிய மருமககிட்ட இந்த விசயத்த சொல்லி இருக்கு. பொம்பளக்கி ரகசியத்த மனசில வெய்க்கிறது மூக்குல ஒட்டுன பீயாட்டம்ல, தூக்கி கீழ போடனும் இல்ல வேற யார் காதிலயாவது போடனும் அந்தக்கா என் வீட்டுக்காரி காதுல போட்டுருக்கு. அந்த அக்காவும் விட்டுட்டுப் போயிருச்சுங்கறதத்தான் ஆத்தாவால தாங்கிக்க முடியல பாவம். இப்பிடி செஞ்சுகிடுச்சு. இது விசயமா எனக்குத் தெரிஞ்சது அவ்ளோதாங்க.

4 .க/எ 100 / 60 என்ற இலக்கத்தில் வசிக்கும் சு.கோபிகிருஷ்ணன் என்பவரிடமிருந்து பெறப்பட்ட வாக்குமூலம்.

என்பேரு கோபிங்க… நான் சின்னப்புள்ளையா இருக்கறப்போ ஒச்சம்மா ஆத்தா கிட்டதேன் வளந்தேன். எங்க வீட்ல எல்லாம் வேல வெட்டிக்கின்னு போயிருவாங்க. ஆறுகண் பாலத்த ஒட்டியிருக்க சுண்ணாம்புக் காளவாசல் எங்களோடதுதேன். எங்க அப்பா வெச்சிருந்தாரு, இப்ப நான் பாத்துட்டு இருக்கேன். எட்டு வயசு வரயிலும் நானும் ஒச்சம்மா ஆத்தா மகனும் ஒன்னாவேதான் திரியிவோம். அங்கயே சாப்பிட்டு அங்கயே தூங்குவேன். ஆத்தாவுக்கு எல்லாரையும் விட என்மேல பாசம். ஒருநா ரெண்டு நா ஊருக்கு எங்கயாவது போயிட்டா தவியா தவிக்கும்னு எங்க அம்மா சொல்லும். சின்னப்புள்ளைக கிட்ட வேல வாங்குதுன்னு எல்லாரும் சொல்வாங்க. அப்பிடியெல்லாம் இல்ல. நாங்களே போயி தட்டி வெச்ச எருவ தூக்கிட்டு வந்தாக்கூட எங்களத்தேன் திட்டும். எம்புட்டுத்தூரத்துக்கு கடுமையா வேல செய்யிதோ அம்புட்டுத்தூரத்துக்கு சின்னப்புள்ளைக கூட விளயாடவும் செய்யும். இப்பிடித்தேன் ஒருநா பெட்ரோல் பங்க்குக்கு பக்கத்துல ஒரு புதுவீடு கட்டிட்டு இருந்தாங்க. அங்க நாங்க எல்லாம் விளையாடிட்டு இருந்தோம். முள்ளுக்காட்டுக்குள்ள இருந்து நல்லா ஒரு எட்டு ஒம்போது அடிக்கு ஒரு பெரிய நல்ல பாம்பு. எல்லாரும் தெறிச்சு ஓடறோம். நல்ல சொளகு மாதிரி தலைய விரிச்சுப் படம் எடுத்துட்டு நிக்கிது பாம்பு. எங்க இருந்து வந்துச்சுன்னு தெரியல \ஒச்சம்மா ஆத்தா சட்டுன்னு பாம்ப கையோட புடிச்சுத் தூக்கிடுச்சு. கொஞ்சமாச்சும் பயம் இருக்கனுமே. முகத்துல சின்ன சுருங்கல்கூட இல்ல. புடிச்ச பாம்ப என்னவோ பொம்மையக் காட்டற மாதிரி சின்னப் புள்ளைக மூஞ்சிக்கு நேரக்காட்டி விளையாட்டு வேறக் காட்டுது. நல்லக் கழுத்த மட்டும் கெட்டியா புடிச்சிருக்கும் போல பாம்பு உடம்ப அங்கிட்டும் இங்கிட்டுமா ஆட்டுது. அப்பிடியே தூக்கிட்டுப் போயி எட்டாவுல காட்டுக்குள்ள எறிஞ்சிட்டு வந்திருச்சு. தெருப் பொம்பளைக எல்லாம் சேந்து இன்ன பேச்சுன்னு இல்ல. எதுக்கும் பதில் சொல்லல, அன்னயில இருந்து யாரும் சின்னப்புள்ளைகள ஒச்சம்மா ஆத்தாகூட விளையாட வுடறதில்ல.

பொழுசாயம் வேல முடிஞ்சு வந்த எங்கம்மாவும் அப்பாவும் நடந்தத கேட்டுட்டு ஆத்திரத்தோட கெழவிக்கிட்ட போயி சண்ட போட்டாங்க. அப்பவும் கெழவி எதுக்கும் அசரல. எங்கம்மா கடைசியா கெளம்பறப்போ நீயெல்லாம் பொம்பளையா இருந்தாத்தான, அதுவும் இல்லாம இதுவும் இல்லாம இருந்தா உருப்படுமா? வாடான்னு என்ன இழுத்துட்டு வந்திருச்சு. எனக்கு அப்போ என்ன ஏதுன்னு புரியல. ஆனா எதுக்குமே அழுவாத ஒச்சம்மா கெழவி அன்னக்கி முழுக்க அழுதிருக்கு. சிலபேருக்கு பேசும் போது குரல் மாதிரியாவும் அழும்போது வேற மாதிரியாவும் இருக்கும்னு அன்னக்கித்தான் பாத்தேன். சத்தமா பேசறப்போகூட எனக்குத் தெரிஞ்சிருக்கல, அன்னைக்கி அழுதப்பதான் ஒச்சம்மா ஆத்தா குரல் ஆம்பளக்குரலா இருந்ததப் பாத்தேன். கோவிலுக்கு நேத்திக்கடன் போட்டு அலகு குத்தறப்ப சாமி வர்றப்ப சத்தம் பல சமயம் ஆம்பள சத்தமா பொம்பள சத்தமான்னு தெரியாத அளவுக்கு இருக்குமே அந்த மாதிரிதான். அன்னயிலருந்து கெழவி வீட்டுக்குப் போறதில்ல.

அப்பறம் மகனுக்குக் கல்யாணம்னு வந்து சொன்னப்போ என்னதான் பகைன்னாலும் நம்மளப் பாத்துக்கிட்ட பொம்பளைன்னு இறங்கி கூட இருந்து எல்லா வேலைகளையும் பாத்தேன். அந்த ஆத்தாவோட சொந்த பெரியப்பன் மகளத்தேன் மகனுக்கு கெட்டி வெச்சது. அந்த மதினியும் சும்மா சொல்ல முடியாது. அத்தையத் தாங்கு தாங்குன்னு தாங்கும். என்ன ஒரு புள்ளகுட்டின்னு ஆயிருந்தா நல்லா இருந்திருக்கும். அந்த மயினியும் கோயில் குளம்னு சுத்திப் பாத்துச்சு, ஒன்னும் விருத்டியாகல, ஆகக்கடைசியா இன்னொரு கல்யாணத்தப் பன்னிக்கிட்டான் அவன். இதுல ஒம்ப ஒத்துமையா இருந்த அந்த கெழவிக்கும் மயினிக்கும் என்ன நடந்துச்சுன்னு தெரியல, ரொம்பநாள் கெழவிகூட அது இருக்கல. இந்த வீடுன்னு மட்டும் இல்லாம அந்த ஆத்தா வம்பாடுபட்டு உழச்சு கொஞ்சம் எடமும் வாங்கிப் போட்டுறுக்கு. இந்த புதுசா வந்த சிரிக்கி சொத்து எதுவும் மூத்த மருமகளுக்குப் போகக்கூடாதுன்னுதான் இவ்வளவையும் செஞ்சிருக்கா. இப்பக்கூட கெழவி தானா தூக்கு மாட்டி இருக்கும்னு நம்ப முடியல, புருஷனும் பொண்டாட்டியுமா சேந்து செஞ்சிருப்பாங்களோன்னு தோணுது… எது எப்படியோங்க இத யார் செஞ்சாலும் அந்தப் பாவம் சும்மா விடாது. காலம் பூரா ஒழச்சு ஒழச்சு ஓடத்தேஞ்சா மனுஷி ஒச்சம்மா… சின்னவயசுல நீயெல்லாம் பொம்பளயா இருந்தாத்தான தெரியப்போகும்னு எங்கம்மா கேட்டதுக்கு எனக்கு அர்த்தம் தெரியல. ஆனா, கடைசியா அந்த மயினி வீட்ட விட்டுப் போறதுக்கு முன்ன கெழவி ஏதோ சொன்னதுக்கு “நான் ஒன்னும் ஒன்னயா மாதிரி ஒன்னுக்குமத்த சிரிக்கி இல்ல, ஒரு நா இல்ல ஒருநா ஒரு புள்ளயப் பெத்துப் போடறனா இல்லயா பார்னு” தெருவுல நின்னு கத்திட்டுப் போச்சு. அந்த நிமிசம் ஒச்சம்மா ஆத்தா எப்பிடி நின்னுச்சுன்னு நெனச்சா இன்னும் உசுரு கருகுதுங்க…”

க/எ 108 / 68 என்ற இலக்கத்தில் வசிக்கும் ஒ.பேச்சியிடம் பெறப்பட்ட வாக்குமூலம்.

”நல்ல விசயத்தகப் பத்தி கேட்ட சொல்லலாம், கெட்ட விசயத்த என்னண்டு சொல்றதுங்கய்யா?.. மனுசன் வாழ்ற வரக்கிம்தான் மரியாத, செத்துப்போனா பொணமாக்கூட இன்னக்கில்லாம் மதிக்கிறதில்ல. இந்த மனுஷிய உசுரோட இருக்கப்பவே அம்புட்டுபேரும் பேசியே கொன்னுட்டாங்க. ’எள்ளுன்னு நெனச்சு எடுத்துப் பாக்கவும் நாதியில்லாம உமின்னு நெனச்சு ஊதிப்பாக்கவும் நாதியில்லாம’ வாழ்ந்த சீவனுங்க அந்தக் கெழவி. பொறந்து வளந்து சொந்த மண்ண விட்டு வரும்போது ஒடம்புல தெம்பயும் கூட புருசனயும் கூட்டிக்கிட்டுப் பிள்ளயோட இந்த ஊருக்கு வர்றப்போ ஒதுங்கறதுக்கு ஒரு குடிசகூட இல்லாமத்தான் இருந்தா பாவம். ரெண்டு பேர் கால்நீட்டிப் படுக்க முடியாத அளவுக்கு ஒரு குடிச, அதுக்குள்ளதான் குடும்பம் நடத்துச்சு. யாருக்கும் அந்தக் கெழவியோட பூர்வீகம் தெரியாது. எங்க ஆத்தாவுக்கும் அந்த ஆத்தாவுக்கும் சமவயசு. ஆனா எங்காத்தா நாப்பது வயசுல சீக்கு வந்து படுத்தமாதிரி அந்த ஆத்தா படுக்கல. ஒருநா ஒருபொழுது மேலுக்கு ஒன்னு காலுக்கு ஒன்னுன்னு அசரனுமே?... அந்த ஆத்தாவோட வீட்டுக்கார அய்யா இருக்காரே… விடிஞ்சா சாராயம், அடஞ்சா கூத்தியான்னு திரியிவாரு மனுஷன். வெளில எம்புட்டு சண்டியர்த்தனம் செஞ்சாலும் வீட்டுக்கு வரும்போது தெருமுனைலயே சத்தங்காட்டாம சுருக்கிக்கிட்டுத்தான் வருவாரு. இந்த ஆத்தா அந்த அய்யாவ கிட்டத்துலயே விடாது, எல்லாரும் இந்த ஆத்தாள பொம்பளயே இல்லைன்னு இன்னைக்கு நாக்குல பல்லப் போட்டுப் பேசுதுக, நாலு வயசுல இருந்து நாயா வேல பாத்த ஒடம்பு ஆம்பளையா இருந்தா என்ன? பொம்பளையா இருந்தா என்னங்கய்யா?... ஒரு நல்லது தெரியாது கெட்டது தெரியாது, சந்தோசந் தெரியாது. ஒழைக்கும். என்ன வேலைன்னாலும் செய்யும். சொந்த பந்தம்னு இருந்ததெல்லாம் பெருசா இந்தக் கெழவியக் கண்டுக்கல. இந்த கெழவனுக்கு ரெண்டாவது சம்சாரந்தான் கெழவி. மாசத்துல பத்து நா அந்த பொண்டாட்டிக்கு போயிடுவாரு. இந்தப் பையன் இருக்கானே… செலபேரு அது கெழவியோட மதினியா மகன்னு சொல்வாங்க. இல்லங்கய்யா அது மூத்த சம்சாரத்தோடு மகன். ஆனா தான் யார் புள்ளன்னு இன்னைக்கு வரைக்கும் தெரியாத அளவுக்குத்தான் மகனயும் வளத்திருக்கு பாவம்.

சீக்கு வந்துதேன் அந்த பெருசு செத்தாரு. ஊர்ல எல்லோரும் இந்தக் கெழவி வெசத்தக் கொன்னான்னு பேசிக்கிறாங்க… இல்லத் தெரியாமத்தேன் கேக்கறேன், ஆட்டையும் மாட்டையும் மடில போட்டு உண்ணி புடுங்கி அதுகளுக்கு ஒன்னு வந்திருக்கூடாதேன்னு நெனைக்கிற பொம்பளைக்கி என்னண்டு சொந்த புருசனக் கொல்ல மனசு வரும்?... கோவப்படத்தெரியாத மாதிரியே பாசங்காட்டவும் தெரியாத சீவனுங்க.. எங்காத்தாகாரி சொல்லும், ”’வயசுல கல்லும் மண்ணும் சுமந்த ஒச்சம்மா பட்ட கருமாயம் கொஞ்ச நஞ்சமில்லடி, எல்லாருக்கும் ஒருகாலம் இல்லாட்டி ஒரு காலம் நல்லா இருக்கும், இவளுக்குத்தேன் பாவம் கட்ட வேகற காலம் வரக்கிம் தீரல…” என்னதான் பொம்பள தெறமயா இருந்தாலும் வீறாப்பா இருந்தாலும் ஒரு புள்ள நம்ம வயித்துல பொறக்கலையேன்னு கவல இருக்கத்தேன் செய்யும். ஆனா ஒச்சம்மா சொல்லும் “இந்த வீதில இருக்க அம்புட்டும் எம் புள்ளைகதான்னு…” நாக்குல இருந்து வர்ற வார்த்தையா இருக்காது எதுவும். ஆனா அது ஆம்பளையா பொம்பளையான்னு காலம் பூரா இந்த தெரு சனம் பேசிப்பேசியே அவள யார்கூடவும் அண்டவிடல. இதே தெருவுல மொக்கையாத்தேவர்னு ஒரு பெருசு இருந்துச்சு கொஞ்சம் வருசம் முந்தி. கள்ளவீட்டு ஆளுதேன். அந்தக்காலத்துல ரொம்ப தாட்டியமா இருந்த ஆளு. காலம் போன காலத்துல எல்லாம் அம்போன்னு விட்டுட்டு போக, கடைசி காலத்துல இந்தக் கெழவிதேன் கஞ்சி ஊத்துச்சு. யாரும் சொல்லி இதச் செய்யல. நம்மள மாதிரி அனாதயா கெடக்குற உசுருன்னுதேன் இது அக்கற. இது மத்தவங்கள உறுத்துச்சோ இல்லயோ? மகன உறுத்திருச்சு… எங்கோ இருக்கற காச எல்லாம் கெழவி இப்பிடியே தீத்துருமோன்னுதேன் வாரிசு இல்லன்னு இன்னொரு கல்யாணம் கட்டினான். ஒரு வாயிக் கஞ்சில என்ன வந்துரும் பாருங்க. ஒருநா கெழவி கிட்ட இருந்துக் கஞ்சியப் பிடுங்கிட்டு “அந்தாளு என்ன உன் புருஷனா…வக்கனையா ஆக்கிப் போடறன்னு’ சண்டைக்கிப் போயிட்டான். கெழவிக்கு ஆத்திரம்னா அப்பிடியொரு ஆத்திரம் அவன அடிக்கப் போயிருச்சு. “வாக்கப்பட்ட புருசனுக்கே பொண்டாட்டியா இருக்க துப்பில்ல, இதுல காலம் போன காலத்துல எதுக்கு இதெல்லாம் உனக்கு” அவன் நேரா சொல்லாட்டியும் என்ன சொல்றான்னு கெழவிக்குப் புரிஞ்சு போச்சு. அதோட அந்த வீட்ட விட்டு வெளிய வந்தவதேன். அப்பறம் பெரிய மருமககூட இருந்துச்சு. அந்தப் பிள்ளயும் போகவும்தேன் கடைசி கொஞ்சநாள் நான் பாத்துக்கிட்டேன்.

பேரப்புள்ளயத் தொட்டுக் கொஞ்ச முடியலையேன்னு எத்தன நாள் அழுதிருக்கும்? ஒருநா மத்தியானமா இந்தக் கெழவிக்கு சாப்பாடு குடுக்க வீட்டுக்குப் போனேன். இது சன்னல் வழியா தன் மகன் வீட்டப் பாத்துக்கிட்டு இருக்கு. என்னடான்னு பாத்தா பின்வாசல்ல உக்காந்து ரெண்டாவது மருமக குழந்தைக்கி பால் குடுத்துட்டு இருக்கா.. நானும் இந்தக் கெழவி என்னதேன் செய்யிதுன்னு பாக்கறேன். கொஞ்ச நேரம் பாத்துக்கிட்டே இருந்த கெழவி என்ன நெனச்சுச்சோ சன்னல மூடிருச்சு. கொஞ்ச நேரத்துல உள்ள இருந்து அந்தக் கெழவி விசும்பற சத்தம். லேசாக் கதவத் தொறந்து பாத்தா மாரப் பிடிச்சுக்கிட்டு அழுவுதுங்க… நான் உள்ள போனது பேசுனது எதுவும் அது காதுல விழுவல…. இன்னக்கி வரயிலும் அந்த அழுக யாவகத்துல இருக்கு.

ஒச்சம்மா ஆத்தா மகன் வீடு மாறிப்போனதில இருந்தே இந்தக் கெழவி ஒரு மாதிரிதான் இருந்துச்சு. வீடு மாறிப்போற நாலு நாள் முந்தி ஏதோ சின்னத் தகராறு. தெருச்சனமே வேடிக்க பாக்க “நீயா பெத்த அக்கற பொத்துக்கிட்டு வருது…” காறித்துப்பாத குறையா சொல்லிட்டான். மூத்த மருமக, எளய மருமகன்னு ரெண்டு பேரும் ஆளுக்கொரு பக்கம் போயிட்டாளுக. நடு ரோட்ல நின்னுட்டு இருக்கு இந்த ஆத்தா. யாரும் ஒரு வார்த்த சொல்லல. இவன் வீடயும் மாத்திட்டு போயிட்டான். கடைசியா கெழவி இருக்கற வீட்டயும் அவன் கேக்கவும்தான் அதுக்குத் தாங்கல. “வம்பாடுபட்டு ரத்தத்தச் சிந்தி நான் கட்டுன வீடுடா… இங்க இருந்து போகச் சொன்ன, ரயில்ல விழுந்து செத்துருவேன்னு…” கெழவி கதறுனா… பதிலுக்கு அந்த சிரிக்கி மகன், “அந்த மாதிரி செஞ்சு தொலச்சிடாத, அப்பறம் உன் பொணத்த எடுக்க நான் தெண்டம் கட்டனும் தொலஞ்சுன்னு…” சொல்லிட்டுப் போயிட்டான். ஒரு சொல் கொல்லும் ஒரு சொல் வெல்லும்னு சும்மாவா சொல்லி இருக்காங்க… என்னமோ எல்லாம் அந்த மாரித்தாயிதேன் கேக்கனும். நல்ல வாழ்க்கையும் வாழல, நல்ல சாவும் சாகல… என்ன மனுச பொறப்போ?...”

தற்கொலை வழக்கிற்கு மேற்கண்ட வாக்குமூலங்கள் போதுமானவை என உதவி ஆய்வாளரின் அறிவுரையின் பேரில் முடித்துக் கொள்ளப்பட்டது.

மேலும் திருமங்கலம் சார்பு நீதிமன்றத்தில் இவ்வழக்கு விசாரணக்கு வரும் திங்கள் கிழமை எடுத்துக் கொள்ளப்பட உள்ளது.

இவண்.

தலமைக் காவலர் அ.சுப்பிரமணி மற்றும்

எழுத்தர் உ.வ.ராமலிங்கம்.

திருமங்கலம் நகர்க் காவல் நிலையம்.

அத்தை… (ஃபெமினா அக்டோபர் இதழில் வந்த கதை....)

2011-10-04T11:30:00.000-07:00

அவர்களிருவரையும் சற்றுமுன்பாக இறக்கிவிட்ட பேருந்து சாத்தூர் ரோட்டில் புழுதி கிளப்பியபடி போய்க்கொண்டிருந்தது. பொசுங்கும் வெயிலில் செருப்பில்லாத கால்களோடு அந்த சுடுமணலில் நடப்பதற்கு யாருக்குத்தான் பொறுக்கும்?. என்றாலும் சாமி காரியமென்பதால் இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதில் பிரயோஜனமில்லை, அழகருக்கு இரண்டு வயது இருக்கும்போது போட்டிருந்த நேர்த்திக்கடன். எட்டு வருசம் கழிந்து இப்பொழுது அவனுக்கும் பத்து வயதாகிவிட்டது. இப்பொழுதுதான் நேர்த்திக்கடனை செலுத்துவதற்கு வாய்த்திருக்கிறது அவன் அம்மாவிற்கு. ஒரு பொழுதிற்குள் போய்த் திரும்புகிற தூரத்தில்தான் இருக்கன்குடியும் செவல்பட்டியும். இருந்தாலும் நினைத்த மாத்திரத்தில் போய்த்திரும்பிட முடிகிறதா என்ன? வீட்டைப் பார்த்துக் கொள்வதற்கே அம்மாவிற்கு நேரம் சரியாயிருக்கும். குடை ரிப்பேருக்குப் போகிற அப்பா வருவதும் வாரத்திற்கு ஒருமுறைதான். பிறகு எங்கிருந்து இதற்கெல்லாம் நேரமிருக்கும். இன்று வந்ததுமேகூட ஏதோ அந்த இருக்கன்குடி மாரியம்மன் புண்ணியம்தான்.

எப்பொழுதும் போலவே இன்றைக்கும் அம்மா ரேசன் கடைச் சேலையைக் கட்டியபொழுது அழகருக்குக் கொஞ்சம் ஆத்திரமாகத்தான் இருந்தது. பல்லைக்கடித்துக் கொண்டு ‘இன்னைக்காச்சும் வேற சேலயக் கெட்ட வேண்டிதானம்மா..?..’ அம்மா அவனை சட்டையே செய்யாமல். ‘ஆமா பெரிய சீமான் வீட்ல பொறந்திருக்கேன் பாரு…புதுசு எடுத்து உடுத்த…செத்தாலும் எனக்குக் கோடித்துணி போடறதுகூட பழசுதேன்…’ என அலுத்துக் கொண்டாள். அவன் எதுவும் பேசாமலிருந்தான். முகம் சுருங்கி இத்தூனூண்டாய்ப் போனது. பையன்கள் எவ்வளவோ நாட்கள் அம்மாவையும் இவனையும் ரேசன்கடை உருப்படிகள் என கிண்டலடித்திருக்கிறார்கள். இவனுக்கு நிஜமாகவே நாம் ரேசன்கடை உருப்படிகள்தானோ என வருத்தம். ஒரு நாளாவது நல்லதுணி உடுத்த வேண்டுமென்கிற தவிப்பு அவனுக்குள்.

ரெண்டு வயதில் இவனுக்கு உடல் முழுக்க அம்மை போட்டு கொப்புளம் கொப்புளமாய் வெடித்திருந்தது. என்ன செய்தும் அம்மை இறங்கவில்லை. கடைசியில் இருக்கன்குடி மாரியின் மீது பாரத்தைப் போட்டு நேர்த்திக்கடன் எடுக்கவும் கொஞ்சம் குறைந்தது. ஒரு பத்து நாட்கள் பத்தியக் கஞ்சியும் பராமரிப்புமாய் இருந்தபின் அவனுக்கு உடல் சரியானது. அந்த வருசமே நேர்த்திக்கடனை கழிக்க நினைத்து முடியாமல்ப் போக, அடுத்தடுத்த இரண்டு வருடங்களும் தடங்கல்களாகவேப் போயிருந்தது. நாலாவது வருசம் மரகதம் அத்தை செஞ்ச காரியத்தால் ஊரில் குடும்ப மானம் போனதுதான் மிச்சம். சாத்தூர் ரயிலடியில் முறுக்கு விற்றுக்கொண்டிருந்தவனை இழுத்துக்கொண்டு ஓடிவிட்டாள். ஊரில் எல்லார் வீடுகளிலும் இருக்கிறதுதான், ஆனால் பக்கத்தில் யாருக்காவது நடக்கிறபொழுது அந்தக் காயத்தினைக் கிளறிப்பார்ப்பதில் எல்லோருக்கும் ஒரு சந்தோசம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

வெயிலைப் பொறுக்கமுடியாமல் வேக வேகமாய் அம்மாவும் பிள்ளையும் கோயில் நோக்கி நடந்தனர். எங்கேயுமில்லாத சனங்களெல்லாம் அந்த வெயிலிலும் கூட்டம் கூட்டமாய் கோயிலுக்கு வருவதும், போவதுமாயிருந்து கொண்டனர். கோயிலுக்குப் பக்கமாயிருந்த வேப்பமரத்தினடிக்கு வந்ததும்தான் ரெண்டு பேருக்கும் சற்று ஆசுவாசுமாயிருந்தது. செவல்பட்டியிலிருந்து பஸ்ஸேறி வந்ததே அழகருக்குப் பெருமையாக இருந்தது. அதுவும் இன்று இருக்கன்குடி வந்து நாளை மொட்டைத்தலையோடு பிள்ளைகளுக்கு விபூதி குங்குமம் குடுக்கப் போகிற சந்தோசத்தை நினைத்தால் அதற்கு முன்னால் இந்த வெயிலெல்லாம் அவனுக்குப் பொருட்டேயில்லை. பிள்ளைகள் மொட்டையன் என்று பட்டப்பெயர் வைத்துக் கூப்பிடுவார்கள்தான். கூப்பிடட்டுமே… அதற்குத்தானே மொட்டைத்தலையென நினைத்துக் கொண்டான்.

அம்மாவும் ரொம்ப வருசத்திற்கும் இப்பொழுதுதான் கோவிலுக்கு வந்திருக்கிறாள். எல்லா ஊரும் நேற்று இருந்த மாதிரியா இன்று இருக்கிறது. மழை பெந்து காயும்முன் இப்பொழுதெல்லாம் புதுசு புதுசாய் வீட்டைக் கட்டிவிடுகிறார்கள். முடியெடுக்கிற இடம், சீட்டு வாங்குவது என எந்த விவரமும் தெரியாமல் ஒரே இடத்தில் நிற்பதை விடவும் அவனை மட்டும் நிற்க வைத்துவிட்டு அம்மா மட்டும் போய்வர நினைத்தாள். அவள் எங்குபோனாலும் தானும் கூடவே வருவேனென இவனும் அடம்பிடிக்க, வேறு வழியின்றி இவனையும் இழுத்துக்கொண்டு போனாள். கடந்து செல்கிற யாரைப்பார்த்தாலும் சிரிக்க வேண்டும் போலிருந்தது அவனுக்கு. அவ்வப்பொழுது இடுப்பில் நிற்காமல் நழுவிய டவுசரை அருணாக்கொடியில் பிடித்து சுருட்டிக் கொண்டான்.

முடியெடுக்கிற இடத்தில் பாடாவதியானக்கூட்டம். விசேச நாளென்பதால் ரொம்ப தூரத்து ஊர்களிலிருந்தெல்லாம் ஆட்கள் வந்திருந்தார்கள். ‘கன்றாவி இப்பிடியா சனம் அரி பரியாத் திரியும்?...கொஞ்சம் பொறுத்து வந்து போறதுக்கு கொள்ளையா வந்திருக்கு?..’ கூட்டத்தை சமாளிக்க மாட்டாமல் அம்மா புலம்பினாள். அழகர் முடியெடுக்கிற பிள்ளைகள் கத்தியழுவதை ஆர்வமாக வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். இதுக்கு முன்பாக ஒரேயொருமுறைதான் அவனுக்கு முடியெடுத்திருக்கிறார்கள். அதுவும் காதுகுத்தி மொட்டை. குலசாமி கோயிலுக்கென மாடசாமி கோவிலில் எடுத்தது. சொந்த பந்தமெல்லாம் திரண்டு கோயிலில் திருவிழாக்கூட்டம். அதற்குப் பிறகு அவன் வீட்ட்இற்கு அவ்வளவு ஆட்கள் வந்ததில்லை. அம்மாவும் அவனும் மட்டும்தான் இன்று வந்திருக்கிறார்கள். அவனுக்கு இஷ்டத்திற்கு வேடிக்கப் பார்க்க முடிந்ததில் பயங்கரமான சந்தோசம். ஆனால் வாங்கித் திண்ணக் காசு கேட்டால் மட்டும்தான் முன்னைப் போல் குடுக்காமலிருந்தாள். ‘ஒத்தப்பிள்ளைக்குக் குடுத்தா என்ன?.. ஊருல மத்த வீடுகள்ல எல்லாம் பிள்ளைகள தாங்கு தாங்குனு தாங்கறாக… நம்மளுக்குத்தேன் இப்பிடி..’ என சலித்துக் கொண்டான். மற்ற பிள்ளைகளைப் போல் முடியெடுக்கையில் இவன் அழவில்லை. லேசாக தலையில் ஊர்வதைப் போன்ற உணர்வுதான் அவனுக்கு இருந்தது, கிச்சுகிச்சு மூட்டுவதைப் போன்றதொரு குறுகுறுப்பு. உடல் முழுக்க ஆங்காங்கே முடி ஒட்டியிருக்க அம்மா இவனை குளிக்கக் கூட்டிப்போனாள். இன்னென்ன சாமான் வாங்கவேண்டுமென்கிற கூறுவாறெல்லாம் அம்மாவிற்கு வல்லுசாக விளங்காது. கடைக்காரர்களிடமே கேட்டுக்கொள்ளலாமென்கிற தைர்யம்.

தேங்காய், பழம் மற்ற சாமான்களை எல்லாம் வாங்கியாகிவிட்டது. மாலை வாங்குவதற்குத்தான் கொஞ்சம் தள்ளிப்போக வேண்டியிருந்தது. வாங்கிய சாமான்களை ஒரு கையிலும் அழகரை ஒரு கையிலுமாக இருக்கிக்கொண்டு பூக்கடை நோக்கி அம்மா நடந்தது. வரிசையாக மாலைகளைக் கட்டி தொங்கவிட்டபடி சின்ன சின்னப் பெட்டிகளில் வைத்துப் பூக்கட்டிக் கொண்டிருந்தனர். நான்கைந்து கடைகளிருந்ததால் தோததான ஆள் பார்த்துப் போகவேண்டுமென அம்மா நினைத்திருந்தாள். எல்லாக் கடைகாரர்களும் சொல்லி வைத்தாற்போல் ‘எக்கா மால வேணுமா, பூ வேணூமா…’ என மாறி மாறி ஒரே நேரத்தில் கூவிக்கொண்டிருந்தனர். கையைப் பிடித்துக் கடைக்குள் இழுக்காத குறை. அவ்வளவு சத்தத்திற்கும் மத்தியில் ஒரேயொரு குரல் மட்டும் சத்தமாக ‘மயினி…இங்க பாருங்க…ஏ..மயினி..’ எனக்கூப்பிட பரிச்சயமான குரல் வந்த பக்கமாக அம்மா திரும்பிப் பார்த்தாள். கருசக்காட்டுக்கே உண்டான கருத்த முகம், முன்னைப் போலில்லாமல் பார்வையும் மங்கிப்போனதால் அம்மா அந்தக் கடையை நெருங்கிப் போனாள். கொஞ்சம் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. மரகதம் தான். ஒருநிமிசம் சங்கடமாகவும், கோபமாகவும் இருந்ததாலும் வாய் நிறைய ‘மயினி’ என்றுக் கூப்பிடுபவளை நடுத்தெருவில் வைத்துத் திட்டமுடியுமா? சிரமப்பட்டு சிரித்தபடி அம்மா ‘எப்பிடியிருக்க மரகதம்?’ கேட்டது. அத்தைக்கானால் தாங்கமாட்டாத சந்தோசம், பக்கத்துக் கடைக்காரர்களையெல்லாம் கூப்பிட்டுக் கூப்பிட்டு சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். ‘எங்கண்ணே சம்சாரம்..எம்மயினிதேன்…’ என… மொட்டைத்தலையோடு நின்ற அழகரைத் தூக்கி வைத்து தட்டாமாலை சுற்றாத குறைதான். ‘மருமவனே, மருமவனே’ என உருகிய அத்தையைப் புதிதாகப் பார்ப்பவனைப்போல் பார்த்தான். ‘சின்ன வயசில பாத்தது, அதேன் என்னய அடையாளம் தெரியல போல…உங்க அத்ததேன்யா…’ அவன் கன்னத்தைப் பிடித்துக் கிள்ளினாள். அஞ்சாரு வருடப் பிரிவைப் பேசிவிடுகிற வேகம் அத்தையின் வார்த்தைகளில். வீட்டிலிருக்கிற எலோரைப் பற்றியும் நலம் விசாரித்தாள். அம்மாதான் பட்டும் படாமல் பேசிக்கொண்டிருந்ததுடன் பேச்சோடு பேச்சாக நாலு வார்த்தையானாலும் நாக்கைப் பிடுங்கிக்கிற மாதிரி கேட்டுவிட நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள். மனசுக்குள் ஒரு ஓரத்தில் இப்படி நினைத்துக்கொண்டாலும் வாய்விட்டுக் கேட்டுவிட முடியாத அளவிற்கு அத்தையின் பாசம் அவளைக் கட்டிப்போட்டுக்கொண்டிருந்தது. அம்மா மாலையை வாங்கிக்கொண்டு கோயிலுக்குப் போகிற சாக்கில் நகர்ந்துவிட நினைத்தாள். அவளை விடாமல் ’செத்த இரு மயினி அவரு கட வரைக்கும் போயிருக்காரு…இப்ப வந்திருவாரு…வந்ததும் நானும் சேந்து உங்கூட வாரேன்..’ பிடித்து நிறுத்தி வைத்தாள். அம்மாவிற்கு பதில் சொல்லவும் பிடிக்கமால் நிற்கவும் பிடிக்காமலிருந்தது.

அத்தை வாளியிலிருந்து தண்ணீரை அள்ளீ முகத்தைக் கழுவினபொழுது நீரில் உதிர்ந்து கிடந்த மலரிதழ்கள் அத்தையின் முகத்தில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் ஒட்டிக்கொண்டன. முகத்தைத் துடைத்தபடியே பக்கத்திலிருந்த சர்பத் கடைக்காரரிடம் ‘எண்ணே மூணு சர்பத் போடுங்கண்ணே..’ என்றாள். அம்மாவிற்கு அதில் வல்லுசாக விருபமில்லை. ‘எதுக்குவுள்ள அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம்,…’ அம்மா முகத்தை சுளித்துக் கொண்டாள். ‘அட சும்மா இரு மயினி…இந்த வெயில் களப்புக்கு ஒரு சர்பத் குடிக்கிறதுல என்ன வந்துடும்…குடிங்க…’ அழகர் இரண்டு பேரின் பேச்சையும் கவனிக்கவில்லை. அவனுக்கு மஞ்சள் கலர் சர்பத்தான் எப்பொழுதும் பிடிக்கும், அதனால் கடைக்காரனிடம் தனக்கு மஞ்சள் கலர் சர்பத் வேண்டுமென கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். அம்மாவும் அத்தையும் சிவப்புக்கலர் சர்பத்தும் இவன் மஞ்சள் கலர் சர்பத்தும் குடித்தனர். அம்மாவுக்கு அவளிடமிருந்து விலகியே பேசுவதும் கஷ்டமாக இருந்தது. எத்தனை நாட்கள் சேர்ந்து திரிந்திருப்பார்கள் இருவரும்?... ஊரிலிருந்து சாத்தூருக்கு வருவதென்றால் ரெண்டு பேரும்தான் கூட்டு. கல்யாணத்திற்கு முன்பே அழகரின் அம்மாவும் அத்தையும் அவ்வளவு நெருக்கம். சொந்தத்திலேயே கல்யாணமும் முடிந்துவிட்டபின் கல்யாணவீட்டில் மரகதத்துக்கும் சேத்துத்தாண்டி உன்னயக் கெட்டி வெச்சிருக்கு என கேலிபேசினார்கள். எல்லா சந்தோசத்தையும் அவளேதான் சிதைத்துவிட்டுப் போனாள். அவள் முகத்தில் இப்பொழுது நிறைவும் சந்தோசமும் இருப்பதை அம்மா புரிந்து கொண்டாள்.

அத்தையின் தோற்றத்திற்கு கொஞ்சம் சம்பந்தமில்லாத ஒருவரை மாமாவென கூப்பிட நேருமென அவன் கொஞ்சமும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. மூவரும் சர்பத் குடித்து முடிக்கும் முன்பாகவே அந்த மாமா வந்துவிட்டிருந்தார். ‘வாங்கக்கா எப்பிடியிருக்கிய?..மாமா எப்பிடி இருக்காவ?...’ அவர் ரொம்ப ப்ரியத்தோடு அம்மாவிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். முன்பே அம்மாவை அவர் பார்த்திருக்கக்கூடும். அழகர் சர்பத் குடித்து மஞ்சளாகியிருந்த நாக்கையே நீட்டி நீட்டிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். மாமா வீட்டில் எல்லோரையும் நலம் விசாரித்தார். ‘என்னத்தா வெயில்ல சாப்பிடக்கூட்டு வராம இப்பிடி சர்பத்த வாங்கிக் குடுத்துட்டு நிக்கிற…’ என அத்தையிடம் சடவாகச் சொன்னார். அம்மா அவசரமா ‘அதெல்லாம் பரவாயில்லப்பா..இன்னொரு நாள் பாக்கலாம்..’ என்றாள். ‘இவென் என்ன ஆளுன்னு இப்பிடி வந்து கெடக்கா…மூக்கு முழு ஒண்ணாச்சும் காணச் சகிக்கிதா?...பித்துக் கித்து பிடிச்சப்போனாளோ?..’ அத்தையின் மீது அம்மாவிற்கு இப்பொழுது கோபத்தையும் மீறி இரக்கமே வெளிப்பட்டது. அத்தை அந்த மாமாவிடம் கடையைப் பார்க்கச் சொல்லிவிட்டு மாலை, பழக்கூடை எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு இவர்களுடன் சேர்ந்து கோவிலுக்கு வந்தாள். அர்ச்சனையெல்லாம் முடிந்து வெளியேறும் பொழுது விபூதி, குங்குமத்தோடு அத்தைப் பார்ப்பதற்கு மாரியம்மன் சிலையாட்டம் அழகாயிருந்தாள்.

அவ்வளவு நேரமும் இருந்த தயக்கங்கள் அம்மாவிடம் இப்பொழுது இல்லை, மரகதம் இன்னும் செவல்ப்பட்டிக்காரியாகத்தான் இருக்கிறாள். அவளுடலில் இன்னும் கரிசல்க்காட்டின் வாசனையும் அன்பும் இருக்கிறது. ‘உனக்கு எத்தன பிள்ளைகடி…?’ அம்மா தயக்கமின்றி கேட்க, அத்தைக்கு மனதெல்லாம் சந்தோசம். அவ்வளவு சந்தோசத்தில் அத்தையின் முகம் இன்னும் அழகாய் பூரித்தது. ‘ஒரே ஒரு பொம்பளப் புள்ளதேன் மயினி…இந்த வருசந்தேன் பள்ளிக்கொடம் சேத்திருக்கோம்…’ என்றாள். அம்மாவிற்கு அந்தக் குழந்தையின் பேர், அவள் எப்படி இருப்பாளென எல்லாவற்றையும் கேட்க ஆசையாயிருந்தது. ஆனாலும் பிடிவாதமாய் அந்த உரையாடலை அதற்குமேல் அவள் தொடரவில்லை. அப்பொழுது இன்னும் நேரமாகிவிட்டதால் அத்தை அவசியம் வீட்டில் வந்து சாப்பிட்டுவிட்டுத்தான் போகனுமென்று நின்றாள். அம்மா என்னவானாலும் போவதில்லை என்கிற முடிவோடு ‘இல்லத்தா சாத்தூர்ல சின்னைய்யா வீட்ல வரச் சொல்லியிருக்காக..போய்ச் சாப்பிடாம இருந்தா மரியாதையா இருக்காது…’ என மறுத்துவிட்டாள். அத்தைக்கு சங்கடமாக இருந்தாலும் காட்டிக்கொள்ளாமல் ‘எம்மருமவனயாச்சும் இங்கன ரெண்டுநாள் விட்டுட்டுப் போங்க மயினி…’ ஆசையோடு கேட்டாள். ‘ஏன் அவனும் உன்ன மாதிரியே திரியிறதுக்கா?...’ அம்மா வெடுக்கென சொல்லவும் அத்தையின் முகம் சுருங்கிப் போனது. அழகர் அம்மாவையும் அத்தையையும் மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க அம்மா சொத்தென அவன் மூஞ்சியில் ஒரு அறை விட்டாள். ‘பெரியவங்க பேசறப்போ வாயப்பாக்காத வாயப்பாக்காதன்னு எத்தனவாட்டி சொல்றது?...சனியனே நட…’ அவன் தலையில் ஒரு குட்டு வைத்தாள். அழகர் எதுவும் புரியாமல் அத்தையைப் பார்த்து அழுதபடியே நடந்தான். முகத்தை வேறு பக்கமாகத் திருப்பி பேச எதுவுமற்றவளாய் நின்றாள். கொஞ்சதூரம் நடந்துவிட்டு மீண்டும் திரும்பி அத்தையையும் அந்த மாமாவையும் அழகர் பார்த்தான். நொட்டென தலையில் இன்னொரு குட்டு வைத்து ‘ஒழுங்கா ரோட்டப் பாத்து நடடா…’ அம்மா சொன்னதைக் கேட்டுவிட்டு தலையைத் தடவியபடியே அவனுக்கு முன்னால் கிடந்த வெயில் நிரம்பிய பாதையில் நடந்தான்.

தஞ்சை ப்ரகாஷும் மிஷன்தெரு ரம்யாவும்... (361 இதழில் வெளியாகியுள்ள சிறுகதை....)

2011-09-23T10:15:00.000-07:00

இந்தமுறை எப்படியும் நல்லதொரு அறையினை அமர்த்திக் கொள்ளவேண்டுமென்கிற எனது எதிர்பார்ப்பு அந்த அறையைத் திறந்த சில நொடிகளிலேயே தகர்ந்து போனது. எட்டு மணி நேரத்திற்கும் அதிகமான பயணக்களைப்பு இப்பொழுது இன்னும் அதிகமாகியிருந்தது. பல வருட தூசியப்பிய அவ்வறையில் போன நூற்றாண்டு மனிதன் எவனாவது கடைசியாய் தங்கிச் சென்றிருக்கக்கூடும். இன்னும் விலகாத ஒரு பெருநாற்றம் அறையில் நிறைந்து கிடக்க, இரண்டு மாடிகள் என்னோடு எதையும் கையிலெடுக்காமல் நடந்து வந்த ரூம்பாய் சில்லரை கேட்டு நின்றான். ரூம்பாயென்று சொல்லமுடியாத ஓல்டுபாய் அவன். அதிகமாகப் போனால் மூனேமுக்கால் அடி, அவன் உயரத்திற்கு சம்பந்தமேயில்லாமல் ஒரு பேண்ட்டும் அதனோடு சிரமத்துடன் ஒத்துப்போக முயற்சிக்கிற சட்டையுமாய் என்னை அதிகபட்ச எரிச்சலுக்குட்படுத்தும் எல்லா தகுதிகளுடனுமிருந்தான். அவனைச் சொல்லி குறையில்லை. பாதி உறக்கத்தில் பேருந்து நிலையத்திற்கு அருகிலேயே இருக்கிறதென்கிற வேகத்தில் நான் வந்ததற்கும் வெளியிலிருந்து பார்க்க சுமாரான விடுதியாய்த் தெரிகிறதென நம்பிக்கொண்டதற்கும் அவனை எப்படி குறைசொல்ல முடியும்?

பத்துரூபாய்க்குக் குறைத்து வாங்குவதில்லை என்கிற அவன் உறுதியும் ஐந்து ரூபாய்க்குமேல் குடுக்கப்போவதில்லை என்கிற என் உறுதியும் சில நிமிடங்கள் வார்த்தையாக மோதி, ஆகக்கடைசியாய் எப்பொழுதும்போல் நானே தோல்வியைத் தழுவினேன்.

தஞ்சாவூருக்கு வருவது இதுவொன்றும் புதிதில்லை, எவ்வளவோமுறை நண்பர்களுடனும், தனித்தும் வந்துபோயிருக்கும் இவ்வூரில் எல்லா வீதிகளும் மிக நன்றாய் பரிச்சயமாகியிருந்த ஒன்றுதான். முன்பு இங்கு வந்து தங்கிப்போகிற தினங்கள் நண்பர்களின் வீடுகளிலோ அல்லது வேறு நண்பர்களின் விடுதிகளிலோ கழிவதாயிருக்கும். அங்கெல்லாம் குடிப்பதற்கும் சத்தமாகப்பேசி சண்டை போடுவதற்கும் நண்பர்களென சில அப்பாவிகளிருப்பதால் இந்தச் சிக்கலில்லை. இந்தமுறை நான் வந்தது அலுவலக வேலையாய். ஒரேநாளில் செய்து முடிக்கவென நிறைய வேலைகளிருந்ததால் நண்பர்களைச் சந்திப்பதென்கிற விருப்பம் நிபந்தனைகளின்றி என்னால் ஒதுக்கப்பட்டிருந்த்து. மூன்று வருடத்திற்குப் பிறகு கிடைத்திருக்கும் வேலையிது. இதையும் கெடுத்துக் கொண்டால், பிறகு மறுபடியும் இலக்கியவாதி என்கிற பெயரில் நண்பர்களிடம் ஓசிச்சோறு திண்ணத்தான் காத்துக்கிடக்க வேண்டும். அப்படியிருப்பது ஒன்றும் இழுக்கான விசயமுமல்ல. துரதிர்ஸ்டவசமாய் இப்பொழுது கல்யாண ஆசை. இருப்பத்தெயேழு வயதில் இப்படியானதொரு ஆசை வருவதிலும் தவறு இருக்கப்போவதில்லை. ஆக, எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு விரைவில் அறையிலிருந்து கிளம்பிப் போகவேண்டுமென நினைத்துக் கொண்டேன்.

ஒரு அரைமணி நேரம் ஓய்வெடுக்கலாமென நினைத்துப் படுத்திருந்தவனை அதற்கெல்லாம் அவகாசமில்லை என எழுப்பியது அலைபேசி அழைப்பு. எழுந்து பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே ஓல்டுபாய் மீண்டும் அறைக்கதவைத் தட்டினான். ’தண்ணி ஏதும் வேணுமா சார்...’ அப்படியே மூஞ்சியில் ஒரு குத்துவிடலாமா என்கிற கோபம் எனக்கு. ’வேணும்னா கூப்டறேன்.....’ சொல்லி அனுப்பினேன். இனி படுக்க முடியாது. அரைமணிநேரத்தில் மருத்துவக்கல்லூரி வருவதாகச் சொல்லிவிட்டுக் குளிக்கப் போனேன். பைப்பைத் திறந்து சில நிமிடங்களுக்கு எந்தவிதமான எதிர்வினையுமில்லை. மேலும் கீழுமாகப் பார்த்துவிட்டு அறைக்கதவைத் திறந்து யாரையாவது கூப்பிடலாமெனப் போகையில் தடபுட சத்தத்துடன் தற்கொலை செய்துகொள்ளக் காத்திருப்பதைப்போல் நீர் வழிந்த்து. தூய பொன்நிற நீர். குளிக்கிற விருப்பமே போயிருந்தது. நல்ல வேகத்தில் தண்ணீர் வ்ரத் துவங்கியிருந்த சில நொடிகளுக்குப்பின் தண்ணீர் நிறம் மாறியது. வாளீயிலிருந்த தண்ணீரைக் கீழே கொட்டிவிட்டு குளிக்க நீர் பிடித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே ஓல்டுபாய் கதவைத் தட்டினான். “ஸார், பக்கத்து கடைல இட்லி அம்சமா இருக்கும்...முடியறதுக்குள்ள நாலு இட்லி கெட்டி வாங்கி வந்துரட்டுமா?...”

இவனுக்கு என்ன பதில்தான் சொல்லித் துளைப்பது. பையிலிருந்து இருபதுரூபாயை எடுத்துக் கொடுத்தேன். ‘இத வெச்ச்சு நீ போயி சாப்பிடுப்பா, எனக்கு வேணாம்.” காசை கையில் வாங்கிக் கொண்டு சந்தோசமாக இறங்கிப் போனான். மீண்டும் நான் குளியலறைப் போனபோது ஒருவழியாக வாளி நிறைந்திருந்தது.

வேலைகளை மட்டும் முடித்துவிட்டு அதிகபட்சம் மிஷன் தெரு போவதற்கான சாத்தியங்களிருந்தாலும் தவிர்த்துவிட வேண்டுமென உறுதியாயிருந்தேன். அப்படியொன்றும் பெரிய பகையெதுவும் அந்த வீதியுடன் இல்லை. எனக்கு விருப்பமான ஒரு எழுத்தாளனும், நான் சில வருடங்களுக்குமுன் நேசித்த ஒரு பெண்ணும் அந்த வீதியைச் சேர்ந்தவர்கள். தேவையில்லாமல் இப்போது அவர்களின் நினைவுகளில் மூழ்கி உணர்வெழுச்சி கொள்ள விரும்பவில்லை நான். ரம்யா இப்பொழுது அதே வீதியிலிருப்பாளா என்பது தெரியவில்லை. அவளின் வீடு இன்னும் அங்குதானிருப்பதாக நண்பர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள். கொஞ்சம் பழைய பிராமாண வீடு, நிறம் உதிர்ந்த முன் சுவர்கள், வீட்டிற்குள் மூன்று பழைய காற்றாடிகளில் ராட்சத டொரய்ங் சத்தம் என பல காலத்தைய நினைவுகளைச் சுமந்தன் அவ்வீட்டில் ஆள்புக முடியா இடமென எங்களுக்கே எங்களுக்கான சில ரகசிய இடங்களை நாங்கள் தெரிந்து வைத்திருந்தோம். அவளுக்குத் திருமணமெனச் சொல்லி என்னிடமிருந்து விலகும் நாள் வரையிலும் அந்த ரகசிய இடங்களை வேறு யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை. ஒருவேளை, அவளுக்கும் முன்பாக அவளின் அம்மாவும் அல்லது அவ்வீட்டு ஆண்களும் பயன்படுத்தி மறந்துபோயிருந்த இடமாகவும் அது இருந்திருக்கலாம். ரகசியங்கள் சுமந்த இருள் கொண்ட அறையது.

நான் பிரகாஷைப் பிடிக்குமென்றதும் அவளும் வாசித்தாள். துரதிர்ஸ்டவசமாய் அவளுக்கும் பிடித்திருந்தது. அருவருப்பு இவ்வளவு சுவையானதா? என்பாள். அருவருப்பை விடவும் சுவையானதிருக்க முடியுமா என்ன?. அவளை ரங்கம்ணி என என்னைக் கூப்பிடச் சொன்னதற்காக பெருங்கோபம் கொண்டவள், “நீ ஒரே சமயத்தில் ரங்கமணியையும்,உன்னையையும் சேர்த்து அவமானப்படுத்துகிறாய்” எனக்குப் புரியாததொரு உண்மையைச் சொல்லும் ஆர்வமிருந்தது அவளிடம். ’உண்மையில் பெருங் காம்ம் கொண்டலைபவனாய் உன்னைக் காட்டிக் கொள்ளும் அறியாச் சிறுவன் நீ...’ இப்படி அவள் சொன்னது சில முறை நாங்கள் நிர்வாணங் கண்ட பிறகுதான். எனக்கு அவளே விருப்பம், என் வீரமல்ல, இருக்கலாமென்றேன். ’இல்லை, அதுதான் நிதர்சனமென்றாள்.’ பிறகு நான் ரங்கமணியை வெறுக்கத் துவங்கினேன். என்னிடமிருந்த மீனின் சிறகுகள் நாவலை முதலில் நண்பனொருவனுக்கு கொடுக்கலாமென்றுதான் நினைத்தேன், அவள் இப்படி பேசிய நாளில் ஒவ்வொரு பக்கமாக்க் கிழித்துப் போட்டுவிட்டேன்.

மிஷன் தெருவிற்கு என்னை நன்றாகத் தெரியும், என் பாதடிகளின் ரகசியங்கள் என் எச்சிலின் வாசணை எல்லாமும்.

அப்படியே பிரகாஷின் மீது நான் கொண்டிருக்கும் காதலும். இப்பொழுது அந்த வீதியில் பிரகாஷின் வீடும் ரம்யாவின் வீடும் இருக்கவே செய்கிறது. அவர்களிருவரும் இல்லை. மீனின் சிறகுகள் நாவலில் வரும் ரங்கம்ணியின் காதலிகளும், கடைசிக் கட்டி மாம்பலம் கதையின் குடும்பமும் தஞ்சையின் ஏதோவொரு மூலையில்தான் ஒளிந்து கிடக்க வேண்டும். தஞ்சையைச் சுற்றி நிறைய இடங்களில் அவர்களின் சாயலுள்ள நிறையப்பேரைப் பார்த்திருக்கிறேன். இப்பொழுது எனக்கு மிக அந்நியமாகத் தெரியும் இவ்வூர் நான் பார்த்து, நேசித்த ஊராக என் முன்னாலில்லை. மருத்துவக்கல்லூரித் தாண்டிப் போகும்போது முன்பொருமுறை குடித்துவிட்டு நண்பர்களுடன் லேடீஸ் ஹாஸ்டல் சுவர் ஏறிக் குதித்தது நினைவிற்கு வந்தது. நைட் ஷோ என்று கூட்டிப்போனவர்கள் கடைசி வரையிலும் பார்க்கப் போவது லைவ் ஷோ என்பதைச் சொல்லவே இல்லை. உண்மையில் எதிர்பார்த்த மாதிரியொன்றும் இல்லை அந்த தினம். இப்பொழுது அதனை பழைய நினைவாக நினைத்துப் பார்க்கையில் சில நொடிகள் என்னை வயதானவனாக எனக்கு உணர்த்தியது.

வெயில் ஏறியடிக்க நீர்வரத்தற்ற காவிரியைப் பார்த்தபடி ரயிலடியிலிருந்து வரும் ஆற்றுப் பாலத்தில் நின்றிருந்தேன். உடல் முழுக்க சோர்வு. வங்கியில் சென்று பணம் போட வேண்டும். மதிய உணவிற்கு நண்பர்கள் யார் வீட்டிற்காவது செல்லலாமா என ஓர ஓரத்தில் விருப்பம். பழக்கப்பட்ட சுவை. திருவையாறு போகலாம். ஆற்றில் நீரில்லாவிட்டாலும் பிராமணாள் ஹோட்டலில் நல்ல சாப்பாடு கிடைக்கும். அதற்கெல்லாம் வாய்ப்பில்லாதபடி என்னோடு வந்திருந்த நண்பரே தன் வீட்டில் சாப்பிட அழைத்துப் போனார். இப்போதைக்கு இதுதான் சிறந்த முடிவு. செலவில்லாத தீர்வாயிருக்கும் போது சுவையை எங்கிருந்து யோசிக்க?

மிச்சமாக இருந்த இன்னும் சில வேலைகளை முடித்து நான் அறை திரும்ப பதினொரு மணியைத் தாண்டியிருந்தது. காலை வரையிலும் அறையிருப்பதால் இருந்து ஓய்வெடுத்துவிட்டு அதிகாலையில் போகலாமென நினைத்துக் கொண்டேன். ஓல்டுபாய் லாட்ஜில் இருக்கக் கூடாதென்கிற என் வேண்டுதல் பொய்யானது. பிரகதீஸ்வர்ர் வழக்கம்போல் என்னை ஏமாற்றியிருந்தார். என்னைப் பார்த்து உற்சாகமாக சிரித்தான். சரக்கடித்திருக்க வேண்டும், வாய் வடகிழக்காக கோணி வளைந்தது. ’ஸாப்டியா தல....’ இது புதுவிதமான மரியாதை, அல்லது தோழமை. நான் ஒரு முட்டாள்த்தனமான சிரிப்புடன் தலையாட்டியபடியே படியேறினேன். சரக்கு வாங்கியரவா?...’ நான் குடிப்பதில்லை என்றேன். ‘ரீல் வுடாத தல...அதான் உன் வயித்துல தெரியுதே நீ எம்புட்டுக் குடிப்பேன்னு?....’ இதெல்லாமா தெரியும்...இது குடித்து வளர்ந்த வயிறுதான். உடல் நார்மலாகவும் வயிறு மட்டும் அப்நார்மலாகவும் பார்க்க கொஞ்சம் புஷ்டியான தேவாங்கைப் போலிருப்பேன். ரம்யா இப்படித்தான் கூப்பிடுவாள். சமீபமாய் நான் குடிப்பதில்லையென சிரமத்துடன் ஒரு பொய் சொல்லித்தான் அவனைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது. அறைக்குள் நல்ல வெக்கை, எல்லா ஜன்னல்களையும் திறந்து விட திமுதிமுவென அறைக்குள் காற்று வந்ததில் கொஞ்சம் ஆறுதல். நீண்ட நேரம் விழித்திருக்க விருப்பமில்லை, விளக்கை அணைத்துவிட்டு டி.வி.மட்டும் ஓட சத்த்த்தை குறைவாக வைத்துவிட்டுப் படுத்துவிட்டேன்.

கொஞ்சநேரத்தில் அந்த தளத்தில் கொலுசு சப்த்ம் கேட்டது. முதலில் வேறு அறைக்கானதாயிருக்குமென நினைத்தேன். மற்ற அறைகளில் ஆட்கள் யாருமில்லை என்கிற நினைவு வர, அந்த சப்தம் என் அறைக்கு சமீபமாய் இருந்தது. குசுகுசுவென இரண்டு குரல்கள் பேசிக்கொண்டன. பேச்சு சப்தம் நின்றதும், கை வளையல்கள் ஆட கதவுத் தட்டப்படும் ஆசை. ஒரே நேரத்தில் திறந்துவிடுகிற ஆர்வமும், வேண்டாமென்கிற தயக்கமுமாய்க் கிடந்தேன். சில முறைத் தட்டி அந்தக் கொலுசு சப்தம் திரும்பி நடந்து போகும் சப்தம் கேட்க எழுந்து போய்க் கதவைத் திறந்தேன். “ஏதாவது வேணுமா?” இதுமாதிரியான முட்டாள்த்தனமான கேள்வியை நள்ளிரவு சந்திக்கும் பெண்ணிடம் ஒரு பத்தாம் வகுப்புப் பையன்கூட கேட்டிருக்க மாட்டான். அவள் பதிலுக்கு சிரித்தாள். அறைக்குள் வந்தாள். எனக்கு அவள் உடல் விருப்பமாயிருந்தும் அவள் தோற்றம் பிடிக்கவில்லை. அதை அவளிடம் எப்படிச் சொல்வது. கையில் காசில்லை என்றேன். அவள் என் அனுமதி எதிர்பாராமலேயே ஹேங்கரில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த பேண்ட்டில் கைவிட்டு கொஞ்சம் பணம் எடுத்து எண்ணிப் பார்த்துவிட்டு நூறு ரூபாயை மட்டும் கையில் எடுத்துக் கொண்டு ‘இது போதுமென்றாள்.’

நான் இன்னொருமுறை முட்டாள்த்தனமாகச் சிரித்தேன். பேரைக் கேட்டேன். ’ஜம்னா’ பேர் சொல்வதில் அவளுக்கு விருப்பமிருந்தது. இது பரிச்சயமான பெயர்தான். ப்ரகாஷின் இன்னொரு பாத்திரம்தான் இந்த அறைக்குள் ஊடுருவியிருக்கிறது. ’நீ ராஜீவா?’ கள்ளம் நாவலின் நினைவில் கேட்க, ’ஏன் அவுகமேல மட்டுந்தேன் ஏறுவியளோ...? மத்த ஆளுகன்னா கசக்குமா?..’ ‘நான் அவள் தோள்களைத் தொட்டபடி பேர் அவுக பேரு மாதிரி இருந்துச்சு’ என்றேன். இந்தமுறை என்னைச் சிரிக்க அனுமதிக்கவில்லை அவளின் இறுக்கம். இப்படி வாடகை மனைவிகளுடன் நிகழும் வழக்கமானதொரு புணர்ச்சிதான் அவளுடனும் நிகழ்ந்தது. என்னுடலை இறுக்கி நான் இயந்திரமாக, அவள் எல்லோர் கிட்டயும் நீ இப்படித்தான? இல்ல எங்கிட்ட மட்டுமா என்றாள். என் இயந்திரம் தளர்ந்து பாதி உயிர் கொண்ட மனிதனாகியது. அப்படியொன்றும் மோசமான இரவாக இல்லை. பின்னிரவிற்கு முன்பாகவே கிளம்பிவிட்டாள். அலைச்சலில் நான் சோர்வாயிருப்பதாய்ச் சொல்ல, கை கால்களைப் பிடித்துவிட்டவள் போகும்போது என்னிடம் சொல்ல வேண்டுமென்கிற நோக்கமெதுவுமில்லாதவளாய் அப்படியே உறங்கச் செய்துவிட்டுப் போயிருந்தாள்.

ஜன்னலுக்குள் கொஞ்சம் வெளிச்சமும் நிறைய காற்றும் கசிந்து சேர்ந்திருந்தது. திறந்து கிடந்த அறையில் நுழைந்து என்னை எழுப்பிய உருவம் அவளாகத்தான் இருக்குமென ‘எனக்குப் போதும் இனி முடியாது’ கண் திறக்காம் சொன்னேன். ‘மிஷன்தெரு பொம்பளைனா மட்டும் வேணுமோ?...’ பேசியது சந்தேகமே இல்லாமல் ஆண்குரல். ஓல்டுபாயாக இருக்குமோ என கண்ணைத் திறந்தால், அவனுக்கு எப்படி மிஷன் மேட்டர் தெரியும் என்கிற குழப்பம். கட்டிலுக்கு மிக நெருக்கமாக நாற்காலி போட்டு அமர்ந்திருந்த உருவத்திற்கு முன் கழுத்து வரையிலும் தாடி மயிர். மலர்ச்சியான கண்கள். இந்த மனிதனை உனக்கு நன்றாய்த் தெரியுமென மனம் சொன்னது. சந்தேகமே இல்லை இது ப்ரகாஷ்தான். ஆனா அந்த ஆள் செத்து ரொம்ப வருஷமாச்சே...குழப்பத்தோடு உட்கார்ந்தவனை ‘வந்த வேல முடிஞ்சதா’ ஆதரவாக கேட்டது ப்ரகாஷ்தான். ஆவியோ நிஜமோ ப்ரகாஷிடம் பேசுவதற்கு நிறைய இருக்கிறதுதானே. ‘ம் முடிஞ்சதுங்க....’அண்ணே, அப்பா,ஐயா,’ எப்படிக் கூப்பிட? இந்த பதில் எங்களிருவரையும் கொஞ்சம் மெளனமாக்கியது. நான் பேச விரும்பினேன். ஆனாலும் இப்பொழுது அவர் பேச விரும்பினார். ’ரம்யாவ பாக்கலையா?...’ நான் நிமிர்ந்து அவரைப் பார்த்துவிட்டு ‘உங்களுக்கு ரம்யாவத் தெரியுமா?’ மிஷன் தெருப் பெண்களை மற்ற எல்லோரையும் விட எனக்கு நல்லாத் தெரியும்...’ அவர் சிரித்த்து எனக்குப் பிடித்திருந்தது. களையான முகம். நான் சந்தோசப்பட்டேன். ரம்யா அதே வீதியிலிருப்பதாக அவர் சொன்னதை என்னால் நம்பமுடியவில்லை. அவள் மீதான நம்பிக்கையில், ‘ரகசியங்கள் ஒளிந்து கிடக்கும் இருளுக்கருகில் அதனை மறந்து வசிக்கும் பெண்ணில்லை அவள்’ நான் சொல்லவும் மெளனமாக சிரித்தவர் ‘பெண்கள் ரகசியங்களை செரிக்கவும் அதனோடு பிணைந்து கிடக்கவும் பெரு விருப்பம் கொண்டவர்களென்றார்.’ எனக்கு அந்த உரையாடல் கசந்த கனமது. என் மெளனத்தால் அவரைப் புறக்கணிக்க முடிவுசெய்தேன். சில தின்ங்களுக்கு முன் வெளியாகியிர்ந்த என் புத்தகத்தையும் என்னுடைய சில கதைகளின் கையெழுத்துப் படிகளையும் எடுத்து என்முன்னால் நீட்டியவர் ’இவையனைத்தும் குப்பை’ சிறிதும் தாமதமில்லாமல் கிழத்தார். அந்தக் காகிதம் ஒவ்வொன்றும் என்னுடலின் ஒரு அங்கம் கிழிவதைப் போல் வேதனையளிக்க, என்மீது நிகழ்த்தப்படும் வன்முறை என்றேன். அவர் சிரித்தார் காகிதங்கள் கிழிவது இன்னும் வேகமாகியது. ‘நீயும் நானும் வன்மங்களையும் அதற்குப் பின்னாலிருக்கும் அழகையும் தானே பேசியிருக்கிறோம்; அருவருப்பின் சுவை மறந்து போனதா?...’ எனக்கு மறக்கவில்லை. அதற்காக என்னுடல் கிழிவதை எப்படிப் பார்க்க முடியும்?...

முகத்தை சுளித்து வேறுபக்கம் திரும்பியவனை சொத்தென ஒரு அறைவிட்டார். அதுவரையிலும் சந்தேத்துடனிருந்த அவரின் இருப்பு காட்டமாக அந்த நிமிடம் உறுதியானது. ‘மிஷன் தெருப் பெண்கள் அவ்வளவுபேரையும் மானசீகமாக புணர்ந்தவன் நீ...என் கதைகளை அதற்காகத்தானே காதலிப்பதாய்ச் சொன்னாய்...? நான் இல்லையென பொய் சொல்ல முடியுமா என்ன? அமைதியாயிருந்தேன். இன்னொரு அறை விழ, நான் எழுந்து நின்றுகொண்டேன் சிரமத்துடன் கோபமான ஒரு முகத்தை அவருக்குக் காட்டினேன். ‘பெண்கள் கோப்ப்படுவைத்ப் போலிருக்கிறது உன் முகம்...’ அவரின் குரல் எனக்கு ரம்யாவை நினைவுபடுத்தியது. அவளும் இதைத்தான் சொல்வாள். சோர்வோடு உட்கார்ந்தேன். ‘நீ என்மீதான வன்மத்தை ரங்கமணியின் மீதும், மிஷன் தெருப் பெண்களின் மீதும் காட்டினாய் நான் பதிலுக்கு உன் பிரதியின் மீது காட்டுகிறேன்.’ எழுத்தாளனுக்கு வன்ம்ம் அழகில்லை என்றேன்... உன்னைத் தவிர எல்லோருக்கும் நீ உபதேசம் சொல்வாய் என அவர் சொன்னது உண்மையென்ப் பட்டது. அவரிடம் அதிகம் பேச விரும்பவில்லை. அவரின் கதைகளை மட்டுமே நேசிப்பதாகவும் அவரை வெறுப்பதாகவும் சொல்லி அந்த அறையிலிருந்து வெளியேறப் போவதாக கத்தினேன். ‘இங்கிருந்து வெளியேற உனக்கு அனுமதியில்லை, ஆக்க் கடைசியாயிருந்த ஜ்ம்னாவையும் இன்று நீ விட்டு வைக்கவில்லை’ அவர் சொன்னதும் சில மணிநேரங்களுக்கு முன் வந்தவள் யாரின் நிழலென குழப்பம் கொண்டேன். அவளுடலை உணரமுடிந்த்தும் நான் நெகிழ்வாய் அவளுக்குள் கிளர்ந்து எழுந்த்தும் உண்மைதான், ஆக அவள் இங்குதான் எங்கேயோ இவ்வளவு காலமும் இருந்திருக்க வேண்டும். ஒரு பெண்ணுடலை நான் அவமதித்துவிட்டு கோபம் அவரிடமிருந்தது. கடைசியாக மிச்சமிருந்த என் கைப்பிரதிகளைக் கிழித்தவர் விடிவதற்குள்ளாக நான் ஜம்னாவிடம் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டுமென்றார். நான் அவளைத் தேட எனக்கு அவகாசமில்லை எனவும் நான் உறங்கியாக வேண்டுமெனவும் சொல்ல, தனது கடைசி ஆயுதமாய் ரம்யாவிற்கு நான் எழுதிய கடிதங்களை எடுத்தார். ‘உன்னுடையதிலேயே கொஞ்சம் விருப்பமானது எனக்கு இதுதான், இதையும் வன்கொலைக்கு உட்படுத்தி விடாதே’ எனக்கு ரம்யாவின் உடலும் என்னுடலும் ஒரே சமத்தில் கிழிபடுவதைத் தாங்க முடியாது. ஜம்னா எங்கு போயிருப்பாள். விடிவத்றகு முந்தைய ஏதாவதொரு இருளப்பிய தெருவில் நிச்சயம் அவளைப் பார்க்க முடியும். அவரைக் காத்திருக்கச் சொல்லிவிட்டு மாடிப்படியிறங்கி ஓடினேன். என்னோடு விடிவதற்கு முந்தைய காற்று பெரும் விசையுடன் தொடர்ந்து வந்தது.

பழைய பேருந்து நிலையத்திலிருந்து பெரியகோவில் நோக்கிச் செல்லும் மூன்றாவது வளைவிலேயே ஜம்னாவைப் பார்த்துவிட்டேன். மன்னிப்புகள் அல்லது நேசங்கொண்ட முத்தமிடுதல் அல்லது எனது சில துளிக்கண்ணீர் எது அவளை சரிப்படுத்தும்?...யோசனைகளுடன் நெருங்கினேன், என்னை அருவருப்பாகப் பார்த்தவள் எதிர்த்திசையில் நடந்தாள். ஓடிப்போய் அவளை நெருங்கின வேகத்தில் முதுகிலும் கழுத்திலும் முத்தமிட்டேன். எனக்கு ரம்யாவின் நினைவு. சம்பந்தமேயில்லாமல் அவளது வாசனையை இவளுடலில் உணர்வதாக நினைத்துக் கொண்டேன். நீண்ட அந்த வீதியின் சுவரில் அவளை சாய் த்து விருப்பத்துடன் அள்ளிகொள்ள அவள் என்னுடலை சிறிதும் பொருட்படுத்தியிருக்கவில்லை. விடிவதற்கு முந்தைய இந்த நேரத்தில் அவளுடல் தனித்துவமிக்கதொன்றாய்ப் பட்டது. மிக மோசமான அவளின் அங்க அளவுகளில்கூட ஆர்வங் காட்டியவனாய்த் தழுவிக்கொண்டிருந்தேன். அறைக்குக் கூட்டிவரும் உத்தேசமெதுவுமில்லை. அதுவரையிலுமான காத்திருப்பிற்கு நேரமிருந்திருக்கவில்லை. ஆளரவமற்ற இந்தச் சாலையின் இருளில் அவளுடலுக்குள் மூழ்கி எழுந்த பொழுது இதுவரையிலுமான மிஷன் தெரு பெண்கள் அவ்வளவுபேரின் சாயலையும் இவல் ஒருத்தியிடம் பார்த்துவிட்ட திருப்தி.

ரம்யா அறையில் காத்திருப்பாள், ப்ரகாஷோடு. அவள் கொலை செய்யப்படுவதை நான் விரும்பியிருக்கவில்லை. ஜம்னாவின் உடலை நான் துன்புறுத்தியிருக்கவில்லை குறைந்தபட்சம் ஒரு தகவலாகவாவது அவரிடம் சொல்ல வேண்டி அறைக்கு ஓடிவந்தேன். வெளியிலிருந்த்தைவிட அறைக்குள் நல்ல வெளிச்சமிருந்தது. ஆளிருப்பதற்கான எந்த தடயங்களுமின்றி நிதானமாய்க் கிடந்தது அறை. நீலவெளிச்சம் கண்களுக்குள் நிரம்ப ரம்யாவிற்கு எதுவும் ஆகியிருக்கவில்லையென திடமாக நம்பினேன். காலை நான் விழித்தெழுந்திருக்கயில் சாலையில் வாகன்ங்கள் இறைச்சலோடு அலறும் சப்தத்தினைக் கேட்க முடிந்தது. உடலில் கடுமையான சோர்விருந்தும் அடுத்த வேலைகளில் கொண்டிருந்த கவனம் காரணமாய் சற்று வேகமாகவே கிளம்பினேன். சாவியை வாங்கிக் கொண்ட் லாட்ஜ் ஆள் ‘இரவு முழுக்க அறையில் பேச்சரவம் கேட்டதாய்க் கூறினார்’. உறங்கியபின் நிகழும் எதையும் நான் நினைவில் வைப்பதில்லை’ என்றதும் ’நல்லது’ என சிரித்துக் கொண்டார். லாட்ஜிலிருந்து கிளம்புகிற நேரம் வரையிலும் ஓல்டுபாய் திரும்பியிருக்கவில்லை. சாலையில் இறங்கி நடக்கையில் தற்செயலாக அறையைத் திரும்பி பார்த்தபொழுது தாடி வைத்த ஒரு ஆளும், ஒரு மத்திம வயதுப் பெண்ணும் அறைக்குள் சிரித்துப் பேசியபடி இருப்பது போலிருந்தது, பேருந்தை பிடிக்க வேண்டிய வேகத்தில் அங்கிருந்து வேகமாக வாகனச் சத்தத்திற்குள் ஓடி மறைந்தேன்.

கோடைகாலப் பெருமழை தினங்களின் நினைவுகள்...

2011-09-21T10:41:00.001-07:00

(கோணங்கி, வெயில், நான் மற்றும் சில காலியான மது போத்தல்களின் அறை...)

பெருந் தவிப்பின் ஈரம் சுமந்தவனாய் எப்பொழுதும் நிராதரவாக சுற்றிக் கொண்டிருந்தவனின் அகமனம் எழுத்தின் மீதும், எழுத்தைச் சார்ந்த வாழ்வின் மீதும் நம்பிக்கையின்மையினை மட்டுமே கொண்டிருந்தது நெடுநாள் வரையிலும். சந்திக்கிற எல்லோரிடமும் எழுத்தை குறித்து மட்டுமே பேச வேண்டுமென நினைத்துக் கொண்டிருந்த எனது மூடத்தினத்திற்கு எப்பொழுதும் ஏமாற்றங்களை தாரளமாக தருவதற்கு நண்பர்கள் யோசிப்பதில்லை. மாறாக மிக அரிதாக சந்திக்க நேர்ந்த சில நண்பர்கள் எது சார்ந்தும் வாழப்பழகாத ஒரு மனநிலைக்கு என்னைத் தயார்ப்படுத்தினார்கள், அப்படியாக, நம்பிக்கைகளெதுவுமற்ற உயிர் வாழ்தலுக்கான ஒரு சராசரி இயக்கமாக மட்டுமே எழுத்தை நினைத்து சுற்றிக் கொண்டிருந்தவன் கோணங்கியை சந்திக்க நேர்ந்தது ஆறு வருடங்களுக்கு முன் ஒரு நூல் வெளியீட்டு விழாவில். மதினிமார் கதையும், கோப்பம்மாளும், தச்சனின் மகளும், பொம்மைகள் உடைபடும் நகரமும், மாயாண்டிக் கொத்தனின் ரசமட்டமும் கதைகளாய் கண்டபடி மனம் முழுக்க உலவி அந்த மனிதனோடு பேசிவிடுவதற்கான தவிப்புகளோடு பதை பதைத்துக் கிடந்தது. அதிர்ஸ்டவசமாகவோ, துரதிர்ஸ்டவசமாகவோ அன்று எந்தவிதமான உரையாடல்களையும் நாங்கள் மேற்கொண்டிருக்கவில்லை. குறைந்தபட்சம் அவரிடம் என்னை அறிமுகப் படுத்திக் கொள்ளக்கூட முடியவில்லை. நிகழ்ச்சி முடிந்து வெளியிலிருந்த ஒரு டீக்கடையில் அவர் சிகரெட் குடித்துக் கொண்டிருந்த்தைப் பார்த்து புதிதாக புகைக்கப் பழகும் ஒரு இளைஞனின் நடவடிக்கைகளாய்த் தெரிவதாக உணர்ந்து நண்பர்கள் சிரித்துக் கொண்டோம். அதற்கு முன்பு நீண்ட வருட வாசிப்பு எனக்கிருந்தும் மிகத் தெளிவாய் யோசிக்கையில் நான் விலை குடுத்து வாங்கின முதல் புத்தகம் எதுவுமில்லை. அடுத்த நாள் மாலையில் மதுரை பாரதி புக் ஹவுஸில் கொஞ்சம் பெரிய சைஸில் இருந்த உப்புக் கத்தியில் மறையும் சிறுத்தையை விலை குடுத்து வாங்கினேன். தாட்சன்யமற்று நீண்ட உலோக மொழிக்கு மிக நிதானமாக நேரம் ஒதுக்கி நான் வாசித்தது முன்னுரையை மட்டும்தான். ஒரு இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு அதனை திரும்பி கையிலெடுக்கையில் ‘கிணற்றடி ஸ்த்ரீகள் ‘ கதையை வாசிக்கத் துவங்கினேன். முன்பாக, மதினிமார் கதையில் வரும் அமராவதி மதினியையும், குள்ளக்கத்திரிக்க மதினியையும் நான் கடக்கும் கரிசல் காட்டு ஊர்கள் தோறும் தேடிக் களைத்து, ஒருநாள் கோப்பம்மாளை வாசித்து பொறுக்க மாட்டாமல் சத்தம் போட்டு அழுது கொண்டிருந்தேன். எப்பொழுதோ நான் பயன்படுத்தி தொலைத்து விட்ட ஒரு பள்ளிக்கூடத்து சீருடை சட்டை நினைவுக்கு வர, நானுமொரு கோப்பம்மாளைத் தவறவிட்டுவிட்டதாய் மனம் வெம்பிக் கிடந்தது. கருப்பு ரயிலில் பஞ்சம் பிழைக்க தஞ்சாவூர் போகும் அந்தக் குடும்பத்தோடு வழியில் நிற்கும் நானும் ஏதாவதொரு இடத்தில் ஏறிச்செல்ல விரும்பி முடியாமல் மாயாண்டிக் கொத்தனிடம்தான் போய் வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்தேன், கல் சுமக்க.

தன் கழுதை ஒன்று ஊரிலிந்து போய், நாட்களுக்குப் பின் அதனை நகரத்து வீதியில் பார்க்கும் கோணங்கியின் சிறுவன் ஒருவனைப் போல் ஒவ்வொரு முறையும் வீடு மாறிவருகையில் தொலைத்து விட்டவையெல்லாம் சதாவும் ஒரு நகரத்துக் கதையாய் நிற்கச் செய்திருக்கும்.

கிணற்றடி ஸ்த்ரீகளும், தறிவீடும் வாசித்துக் கொண்டிருந்த புத்தகத்தை பாதியில் போட்டுவிட்டு பதட்டத்துடன் அவசரமாக கோணங்கியின் வேறு புத்தகங்களைத் தேடி ஓடச் செய்தது. ஊரில் யாரிடமும் அவர் புத்தகம் கிடைக்கவில்லை. அப்பொழுது புத்தகம் வாசிக்க கொடுக்க இருந்தது என்னை அதிகம் தெரிந்து வைத்திருந்த எங்கள் ஊர் நூலகம்தான். பல நாட்கள் எனது வீடாக இருந்தது இந்த நூலகம்தான். அப்படி ஒரு நாள் சு.ராவின் ‘குழந்தைகள்,பெண்கள்,ஆண்கள்’ நாவலை வாசித்து பாதியிலேயே கடுப்பாகி தூக்கிப் போட போனபோதுதான் அந்த வரிசையின் ஓரத்தில் புதிது மங்காமல் ஒரு புத்தகம் இருந்ததைக் கவனித்தேன். பாழி – கோணங்கி....பார்த்த நொடியிலேயே முடிவு பண்ணிவிட்டேன். அதை திருடி விடுவதென. வேறு வழியில்லை, என்னால் சொந்தமாக வாங்க இப்போதைக்கு பணம் இல்லை, இதைத் திருப்பித் தரவும் மனம் வராது.

அந்தப் புத்தகம் திருடி வந்த தினம் அவ்வளவு சந்தோசமக இருந்தது. சதாவும் அதனைத் தூக்கித் திரிந்து பதிணாறு நாட்களில் வாசித்து முடித்தேன். அதன் ஒரு பக்கத்திற்கு கூட அர்த்தம் புரியாத பொழுதும் அப்போதைக்கு அதனை வாசித்து முடித்தது எனக்கே ஆச்சர்யம்தான். தேவதாசிகளின் கேச அகவல் ஏடும், வில்லேஜ் ஆஃப் தீவ்ஸ் ம் ஒளிந்து கிடக்கும் ஒரு உலகின் பெயரற்ற யாத்ரீகர்கள் சிலரை எனக்கு மிக நெருக்கமாய் கொண்டு வந்து போனது. அதன் அடுத்த வாசிப்பும், அடுத்தடுத்த வாசிப்புமாய் பதினாறு முறை வாசித்து முடித்த பொழுது அந்நூலின் வரிகள் ஒவ்வொன்றாக ஊர்ந்து உடல் முழுக்க திரிவதாய் உணரமுடிந்தேன்.

இப்படியானதொரு குறுக்கு வெட்டு மனநிலை எல்லா நூல்களையும் வாசிக்கையில் வந்து விடுவதில்லை. பாழியை வாசித்த பொழுது வந்ததற்கான காரணங்களையும் உண்மையில் என்னால் அறுதியிட்டுச் சொல்ல முடியாது. இப்பொழுது தானியாளின் பச்சை ஏட்டிலிருந்து ஊர்க் காற்றின் ஈரம் குடித்த நடுவயது மங்கைகள் சிலர் கொஞ்சம் தான்யங்களோடு வெளிவந்து பெருநகரங்களின் தொலைந்து போன வயல்வெளிகளெல்லாம் தங்களின் கதைமொழியில் கிறுக்கிச் செல்வதும் நூற்றாண்டுகளைக் கடந்துபோன யாத்ரீகனொருவன் ஆகக்கடைசியாய் தான் கண்ட்டைந்துவிட்ட மிகப்பெரிய சாகசக் கதையினை சொல்லத் துவங்கிவிட்டது போலவும் இருந்தது. கோணங்கியின் கதை ஒவ்வொன்றும் எழுதுவதைப் போலவே வாசிப்பதும் சாகசம்தான். மனம் முழுக்க அன்பின் பெருங்குவியலை உணர முடிந்தது இந்நாவலை வாசித்த பொழுதுகளில்தான்.

நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததொரு வேலையை விட்டுவிட்டு அடுத்து என்ன வேலைக்குப்போவதென்கிற எந்தவிதமான பதட்டங்களுமில்லாமல் நான் கிளம்பிப்போனது கோவில்பட்டிக்கு. முதல்முறையாய் கோனங்கியின் வீட்டிற்குச் செல்லும் பரவசம். அலைபேசியில் சிலமுறை அவருடன் பேசியிருந்தேன். புளியமரங்களின் நிழலடர்ந்த நெடுஞ்சாலையில் காத்திருந்தவரைத் தொலைவிலிருந்துப் பார்த்ததுமே கரையைக் கண்டுவிட்ட மாலுமியின் சந்தோசத்தில் வெகுதொலைவிலிருந்தே கையசைத்தேன். இப்பொழுது யோசிக்கையில் எங்களின் சந்திப்பிலும், விடைபெறுதலும் இதுமாதிரியான தூரத்திலிருந்து கையசைக்கும் நிகழ்வுகளால் இப்பொழுதும் கடந்தபடியேதானிருக்கிறது.. உடலிலிருந்த களைப்பு, வெறுமை அவ்வளவையும் ரோமனோவ் ஓட்காவில் கரைத்தவனாய் பாழியைப் படித்திருந்த பரவசத்தோடு உளறத் துவங்கினேன். உண்மையில் அந்த உளறல் அவரின் எழுத்தின் மீதான பெருங்காதலும், தீவிரமாக தேடிப்போய் ஒட்டிக்கொண்டதின் காரணமாய் நிகழ்ந்ததுதான். இதுகூட உளறமுடியாமல் போன இவ்வளவு குடித்துதான் என்ன? அல்லது அவரின் கதைகளைப் வாசித்த பரவசமென்பது வேறு எப்படி வெளிப்பட முடியும்.

பிற்பாடு எங்களின் சந்திப்பு வெவ்வேறு இடங்களுக்கு பயணிக்கும் ஒரு பாசஞ்சர் ரயிலைப்போல் குறுக்கும் நெடுக்குமாக தடங்களின் நிச்சயங்களெதுவுமின்றி நீண்டுகொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு ஊரிலும் விசில் ஊதி வழியனுப்புபவர்களுக்கு சமயத்தில் ஒரே மாதிரியான ஒருவம் இருப்பதாகத் தோன்றும். அப்படி நாங்கள் ஒவ்வொரு இடத்திலும் சந்திக்கிற நண்பர்கள் அடுத்த நொடியிலேயே எங்களுடன் மிக நெருக்கமாய் ஒட்டிக் கொள்கிறவர்களாயிருப்பார்கள். வெயிலேறிய ஒரு மதியத்தில் வடலூரில் இறங்கியிருந்தோம். சத்தியதரும சாலையில் எங்களுக்காகவென மிஞ்சியிருந்த சாதம் வாங்கி ஒரு பழைய வீட்டின் திண்ணையில் அமர்ந்த பொழுது சுற்றிலும் நிறைய பறவைகளின் சலசலப்பினைக் கேட்க முடிந்தது. வெயிலும் பசியும் பறவைகளும் காய்ந்து போன அந்த இலையையும் அந்த உணவையும் பேரற்புதமிக்க ஒன்றாய் உணரச்செய்தது. அந்த திண்னையிலேயே நாற்பத்தியெட்டு கோடி வார்த்தைகளின் மரணம் கதையை வாசிக்கத் துவங்கினேன். அந்தக் கதையின் சொற்கள் மெல்லக் கால் முளைத்து அந்த ஊரெங்கும் சுற்றத் துவங்கிவிட்டன.

கோணங்கியின் எழுபது கதைகளடங்கி சலூன் நாற்காலியில் சுழன்றபடி எங்களுடன் வெவ்வேறு ஊர்களுக்கு சலிப்பின்றி உடன் வந்துகொண்டிருக்க சந்திக்க நேர்கிற நண்பர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் கதை சொல்லிச் சென்றது. காரைக்காலின் வெக்கை மிகுந்த அறை எங்களை எந்த நேரத்திலும் அனுமதிக்குமொரு புகலிடமான தினம் ஒரு புரட்டாசி மாதத்தின் செவ்வாய்க்கிழமை. சென்னையில் இரண்டாவது ஆட்டம் படம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனை சில நாட்களுக்குமுன் அறிமுகமான குரல் ஒன்று தொலைபேசியில் அழைத்தது. அந்தக் குரலுக்குப் பின்பாக சில நொடிகளில் கோணங்கியின் குரலும் கேட்க அடுத்த சில நிமிடங்களில் நான் காரைக்காலுக்குப் பயணமாகிக்கொண்டிருந்தேன். பிறகு அப்படியான திடீர் பயணங்கள் அடிக்கொருமுறை நிகழ்ந்தன. ஆஸ்திரேலிய பியரும், ஸ்விட்சலார்ந்து ஒயினும் கலந்து குடிக்கப் பழகினேன். வெயில் குடிப்பதற்கு முன்பு எங்கிருந்தாவது தேடிப்பிடித்து எடுக்கும் பூண்டு ஊறுகாய் பல நூறு ஆண்டுகளாய் பாதுகாக்கப்பட்டதைப்போல் அபூர்வமானதாயிருக்கும். அவ்வப்பொழுது நெப்போலியன்,ஸ்பைஸ் வோட்கா, ரோமனாவ், பக்கார்டி என மாறி மாறி படையல்கள் அன்றரைய சூழ்நிலைகளை உள்வாங்கி வெளிப்படும். மதுவும் மதுவுக்குப் பின்னான நடனமுமாய் எங்களின் உடல்களிலிருந்து முதலில் ஓராயிரம் குருவிகளும், பின்பு சில லட்சம் விட்டில் பூச்சிகளும் தொடர்ந்து பின்னிரவு தாண்டும்போது ஒரு பெரும் வனமே அந்த அறையைச் சூழ்ந்துவிடும். நாங்கள் மூன்றுபேரும் சந்திக்க நேர்கிற தினங்களில் அதிகாலை மூன்று மணிக்கு மேலாக குருவியின் குரல் கேட்பது ஒவ்வொருமுறையும் எங்களை ஆச்சர்யப்படுத்தியபடியே இருந்த ஒன்று. நாங்கள் இல்லாத தினங்களில் அந்தக் குருவி சப்தமிடுவதில்லை என வெயில் சொல்வது எங்களை இன்னும் அதிகமாய் பிரம்மிக்க வைக்கும். அந்தக் குருவிக்கு ஒரு பெயர் சூட்டவேண்டுமென நாங்கள் கொண்டிருந்த விருப்பத்தினை நிவர்த்திச் செய்கிறபடி ஏதுவானதொரு பெயரை இன்னும் நாங்கள் கண்டடைந்திருக்கவில்லை. அல்லது எங்களின் இருப்பற்ற அவ்வறையில் இப்பொழுது அந்தக் குருவியின் குரல் யாரோ வேறு சிலரின் மனப்பதிவில் இருக்கலாம்.

நன்னிலம் தாண்டி ஒரு கோவிலுக்குப் போனோம். நான், கோணங்கி, எங்களுடன் ஒரு நண்பர். அந்த ஊரின் பிராதன சாலைக்கும் ஊருக்குள் கோயிலுக்கும் மூன்று கிலோ மீட்டருக்கு மேல் நடக்க வேண்டும். நடந்து போகும்போதே நான் முக்கால்வாசி சோர்ந்துவிட்டேன். அந்தக் கோயில் போய்ச்சேர்ந்த பொழுது நண்பகல். எதிரிலிருந்த குளத்தங்கரையில் மரத்தடி நிழலில் படுத்துத் தூங்கிவிட்டேன். அவ்வளவு களைப்பு. மீண்டும் நான் உறங்கி எழுந்தபொழுது கோணங்கியும் அந்த இன்னொரு நண்பரும் இல்லாமல் போக, பதட்டத்துடன் எனது கை அலைபேசிக்குப் போனது. மதிய உணவோடு திரும்பிக் கொண்டிருப்பதாக எதிர்முனையில் கோணங்கி சொல்ல, அந்த திருப்தியில் மீண்டும் உறக்கமே வந்தது. ஆறு கிலோமீட்டர் கால்நடை பயணம் என் மதிய உணவை சாத்தியப்படுத்தியது என்றானபொழுது, இப்படியானதொரு நேசம் எதன் காரணமாயிருக்குமென என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. இவ்வளவிற்கும் பெரும்பாலான நேரங்கள் எங்களுக்குள் சண்டை நடந்தபடியிருப்பதும் ஆளுக்கொரு பக்கமாய் வேறு வேறு ஊர்களுக்குப் பிரிந்து போவதுமாய் நடக்கும். அதையும் மீறி அடுத்த முறை எங்காவது போக வேண்டுமெனில் கோணங்கி அழைக்கும் முதல் ஆள் நானாகத்தான் இருப்பேன். எந்த வேலையில் எந்த இட்த்தில் இருந்தாலும் பாதியிலேயே அவர் கூப்பிட்டதும் நானும் ஓடிவிடுவேன். இப்படி எப்பொழுதும் எங்களுக்குள்ளான அந்த ஓடிப்பிடிக்கும் விளையாட்டு நிகழ்ந்து கொண்டேயிருக்கும்.

என்மீது எவ்வளவு நம்பிக்கைகளும் அபிமான்ங்களும் இருந்த்தோ அவ்வளவிற்கு நான் கட்டற்று பேசுவதில் எரிச்சலுமிருந்தது அவருக்கு. ஆனாலும் ஒவ்வொரு கதை எழுதி முடித்த்தும் அதனை முதலில் கோணங்கி வாசித்துச் சொல்லவேண்டுமென்றுதான் மனம் பரபரக்கும். மார்க்வெஸ் இதழ் வெளியிடப்பட்ட இடமென்பதற்காகவே கமுதி வழிவிட்ட ஐய்யனார் கோவிலுக்கு வெயிலும் நானும் கோணங்கியோடு ஓடினோம். வெயிலப்பிய அந்த பொட்டல் நிலத்தில் ப்ளாக் நெப்போலியனும் விசேச வீட்டு கறிச் சாப்பாடும் உடலுக்குள் ஏற இலை மாற்றி இலை அள்ளித் தின்றுகொண்டிருந்தேன். பிறகு எப்பொழுது கவிழ்ந்தேன் என்பது சேமிக்கப்படாத நினைவு. விழிக்கையில் இரவு எட்டு மணியைத் தாண்டியிருந்த்தோடு என் தலை மொட்டைத் தலையாகியிருந்தது. உற்சாகத்தில் வழிவிட்டானுக்கு நானே அடம் பிடித்து முடி கொடுத்திருந்தேன். எந்தச் சாமிக்கு வேண்டுமானாலும் யார் வேண்டுமானாலும் படையல் வைக்கலாம், உண்மையில் படையல் வைக்க பிரார்த்தனைகள் இருக்க வேண்டுமென்பதும் அவசியமில்லை. என் படையல் யாரோவொருவரின் பிரார்த்தனைக்கானது. இரவில் மீண்டும் மதுவருந்திவிட்டு அந்த பொட்டல் வெளியில் படுத்துக்கொண்ட பொழுது அமாவாசை இரவின் நட்சத்திரங்களனைத்தும் நூற்றாண்டுகளாய் சொல்லத் துடிக்கும் கதைகளை தூவிக்கொண்டிருந்தன காற்றில். நாங்கள் எங்களின் தாய்மார்களீன் நேசம் குறித்தும் எழுத்தின் மூலமாய் தீர்த்துக் கொள்ள வேண்டிய வன்ம்ம் குறித்தும், முன்பு எப்பொழுதோ நேசங்கொண்டிருந்த பெண்களைக் குறித்தோம் பேசிக்கொண்டோம். அந்த இரவு நாங்கள் உறங்கியிருக்கவில்லை. ஆடிக் களைத்துப் போனோம்...

நாங்கள் ஆடிக்களைத்த இன்னொரு தினம் விசேசமானது. இப்பொழுதும் மழை பெய்யும் இரவுகளில் சில நொடிகள் தவறாமல் கோணங்கியையும் வெயிலையும் நினைத்துக் கொள்ளச் செய்த நடனம். எங்கிருந்தாவது வண்டி பிடித்து தஞ்சைக்கும் அங்கிருந்து நாகைக்கு ரயிலிலும் பிறகு அதே ரயிலில் நாகூருக்கும் ஓடி காரைக்கால் வந்து சேரும்போது தவறாமல் தஞ்சை ரயில் நிலையமும் நாகையிலிருந்து நாகூர் வரும் ரயில் பயண நேரமும் எங்களுக்குள் ஒரு பெருங்கதையை துவக்குவதற்கான சாத்தியங்களை துவக்கிவிடும். மழைக்காலம். இரவும் பகலுமாய் மழையில் ஊர் நனைந்து குளிர்ந்து போயிருந்தது. மூன்றாவது மாடியிலிருக்கும் வெயிலின் அறையில் பக்கார்டியின் காட்டமான நீர்மை எங்களின் உடலுக்குள் இறங்கியது. எங்கள் உரையாடலுக்கு சுதி சேர்த்த மழியோடு சேர்ந்து ஆடவேண்டுமென்கிற கோமாளித்தனமான முடிவை வழக்கத்திற்கு மாறாக எனக்குப் பதிலாக வெயில் முன்வைத்தான். நாங்கள் தாமதிக்கவில்லை. மதுவோடு மொட்டை மாடிக்குச் சென்றோம். நரம்பதிர ஆளுக்கொரு திசையில் ஆடி பின்பு வட்டமாகவும் கோணல் மானலான வரிசையிலும் தொடர்ந்த ஆட்டம் மழை நின்று தூறிய பொழுதும் நிற்கவில்லை. முதுகில் கோடாங்கிகளின் உடுக்கையொலிகள் அதிர்ந்தன. தலையிலிருக்கும் மதுவின் அடர்த்தி உடல் நரம்புகளெங்கும் இலகுவாகப் பரயிருந்தது. பழங்குடி நடனமொன்று ஆடுவதாக மழைச் சத்த்தோடு சேர்ந்து ஒரு பாடலும் நடனமுமாய் இருந்தவர்களை சிறிதும் அயர்ச்சி எய்தியிருக்கவில்லை. தூறல், மழை மீண்டும் குறைந்த தூறலென ஒரு மழையின் அத்தனை பரிமாணங்களையும் பார்த்த தினமது.

பயணங்கள்,சண்டைகள், மது எல்லாவற்றிற்கும் பின்னால் அவருடனான உறவைப் பிணைத்திருப்பது பரஸ்பரம் கொண்டிருக்கும் அன்பும் கதைகளின் மீதிருக்கும் பெருங்காதலும்தான். வெவ்வேறு பணிகள் , இடர்கள் என இப்பொழுது ஆளுக்கொரு திசையில் சுற்றிக்கொண்டிருந்தாலும் நோய்மையும், சோர்வும் கொண்டிருக்கையில் தேடிப்போகும் முதல் இடம் கோவில்பட்டி வீடாகத்தானிருக்கிறது. வீட்டிலிருக்கும் வேம்பின் நிழலும் கோணங்கியுடனான கதை பேசும் நேரங்களும் எல்லாவற்றிலிருந்தும் என்னை விடுவித்துக் கொள்வதற்கான ஊடகமாகவே தோன்றுகிறது. தன் கதைகளைப் போலவே புதிர்கள் நிரம்பியிருப்பதாகத் தோன்றும் கோணாங்கியுடனான ஒருவரின் நட்பு உண்மையில் தமது குழந்தைத் தனத்தையே உணரச்செய்யும். நண்பர்கள் யார் வீட்டிற்குச் சென்றாலும் அடுத்த சில நிமிடங்களில் மிக நெருக்கமாகி விடுவது அவருக்கு மட்டுமே சாத்தியம். எல்லோரிடமும் பேசுவதற்கென எவ்வளவோ இருக்கிறது அவருக்கு, கதைகளாய் பாடல்களாய் சம்பவங்களாய். பொதுவெளியில் அவர் மீது நம்ப்ப்படுகிற பிரம்மிப்புகளுக்கு அப்பால் அந்த எளிய மனிதனைப் புரிந்து கொள்ள அல்லது நெருங்கிச் செல்ல கதைகளை நேசிக்கும் எவராலும் இயலும். முடிவற்று பயணிக்கும் தொடர்வண்டியைப்போல் உதிரும் அவரின் கதைகள் உங்களையும் என்னையும் சேர்த்தே பாத்திரமாக்குகின்றன. நம்மோடு வைக்கின்ற உரையாடல்களையும் வைக்க நினைத்து முடியாமல் போகிற உரையாடல்களையும் தன் கதைகளுக்குள்ளாக வைத்துவிடுகிறவர்தான் கோணங்கி. எப்பொழுதும்போல் இப்பொழுதும் சில கதைகள் எழுதி முடித்துவிட்டு அவர் வாசித்துச் சொல்லவேண்டுமெனக் காத்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு தொகுப்பும் வெளிவருகிற தினம் அதில் ஒரேயொரு கதையாவது மதினிமார் கதை மாதிரி நல்ல கதை என ஒருவர் சொல்லிவிட்டாலும் போதும் எழுதிமுடித்த்தற்கான எல்லா திருப்திகளோடும் நான் எழுதுவதை நிறுத்திவிடுவேன்.

மண்ட்டோ , நர்கீஸ் மற்றும் சில பெண்களும் அவர்களைத் துரத்தும் நானும்...(மணல்வீடு மண்ட்டோ சிறப்பிதழுக்காக எழுதப்பட்டு தேர்வாகாதது..)

2011-08-05T07:30:00.001-07:00

“எனக்குத் தெரிந்த மட்டில் அவன் யாருடைய சிந்தனைகளாலும் எப்பொழுதும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. இந்த உலகததை விளக்க முயற்சிப்பவர்கள் எல்லோரையும் முட்டாள்களென்றே கருதினான். இந்த உலகத்தை ஒருவனால் மற்றவனுக்கு விளக்க முடியாது. ஒருவன் தானாக அதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.”

- ‘மண்ட்டோவைப் பற்றி மண்ட்டோவே எழுதியதொரு சொற்சித்திரத்திலிருந்து..’

பம்பாயின் அழுக்கும் இருளும் நிரம்பியதொரு தெருவிலிருந்து கிளம்பி கொஞ்சம் கதைகளடங்கிய காகிதக் கட்டுகளுடன் பழைய ரயில் பெட்டியொன்றில் பயணிக்கும் மண்ட்டோ உடன் தனது தோழிகள் சிலரை அழைத்துக் கொண்டு செல்கிறார். கதைக்கார்ர்களுக்கு மட்டுமேயான அந்த பிரத்யேக பெட்டியில் எல்லா ஊரிலும் சிலர் ஏறிக்கொள்வதும் அவருடன் மதுவருந்தி சண்டையிட்டு முடியாமல் பாதி வழியில் இறங்கிக் கொள்வதும் வெகு இயல்பாய் நடக்கிறது. எல்லாக் காலங்களிலும் இப்படி சிலர் ஏறிக்கொள்வதும் அவர் கதைகளில் வரும் பெண்களின் மீது காதல் கொண்டு பேசப்போய் சண்டை போட்டுக் கொண்டு வருவதும் நடந்து கொண்டேயிருக்க இரண்டாயிரத்து ஒன்றாமாண்டு ஒரு வெயில் காலத்தின் வியாழக்கிழமையில் துரதிர்ஸ்டவசமாய் நானும் ஏறிக்கொள்ள வேண்டியதாகிப் போனது. மொத்த கதைகளடங்கிய தொகுப்பென தேர்ந்தெடுத்த கதைகளடங்கிய ஒரு தொகுப்பை எனக்குத் தந்தது, மற்றவர்களுக்குப் புத்தகம் தருவது இழுக்கு எனும் மாபெரும் கொள்கை கொண்ட தோழர். இரண்டு நாள் அவகாசம் சொல்லி வாங்கிய புத்தகம் என்னோடு சிரம்மின்றி இரவும் பகலும் அலைந்து கொண்டிருந்தது.

ஒரு இரவும் ஒரு பகலும் தாண்டியதும் நான் வாசித்த முறையில் திருப்தி கொள்ள முடியாமல் இன்னொருமுறை அதனை வாசிக்கலானேன். எனக்குள் அந்த கதைகள் சொல்லிவிடமுடியாததொரு பரவசங்களையும் உத்வேகத்தையும் கிளறிவிட்டிருந்தது. அந்தக் க்தைகள் நிகழும் தெருக்களின் வழியாகவும் ஊர்களின் வழியாகவும் அனாதையாய் சுற்றியலைய மனம் பரபரத்துக் கிடக்க அதையும் மீறி என்னை முழுக்க குருதி வாடை சூழ்ந்துவிட்டதான ஒரு பிரம்மை எழுந்தது. வாசித்திருந்த கதைகளின் பாத்திரங்கள் ஒவ்வொருவரும் என்னோடு உரையாடு விருப்பு கொண்டிருப்பதாய் சர்வநிச்சயமாய் நம்பியிருந்தேன். ஏனெனில் மண்ட்டோவின் கதைகளில் வரும் பெண்கள் அதற்கு முன்பு நான் கதைகளின் வழி நேசிக்க நேர்ந்த பெண்கள் அவ்வளவு பேரையும் மறக்கச் செய்துவிட்டிருந்தனர். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நான் அதுவரையிலும் வெகுதீவிரமாய்க் காதலித்துக் கொண்டிருந்த தஸ்தாவ்ஸ்கியின் நாதன்ஸ்காவையும் கூட ஷகினாவும்,முஜைலும் மறக்கச் செய்துவிட்டிருந்தனர். குறிப்பாக முஜைல், இந்த புத்தகம் வாசித்து முடித்த சில நாட்களுக்குப்பின் சாலையில் நிறைய முஜைல்களைப் பார்க்க முடிந்தது என்னால். துவக்கத்த்ஹில் அதுவொரு பிரம்மையென நினைத்துக் கொண்டிருந்தவனை மண்ட்டோவின் ரயில் நிஜமென நம்பச்செய்தது. சுதந்திரத்தையும் பேரன்பையும் விரும்புகிற ஒருத்தி அறிமுகமானாள் சிவகாசியில். ஆச்சர்யமும் அதிர்ச்சியுமாய் அவளுடனான தோழமையில் ஒவ்வொருமுறையும் முஜைலின் நிறைய சாயல்களைக் கண்டுகொண்டேன்.

கதைகளைக் குறித்து தமிழ் உத்தம எழுத்தாளர்களின் அபிப்பிராயங்கள் நிறையக்கேட்டு சோர்வும் நம்பிக்கையின்மையும் கொண்டிருந்தவனை மண்ட்டோ மீட்டெடுத்தார். உண்மையில் ஒரேயொரு சிறுகதைக்குப் பின்னால் எழுதுவதைப் பற்றிய எந்தவொரு அக்கறையுமில்லாமல் போனதற்கு தத்துவ வாசிப்பு ஒரு எழுத்தாளனுக்கு அவசியமென தொடர்ந்து வலிய வாசிக்க வைக்கப்படும் துரதிர்ஸ்டத்திற்கு உள்ளாக்கப்பட்டதுதான். மண்ட்டோவின் கதைகளனைத்தும் பெண்களைக் குறித்து எழுதப்பட்டவையல்ல, ஆனால் அந்தக் கதைகளின் ஜீவனுள்ள பகுதிகளில் சொற்களில் பெண்கள் தனித்துவமானதொரு பங்கினைச் செய்கின்றனர். குறிப்பாக ஜானகி, முஜைல், திற கதையி ஷகினா, கருப்பு சல்வார் இப்படி அவர்களின் இருப்பென்பது தனிப்பட்டதொரு கதையில் வரும் பாத்திரத்தின் இருப்பாகவோ அல்லது அக்கதை நிகழும் காலகட்டத்தின் எளியதொரு பிரதிபலிப்பாகவோ இல்லை. மாறாக அப்பெண்கள் அக்காலகட்டத்தின் வாழ்முறை அல்லது கலாச்சாரத்தின் மிக முக்கியமான எதிர்வினைகளாயிருக்கின்றனர். பெண்களின் உடல் ஒரு கலாச்சார எதிர்வினையாய் இக்கதைகளில் மாறியிருப்பது அசாத்தியமான ஒன்று. ஷகினா தேடப்படுகிறாள் என்பதுவரை அக்கதை பிரிவினையின் பெருந்துயரத்திற்கான காட்சிகள் அவ்வளவையும் பேசியபடிச் செல்கிறது. ஆகக்கடைசியாய் அவளின் கால்கள் வெறும் அசைவிற்கு மட்டும் கட்டுப்பட்டு விலகிக்கொள்கிற இடம் அவளுடலை வன்மத்தின் எதிர்வினையாய் அவள் கொள்ளும் செயலாய் உணர்த்துகிறது. ஷகினாவிடமிருந்து நீங்களோ நானோ அந்த ஒரு கனம் பெரும் அச்சுறுத்தலுடன் விலகி ஓடமுயற்சிக்கிறோம். இந்தக் கதை வாசித்து முடித்தப்பின்பாக இரண்டு மணிநேரங்கள் புத்தகத்தினை மீண்டும் என்னால் நெருங்க முடியவில்லை. தெருவெங்கும் உடைகளைக் கிழித்துக் கொண்டு ஓடலாமென்கிற அளவிற்கு உடலின்மீது பெரும் வெறுப்பும் அருவருப்பும் எழுந்தடங்கியது.

முஜைல் இவளிடமிருந்து சற்றே வேறுபட்டவள். அல்லது ஆளுமையில் ஒன்றானாலும் இருப்பில் அலைக்கழிப்பில் வேறு மாதிரியாய் வந்துசேர்ந்தவள். வழிபாடு கலாச்சாரம் உறவுமுறைகள் இவற்றில் எதிலும் தன்னைப் புகுத்திக் கொள்ளாதவள் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாய் தன் தோழனின் மீது பேரன்பு கொண்டவளாயிருக்கிறாள். அவளின் அன்பை எதிர்கொள்வதிலேயே அவ்ளின் தோழனுக்கு அச்சமிருக்கிறது. சீக்கியர்களும் இஸ்லாமியர்களுமாய் மாறி மாறி வன்கொலைகளுக்கு பலியாகிக்கொண்டிருந்த நேரம். அந்த ஊரிலிருந்து எப்பொழுதும் சிலர் வெளியேறி வேறு ஊர்களுக்கு ஓடுவதும் வேறுசிலர் இங்கு வந்து சேர்வதுமாயிருக்கிறார்கள். ஆகக்கடைசியாய் தன் தோழனின் காதலனையும் அவனையும் காப்பாற்ற வேண்டி வன்கொலைக்கு நேர்கிற கனத்தில் ஒரு ஜீஸஸ் க்ரைஸ்ட்டாய் நம் மனப்பிம்பத்தில் விழுந்தாலும், த நிர்வாண உடலில் அவன் டர்பனை அவிழ்த்துப்போட்டு மறைக்கும்போது “இதை எடுத்துப்போ..உன்னுடைய இந்த மதத்தை….” என தன்னுடலை எல்லா அடையாளங்களிலிருந்தும் துண்டித்துக்கொள்கிறாள். ராஜாங்கத்தின் முடிவு கதையில் தொலைபேசி வழியாய் வரும் பெண்ணுக்கும் என்னுடைய மரணத்திற்கான காத்திருப்பில் வரும் பெண்ணுக்கும் சத்தியமாய் நிறையத் தொடர்புகள் இருக்கவே செய்கின்றன.

அடிப்படையில் தனிமனித சுதந்திரம் குறித்து பேசுகிற கதைகளாகவே மண்ட்டோவின் கதைகளை உணரமுடிகிறது. ஒரு தனிமனிதனின் இருப்பு பாதுகாப்பற்றதாய் எப்பொழுதுமிருப்பதைத்தான் கடமை,காலித்,முற்போக்கு கல்லரைகள், ஷரிஃபான், கடவுள் மீது சத்தியமாக என ஒவ்வொரு கதைகளும் சொல்லிச் செல்கின்றன. இந்தக் கதைகள் பேசிய இடர்களை அடிப்படையில் மண்ட்டோவும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது, மண்ட்டோவின் பெரும்பாலான கதைகளும் பாலியல் தன்மை கொண்டிருப்பதாக குற்றம் சுமத்தப்பட்டு ஒழுக்கத்தை மிக உறுதியோடு பின்பற்றுவர்களால் நீதிமன்றம் செல்லவேண்டியிருந்தது. அவரின் தண்டா கோஷ் சிறுகதை ஆபாசமானது என்று தொடரப்பட்ட வழக்கில் லாகூர் உயர்நீதிமன்றம்

”ஓர் எழுத்தாளனின் குறிக்கோள் என்னவென்பதோ, அது நல்லதா கெட்டதா எனபது பற்றியோ சட்டம் அக்கறை கொள்ள முடியாது. சட்டம் ஒரு வாசகனின் மனநிலை எவ்வழியில் நடத்திச் செல்லப்படுகிறது என்பதைப் பற்றி மட்டுமே கவலைப்பட ,முடியும். ஓர் எழுத்து ஆபாசமான உணர்வுகளை நோக்கி வாசகனை அழைத்துச் செல்லும் என்றால் அந்த எழுத்தை ஆபாசமானது எனக் கருதுவதற்கும் அதற்காக தண்டனை கொடுப்பதற்கும் தகுதி உடையதாகிறது. “

இந்த தீர்ப்பு குறித்து ‘pas manzar’ ல் மண்ட்டோ “ தங்களை எழுத்தாளர்களாகவும் கவிஞர்களாகவும் பிரகடனப்படுத்திக் கொள்கிறவர்கள் காலம் கடப்பதற்கு முன் புத்தியைப் பெற வேண்டும். கண்ணியமான வாழ்க்கை நடத்துவதற்கு வேறு ஏதேனும் தொழிலுக்கு மாறிக்கொள்ள வேண்டும்…” இப்படி ஒவ்வொருமுறை தன் மீது சுமத்தப்படும் அவதூறுகள் எதையும் பொருட்படுத்தாமல் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார். எதையெல்லாம் ஆபாசமென்றும், அருவருப்பென்றும் மற்றவர்கள் ஒதுங்கியிருந்தனரோ உண்மையில் அதன் அழகியலை மட்டுமே மட்டுமே எழுதியிருக்கிறார்.

மண்ட்டோவின் கதைகளைப் போலவே அவரின் சொற்சித்திரங்களும், ஹிப்டுலாக்களும் மிகச் சிறந்த வாசிப்பனுபவம் கொண்டவை. ‘மிருகத்தனன், ஜவ்வுமிட்டாய், துணிச்சலான செயல், பிழை, கடவுள் உயர்ந்தவன்’ என சொற்சித்திரங்கள் ஒவ்வொன்றிலும் அவரின் பிரமாதமான எள்ளல் வெளிப்பட்டிருக்கும். உண்மையில் அவையும் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்த கதைகள்தான். மோசமான வியாபாரம் என்னும் சொற்சித்திரத்தில் இரண்டு நண்பர்கள் ஒரு விபச்சார விடுதிக்குப் போகிறார்கள். அதில் தேர்ந்தெடுக்கும் பெண் வேறு மதத்தைச் சேர்ந்தவள் என பொய் சொல்லப்பட்டு இவர்களிடம் அனுப்பப்படுகிறாள். எல்லாம் முடிந்த இரண்டுபேரில் ஒருவன் அவளை விசாரிக்கையில் உண்மை தெரிந்து “தேவடியாப் பசங்க, நம்மை ஏமாற்றி விட்டார்கள். நம்முடைய மதத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணையே நமக்கு விற்றிருக்கிறார்கள். வா, நாம் இந்தப் பெண்ணைத் திருப்பி விட்டுவிடுவோம்…” இப்படி கடக்கவே முடியாத அடையாளங்களின் மீதான மண்ட்டோவின் விமர்சனங்கள் கதைகள் என்பதையும் மீறி பெருந் தாக்கமொன்றை நமக்குள் ஏற்படுத்தி விடுகின்றன.

’பாரிக் அலி , நூர்ஜஹான், அசோக் குமார், நர்கிஸ்’ இவர்களைப் பற்றின நினைவோடைகளில் என்னை அதிகம் கவர்ந்திருந்தது நர்கிஸைப் பற்றின நினைவோடைதான். அதற்கு முன்பு நர்கிஸின் படமெதையும் நான் பார்த்திருக்கவில்லை. நர்கிஸின் நடிப்பு குறித்தும், பாடும்போது அவளின் குரலின் தன்மை குறித்தும் மேலதிகமான நக்கல்களோடு சொல்கிறவர் அதையும் தாண்டி நர்கிஸின் தனிப்பட்ட வாழ்வில் அவள் தோழமைக்கு தந்திருக்கும் முக்கியத்துவத்தினைச் சொல்கிறார். நர்கிஸிற்கு நடிக்கத் தெரியாது என்கிற நம்பிக்கையோடுதான் ஒருமுறை மதர் இந்தியா படம் பார்க்க நேர்ந்தது. என்னால் சிறிதளவான் விருப்புடன் கூட அந்தப் படம் பார்க்கச் செல்லமுடியவில்லை. மிகுந்த பிரயத்தனத்திற்குப்பின் அப்படம் முழுமையாக பார்த்து முடித்த பொழுது மனம் முழுக்க நர்கிஸ் மட்டுமே நிறைந்ந்திருப்பது தெரிந்தது. இந்த மனிதன் என்னை ஏமாற்றியிருக்கிறான் என பெருங்கோபம் கொண்டவனாய் அன்றிரவு முதல் முறையாய் மதுவருந்தச் சென்றேன். 2004 ஆகஸ்ட். அந்த இரவு முழுக்க மனதிலிருந்து ஷகினாவையும், முஜைலையும் தூக்கிப்போட்டுவிட்டு மீண்டும் நாதன்ஸ்காவையே இருத்தி வைத்துக்கொள்ளப் போவதாக சபதமெல்லாம் எடுத்துச் சென்றவன் அடுத்த நாள் மண்ட்டோ சொல்லியிருந்த நர்கிஸின் ஒரு பாதியையும் நான் பார்த்த நர்கிஸின் ஒரு பாதியையும் சேர்த்து இன்னொரு நர்கிஸை நினைத்துக் கொள்ள முடிகிற சமாதானத்திற்கு வந்துவிட்டேன். இப்படி மண்ட்டோவின் கதைகளோடும் நினைவோடைகளோடும் ஒவ்வொரு முறையும் ஏற்படுகிற வாசிப்பு நெருக்கந்தான் தொடர்ந்து எழுதுவதற்கான சாத்தியங்களையும் பதட்டத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.

“ உன்னை எப்போதும் நினைத்ததில்லை அவன். ஆனால் சாத்தானை எப்போதும் பின் தொடர்ந்து கொண்டு இருக்கிறான். முன்பு ஒருமுறை உன் அதிகாரத்திற்கு கட்டுப்பட மறுத்த அதே தேவதூதன் தான் அவன்.”

- மண்ட்டோவின் பிரார்த்தனை.